บทที่ 185 “ฉันอยากมีลูกให้คุณค่ะ”
บทที่ 185 “ฉันอยากมีลูกให้คุณค่ะ”
“ชุดนี้...”
หลินผิงรับกระโปรงพลีทสีกรมท่าจากมือหลินเซิน, มองซ้ำไปซ้ำมาแล้วก็อ้ำๆ อึ้งๆ
ในตู้เสื้อผ้าของเธอมีกระโปรงอยู่สองสามตัวที่ไม่ค่อยได้ใส่, แต่ล้วนเป็นชุดเดรส
กระโปรงสั้นที่หลินเซินแนะนำตัวนี้, เป็นสไตล์นักเรียนที่ออกแบบมาเพื่อเด็กสาวโดยเฉพาะ
ผู้หญิงที่อายุสามสิบสองและหย่าแล้วอย่างฉัน...ถ้าใส่แล้วคงจะน่าอายเกินไปหน่อย?
หลินผิงหน้าแดง, ในใจค่อนข้างจะลังเล, จากนั้นก็มองไปที่หลินเซินที่อยู่ข้างๆ แล้วพูดเสียงเบา
“ท่านประธานหลิน, กระโปรงตัวนี้ไม่ค่อยจะเหมาะกับฉันเท่าไหร่ใช่ไหมคะ?”
“ลองดูก็รู้แล้วครับ”
หลินเซินหยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวออกมาจากราวแขวนเสื้อผ้าข้างๆ , ยื่นให้หลินผิงแล้วตบก้นของเธอเบาๆ
“ตรงนั้นมีห้องลองเสื้อ, ไปเปลี่ยนให้ผมดูหน่อย”
หลินผิงเม้มริมฝีปาก, เมื่อเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าของหลินเซิน, เธอก็เข้าใจทุกอย่าง
ชุดสไตล์นักเรียนที่เลือกให้ตัวเอง, ที่แท้ก็เป็นเขาที่อยากจะดู!
ในใจหลินผิงแอบน้อยใจเล็กน้อย, แต่ก็ปนไปด้วยความตื่นเต้นดีใจ
สุดท้าย, เธอก็ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องลองเสื้อ, ออกมาแล้วทำให้หลินเซินตาเป็นประกาย
เมื่อการแต่งตัวสไตล์นักเรียนที่เต็มไปด้วยความสดใส, มาเจอกับสาวสวยวัยกลางคนสุดเซ็กซี่
ความขัดแย้งที่เกิดจากการผสมผสานของทั้งสองอย่าง, ดึงดูดสายตาอย่างมาก
โดยเฉพาะหลินผิงที่ใช้มือดึงชายกระโปรงไปพลาง, มองคุณอย่างเขินอายไปพลาง
ความรู้สึกที่น่าสงสารและบอบบางเช่นนี้, ทำให้หลินเซินมีความรู้สึกอยากจะจัดการเธอตรงนั้นเลย, แกล้งเธอสักหน่อย
“ท่านประธานหลิน, คุณว่ายังไงคะ?”
“ใส่ไว้เลยครับ, รอให้ซื้อเสื้อผ้าเสร็จแล้วผมจะมาจ่ายเงิน”
หลินเซินเดินเข้าไปโอบเอวคอดของหลินผิง, ก้มลงกระซิบข้างหูเธอเบาๆ
“คนรอบข้างเหมือนจะมองคุณกันหมดเลยนะครับ”
หลินผิงชะงักไปครู่หนึ่ง, มองไปรอบๆ , ก็พบว่ามีคนมากมายที่มองมาทางพวกเขาด้วยสายตาที่ประหลาดใจจริงๆ
แน่นอนว่านอกจากที่การแต่งตัวของเธอน่าทึ่งแล้ว, หลักๆ คือเพราะร้าน ZARA มีห้องลองเสื้อแค่สามห้อง, ลูกค้าส่วนใหญ่ก็เลยมารวมตัวกันอยู่ที่นี่
นี่ทำให้, หลินผิงที่ดึงดูดสายตาอยู่แล้วยิ่งกลายเป็นจุดสนใจมากขึ้น, ทำให้เรียวขาสวยที่ยื่นออกมาจากใต้กระโปรงพลีทเผลอหนีบเข้าหากันเล็กน้อย, รีบกอดแขนหลินเซิน, ก้มหน้าแดงก่ำแล้วเร่ง
“ท่านประธานหลิน, เรารีบไปกันเถอะค่ะ!”
