บทที่ 204 เซียมซีบนล่างจะเอาทั้งคู่

บทที่ 204 เซียมซีบนล่างจะเอาทั้งคู่
14 นาที จะว่านานก็ไม่นาน จะว่าสั้นก็ไม่สั้น
ถูกลี่ลี่ซือแซวไปไม่กี่ประโยค จางเซวียนนึกว่าแม่คุณจะบ้าบอต่อ
แต่ผิดคาด เธอเงียบลง ครึ่งทางหลังเงียบกริบ
ลี่ลี่ซือเอียงศีรษะเล็กน้อย เหม่อมองเสี้ยวหน้าของคนข้างหน้า มองไปคิดไป
ตั้งแต่เล็กจนโตไม่เคยชอบใครขนาดนี้มาก่อน แต่ไปเรียนต่อแค่ครึ่งปี ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปจนไม่เหลือเค้าเดิม
นึกถึงการต้อนรับที่ตู้ซวงหลิงได้รับในวันนี้ ลี่ลี่ซืออยากจะแย่งชิง แต่พอคิดว่าหลังปีใหม่ก็ต้องไปต่างประเทศ แย่งไปก็ไร้ประโยชน์
เธอเข้าใจดี ตัวไกลใจห่าง ทุกอย่างจะกลับไปสู่จุดเริ่มต้น เหลือไว้แค่ชื่อเสีย
ความคิดวนเวียนไปมา...
จู่ๆ ขอบตาก็ร้อนผ่าว น้ำตาเอ่อคลอเบ้าตาอย่างห้ามไม่อยู่
แต่เธอเป็นคนเข้มแข็ง กัดฟันไม่ยอมให้น้ำตาไหลออกมา
น้ำตาหยดนี้ เธอไม่คิดจะให้ไหล เธอไม่ต้องการใช้น้ำตาพิสูจน์อะไร และไม่ใช้น้ำตาแสดงอะไร
มองดูภูเขาหินที่ถอยห่างออกไปเรื่อยๆ อย่างเงียบงัน จนกระทั่งเห็นบ้านเรือน เห็นผู้คน เธอถึงยิ้มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วพูดว่า
"จางเซวียน จะจูบไหม ให้โอกาสสุดท้ายนะ"
จางเซวียน "......"
เขาคิดในใจ ถ้าข้างหลังเป็นตู้ซวงหลิง หรือหมี่เจี้ยน กล้ายั่วกันขนาดนี้ จอดรถแน่นอน
เผลอๆ ปีหน้าอาจจะต้องให้พวกเธอคลอดลูก
รถมาถึงตัวตำบล ผ่านกลางตำบล ขับต่อไปอีกห้านาที ในที่สุดก็ถึงวิลล่าตระกูลตู้
พอลงรถก็เจอตู้จิ้งหลิงกำลังเทขยะอยู่หน้าประตูพอดี รีบถาม
"พี่จิ้งหลิง ซวงหลิงอยู่ไหนครับ?"
ตู้จิ้งหลิงชี้มือไปที่ชั้นสอง "อยู่ในห้องนอนตัวเอง คุยโทรศัพท์กับเพื่อนมหาวิทยาลัยชื่อจู๋ๆ อะไรสักอย่างเนี่ยแหละ"
"โจวชิงจู๋?"
"อ้อ ใช่ ชื่อนี้แหละ"
พูดพลาง ตู้จิ้งหลิงก็ช่วยรับของขวัญ ทั้งสามคนเดินเข้าลานบ้านไปพร้อมกัน
มาถึงจุดลงทะเบียน จางเซวียนหยิบซองแดงที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกมา ข้างในใส่เงิน 888 หยวน
ที่ทำให้ทุกคนแปลกใจคือ ลี่ลี่ซือก็หยิบซองแดงออกมาด้วยเหมือนกัน จำนวนเงินข้างใน 62 หยวน
62 หยวนในยุคนี้ ต้องทำงานถึง 5 วันกว่าจะหาได้ เป็นเงินก้อนใหญ่ทีเดียว!
แม่คุณคนนี้มีน้ำใจจริงๆ
ตอนขึ้นชั้นสอง จางเซวียนถามเสียงเบา "เธอเตรียมซองแดงตั้งแต่เมื่อไหร่?"
ลี่ลี่ซือตอบ "เตรียมตั้งแต่ตอนออกจากเมืองซ่าวแล้ว"
จางเซวียนมองเธอแวบหนึ่ง แล้วถามอีก "หมี่เจี้ยนก็เตรียมด้วยเหรอ?"
ลี่ลี่ซือพยักหน้า "พวกเราปรึกษากันแล้ว"
ได้ยินแบบนี้ เขาก็เบาใจ กลัวแค่ว่าคนหนึ่งเตรียม อีกคนไม่รู้เรื่อง แบบนั้นคงกระอักกระอ่วนแย่
ขึ้นมาถึงชั้นสอง ยังไม่ทันเข้าประตู ก็ได้ยินเสียงทีวีดังออกมา
หมี่เจี้ยนกำลังดูทีวี ดูละครดังเรื่องตำนานนางพญางูขาว
จางเซวียนย่องเข้าไป ใช้มือตบไหล่เธอเบาๆ ถามเสียงกระซิบ "หมี่เจี้ยน เธอใส่ซองหรือยัง?"
หมี่เจี้ยนดูทีวีเพลิน ถูกตบไหล่ก็สะดุ้งตกใจ แต่พอหันมาเห็นว่าเป็นจางเซวียน แววตาก็ฉายรอยยิ้มจางๆ พูดว่า
"นายนั่นเอง พวกนายลงมาแล้วเหรอ"
จากนั้นเธอก็พูดต่อ "ยังไม่ได้ใส่ซอง รอพวกนายมาใส่พร้อมกัน"
ลี่ลี่ซือรับช่วงต่อ "งั้นเธอไปลงทะเบียนเถอะ เมื่อกี้ตอนขึ้นมาฉันลงทะเบียนพร้อมกับเขาไปแล้ว"
ได้ยินดังนั้น หมี่เจี้ยนก็ลุกขึ้นทันที เดินลงไปชั้นล่างพร้อมกับลี่ลี่ซือ