“ได้ครับ”
หลินเซินยิ้มพลางพาหลินผิงเดินเล่นในร้านต่อ
ครั้งนี้เขาเลือกชุดเดรสแขนกุดสีชมพูนู้ดที่ดูปกติ
ถึงแม้สไตล์จะธรรมดา, แต่พอหลินผิงใส่แล้วก็ยังมีเสน่ห์ไปอีกแบบ
ก็แหม... การออกแบบผ้าที่เข้ารูปแบบนี้, เหมาะกับสาวสวยวัยกลางคนในวัยของเธอที่สุดแล้ว
ดีไซน์คอสี่เหลี่ยมขับเน้นไหปลาร้าที่สวยงาม, การตกแต่งด้วยสายผูกขับเน้นส่วนโค้งของเอวและสะโพกที่เซ็กซี่
“ดีมากครับ”
เมื่อเห็นหลินผิงที่เดินออกมาจากห้องลองเสื้อ, หลินเซินก็อดที่จะชมไม่ได้
แต่เธอกลับลังเลเล็กน้อย
“ท่านประธานหลิน, ชุดเดรสตัวนี้ราคา 499, แพงไปหน่อยนะคะ”
หลินผิงยืนอยู่หน้ากระจกเต็มตัวแล้วหมุนตัวไปรอบหนึ่ง, ถึงแม้จะชอบชุดเดรสบนตัวของตัวเองมาก, แต่ก็ยังคงรู้สึกว่าความคุ้มค่าของมันไม่สูง
“รู้สึกว่าแบบเดียวกันในเน็ตก็แค่ร้อยกว่าๆ”
“คุณไม่ต้องสนใจราคา, ไม่ใช่คุณที่จ่ายเงิน”
พอสบโอกาสที่ไม่มีใครอยู่, หลินเซินเดินเข้าไป, ยื่นมือไปบีบก้นที่ตั้งชันของหลินผิงอย่างแรง, เหมือนกับประธานจอมเผด็จการที่ไม่ยอมให้ปฏิเสธ
“คุณแค่ต้องตัดสินใจว่าชุดนี้พอดีตัวหรือไม่, เข้าใจไหม?”
“เข้าใจแล้วค่ะ”
หลินผิงหน้าแดง, สองมือกำแน่นอยู่หน้าอก
ปฏิกิริยาที่เขินอายขนาดนี้ทำให้หลินเซินอดที่จะยิ้มมุมปากไม่ได้
ถึงแม้ว่าก้นของหลินผิงจะตั้งชันและอวบอิ่ม, แต่สัมผัสเมื่อเทียบกับคนที่ออกกำลังกายบ่อยๆ อย่างฉินเยว่นาน, ก็ยังคงห่างกันไกล
แต่หลินเซินค่อนข้างจะชอบดูท่าทางที่เขินอายของเธอแบบนี้, ทำให้คนมีความรู้สึกอยากจะพิชิต
ก็เลยจะคอย “ลวนลาม” เธอเป็นครั้งคราว
จากนั้น, หลินเซินก็ซื้อเสื้อผ้าให้หลินผิงอีกสองสามชุด, ให้เธอสวมชุดสไตล์นักเรียนชุดแรก, จ่ายเงินแล้วออกจากร้าน ZARA ไปยังร้านต่อไป
Tutuanna
ร้านนี้นอกจากจะขายเสื้อผ้าผู้หญิงแล้ว, ยังมีถุงน่องที่หลินเซินค่อนข้างจะสนใจอีกด้วย
ดังนั้นเขาจึงเริ่มโหมดกวาดสินค้าทันที, ถุงน่องทุกแบบหยิบมาสองคู่, ในตะกร้าแทบจะเต็มแล้ว
นี่ทำให้หลินผิงค่อนข้างจะไม่เข้าใจ
“ท่านประธานหลิน, ทำไมคุณถึงซื้อทุกแบบสองคู่ล่ะคะ? ซื้อให้คนอื่นเหรอคะ?”
“วางใจได้, เป็นของคุณทั้งหมด, เพราะว่าพวกมันเป็นของใช้แล้วทิ้ง”
หลินเซินยิ้มอย่างมีความหมาย, ทำให้หลินผิงชะงักไปครู่หนึ่ง, กระพริบตาสวยสองสามครั้งถึงได้รู้ตัว, ท่าทีก็กลายเป็นเขินอายอย่างมาก
ที่แท้ไม่ใช่สำหรับใส่, แต่สำหรับใช้นี่เอง!
มิน่าล่ะถึงได้ซื้อเยอะขนาดนี้...
แต่ถุงน่องคู่นี้ตั้งหลายสิบ, ถ้าใช้ครั้งเดียวก็แพงเกินไปแล้ว!
ถ้าจะฉีก, ซื้อส่งจากในเน็ตไม่ถูกกว่าเหรอ...
ในฐานะแม่บ้าน, ตอนที่หลินผิงซื้อของ, โดยทั่วไปจะพิจารณาความคุ้มค่าเป็นอันดับแรก
แต่สำหรับหลินเซินที่มีรายได้ต่อวันเกินแสน, ก็ไม่มีความจำเป็นต้องพิจารณาอะไรแล้ว
ขอแค่ชอบก็พอ
ยิ่งไปกว่านั้นหลินเซินยังมีภารกิจอยู่
หลังจากจ่ายเงินเสร็จ, เมื่อเห็นว่าข้อกำหนดหนึ่งแสนเพิ่งจะทำไปได้แค่สองพันห้า, หลินเซินก็หน้ามืดไปเลย
【ภารกิจคนรัก: ใช้เงินเพื่อมอบความพึงพอใจและความสุขให้กับคนรักมากขึ้น (2500/100,000) 】
ทำไมมันน้อยขนาดนี้?
ดังนั้นหลินเซินจึงขอความเห็นจากหลินผิงที่อยู่ข้างๆ ทันที
“คุณยังอยากจะซื้ออะไรอีกไหมครับ?”
“เอ่อ....”
หลินผิงเม้มริมฝีปาก, ครั้งนี้ไม่ได้ปฏิเสธความปรารถนาดีของหลินเซิน, แต่กลับชี้ไปที่ร้านเสื้อผ้าเด็กที่ไม่ไกลแล้วขอร้อง
“ท่านประธานหลิน, ฉันขอซื้อเสื้อผ้าให้อันอันสักสองสามชุดได้ไหมคะ?”
“แน่นอนครับ”
หลินเซินไม่พูดมาก, พาหลินผิงเดินเข้าไปในร้านเสื้อผ้าเด็กทันที
ครั้งนี้ของเธอ, ไม่ได้ดูเกร็งเหมือนตอนที่ซื้อเสื้อผ้าให้ตัวเอง, แต่กลับเลือกให้อันอันอย่างจริงจังและตั้งใจมาก
ตั้งแต่เนื้อผ้า, พิจารณาในหลายๆ ด้านเช่น รูปแบบและสไตล์
ยังคอยขอความเห็นจากหลินเซินเป็นครั้งคราว
“ท่านประธานหลิน, คุณว่าอันอันใส่ชุดนี้สวยไหมคะ?”
“สวยดีครับ”
หลินเซินมักจะมีความรู้สึกเหมือนกับกำลังเลือกเสื้อผ้าให้ลูกสาวของตัวเอง, ก็เลยพูดเล่นครึ่งหนึ่ง
“อันอันเป็นลูกสาวของคุณ, การเลือกเสื้อผ้าแน่นอนว่าต้องยึดความคิดเห็นของคุณเป็นหลัก, ผมเป็นคนนอก, ก็ไม่ขอแนะนำมากแล้วกันครับ”
“ท่านประธานหลิน, คุณไม่ใช่คนนอกนะคะ”
หลินผิงจับมือหลินเซินแน่นแล้วเน้นย้ำ, ท่าทีแน่วแน่เป็นพิเศษ
“คุณดีกับอันอันขนาดนี้, อันอันก็ชอบคุณมาก, คุณเหมือนกับเป็นเพื่อนที่ดีอีกคนหนึ่งของเธอ, หรือแม้กระทั่งเป็นพ่อเลยค่ะ”
หลังจากพูดจบ, ใบหน้าสวยของหลินผิงก็แดงระเรื่อขึ้นมาเพราะความเขินอาย, เม้มริมฝีปากบางแล้วลังเลอยู่พักหนึ่งถึงได้ถามอย่างลองใจ
“ท่านประธานหลิน, หรือว่าคุณไม่ชอบเด็กเหรอคะ?”
“ผมชอบเด็กที่เชื่อฟังและน่ารักครับ”
หลินเซินยิ้ม
“อย่างอันอันนี่ผมก็ชอบมาก, ถ้าเปลี่ยนเป็นเด็กดื้อที่ซน, งั้นผมก็ไม่ชอบแล้วครับ”
“เหรอคะ…...”
หลินผิงสองมือกำแน่นอยู่ข้างหน้า, ก้มหน้าลงไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
รอจนคนทั้งสองเดินออกจากร้านเสื้อผ้าเด็ก, ซื้อเสื้อผ้าสวยๆ ให้อันอันหลายชุดแล้ว, เธอก็พลันเงยหน้าขึ้น, ในดวงตาคู่สวยที่มองหลินเซินส่องประกายแปลกๆ
“ท่านประธานหลิน, คุณเคยคิดที่จะมีลูกของตัวเองไหมคะ?”
ของตัวเอง?
หลินเซินชะงักไปครู่หนึ่ง, เมื่อพบว่าหลินผิงหน้าแดงก่ำไปแล้ว, ก็พลันเข้าใจความคิดที่แท้จริงในใจของเธอทันที, จากนั้นก็หยอกล้อตัวเอง
“ผมคนเดียวมีไม่ได้หรอกครับ”
“ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นค่ะ”
หลินผิงรีบโบกมือ, จากนั้นก็เม้มริมฝีปากเบาๆ , หลังจากลังเลอยู่พักหนึ่งก็พลันเขย่งปลายเท้า, กระซิบข้างหูหลินเซินด้วยน้ำเสียงที่เขินอายอย่างยิ่ง
“ถ้าท่านประธานหลินอยากจะมี, ฉันสามารถมีลูกให้คุณได้นะคะ”
ที่แท้ก็เป็นแบบนี้!
มุมปากของหลินเซินอดที่จะยกขึ้นเล็กน้อยไม่ได้
ถึงแม้ว่าในใจเขาจะคาดเดาอยู่บ้าง, แต่หลินผิงที่เคยสงวนท่าทีกลับอาสาพูดแบบนี้ออกมา, นี่ทำให้เขาค่อนข้างจะคาดไม่ถึง
“ตอนนี้อย่าเพิ่งเลยครับ”
หลินเซินยื่นมือไปบีบแก้มที่ร้อนผ่าวของหลินผิง
“ผมเพิ่งจะยี่สิบห้า, ยังหนุ่มขนาดนี้, ยังไม่ถึงเวลาที่จะต้องมีลูก, รออีกสองสามปีค่อยว่ากันครับ”
“แต่ว่า.....”
หลินผิงอ้ำๆ อึ้งๆ , กลืนคำพูดที่อยากจะพูดกลับลงไปในท้อง
หลินเซินสามารถเที่ยวเล่นได้อีกสองสามปี, แต่เธอรอไม่ได้!
เธออายุสามสิบสองแล้ว, ถ้าผ่านไปอีกสองสามปี, ก็จะสูญเสียช่วงเวลาที่ดีที่สุดในการมีลูกของผู้หญิงไป
ดังนั้นหลินผิงถึงได้อยากจะถือโอกาสช่วงนี้, มีลูกให้หลินเซิน
แน่นอนว่าไม่ใช่เพราะอยากจะใช้ลูกมาข่มขู่เขา, เพียงแค่ต้องการจะตอบแทนบุญคุณของเขาเท่านั้นเอง
หลินผิงรู้สึกว่าตัวเองติดหนี้บุญคุณหลินเซินมากเกินไป, สิ่งเดียวที่ทำได้, ก็คือเรื่องนี้
แต่ในเมื่อเขาไม่มีแผนที่จะมีลูก, ก็คงต้องล้มเลิกไป
ท่าทีของหลินผิงดูผิดหวังเล็กน้อย, นี่ทำให้หลินเซินเห็นแล้ว, ก็โอบเอวเธอเข้ามาในอ้อมกอดแล้วพูดอย่างอ่อนโยน
“จริงๆ แล้วตอนนี้สิ่งที่คุณควรจะพิจารณามากที่สุด, ก็คือจะเลี้ยงดูอันอันให้เติบโตอย่างแข็งแรงยังไง, ไม่ใช่เพิ่มภาระให้ตัวเองด้วยการมีลูกอีกคน”
“แต่ฉันอยากจะตอบแทนคุณจริงๆ ค่ะ”
หลินผิงกอดเอวหลินเซินแน่นแล้วพูดอย่างเปี่ยมไปด้วยความรัก
“คุณดีกับฉันและอันอันมากเกินไป, ฉันไม่รู้จะทำยังไงดีแล้ว, นี่เป็นวิธีเดียวที่ฉันคิดได้ที่จะตอบแทนคุณ...”
“คุณช่วยผมดูร้านก็คือการตอบแทนที่ดีที่สุดแล้วไม่ใช่เหรอครับ?”
“นี่เมื่อเทียบกับความดีที่คุณมีให้ฉัน, ยังไม่พอเลยค่ะ”
หลินผิงเงยหน้าขึ้น, ในดวงตาคู่สวยเต็มไปด้วยความประทับใจและความผูกพันที่มีต่อหลินเซินอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
“ฉันหวังว่าจะสามารถตอบแทนคุณด้วยวิธีที่ดีกว่านี้ได้”
“จริงๆ เหรอครับ?”
หลินเซินพิจารณาอยู่พักหนึ่ง, จากนั้นก็ก้มลงกระซิบอะไรบางอย่างข้างหูหลินผิงด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
นี่ทำให้ดวงตาของเธอกระพริบปริบๆ , ใบหน้างดงามแดงก่ำขึ้นมาราวกับไอน้ำ, หรือแม้กระทั่งลำคอและใบหูก็ยังแดงระเรื่อ
“แบบนี้..ได้เหรอคะ?”
“ลองดูก็รู้แล้วครับ”
หลินเซินแอบบีบก้นของหลินผิงเบาๆ , ยังคงเป็นการกระทำที่คุ้นเคย, เพียงแต่ครั้งนี้กลับทำให้ร่างอรชรของเธอสั่นไหว, ริมฝีปากบางเม้มสนิท
เพราะเธอจินตนาการถึงเรื่องที่หลินเซินพูดถึง, ในใจเต็มไปด้วยความกลัวต่อสิ่งที่ไม่รู้
แต่สุดท้าย, หลังจากที่เธอพิจารณาซ้ำแล้วซ้ำเล่า, ก็ยังคงพยักหน้าอย่างเขินอาย
“ก็ได้ค่ะ, คืนนี้ฉันจะเตรียมตัว”
“ไม่ต้องรีบร้อนขนาดนั้นหรอกครับ, อีกสักพักค่อยพิจารณาเรื่องแบบนี้ก็ยังไม่สาย, ของผมจะช่วยเตรียมให้”
หลินเซินยิ้มพลางคลายอ้อมกอดจากหลินผิง
“ยิ่งไปกว่านั้นผมแค่เสนอแนะ, ดูที่คุณเอง, ทุกอย่างต้องคำนึงถึงความปลอดภัยเป็นหลัก”
“ฉันทำได้ค่ะ!”
หลินผิงพูดอย่างแน่วแน่, ถึงแม้ว่าคำขอของหลินเซินจะทำให้เธอกลัวเล็กน้อย
แต่เพื่อที่จะตอบแทนหลินเซิน, เธอทำได้ทุกอย่าง!
ถึงแม้จะเป็นเรื่องแบบนี้!
“ฉันจะไปศึกษาหาความรู้ที่เกี่ยวข้องมาค่ะ!”
“ไม่ต้องจริงจังขนาดนั้นหรอกครับ”
เมื่อเห็นท่าทีที่จริงจังของหลินผิง, หลินเซินก็ยิ้มอย่างเฉยเมย, ลูบหัวเธอแล้วเปลี่ยนเรื่องคุย
“ผมเห็นหน้าจอโทรศัพท์ของคุณเหมือนจะแตก? ไป, ผมจะซื้อโทรศัพท์ใหม่ให้คุณ”
“เอ๊ะ? ไม่ต้องหรอกค่ะท่านประธานหลิน, โทรศัพท์ของฉันยังใช้ได้อยู่”
“ชิ!”
หลินเซินอดที่จะจุ๊ปากเบาๆ ไม่ได้, หลินผิงสังเกตเห็น, ก็รีบเดินเข้าไปกอดแขนเขาแน่น, พูดอย่างขอบคุณเสียงเบา
“งั้นก็ขอบคุณท่านประธานหลินแล้วกันค่ะ”
“แบบนี้สิถึงจะถูก!”
หลินเซินถูกหลินผิงกอดแขนไปยังร้าน Apple, ซื้อโทรศัพท์ iPhone เครื่องใหม่ให้เธอ, จากนั้นก็มุ่งหน้าไปยังจุดหมายสุดท้ายของการช้อปปิ้งครั้งนี้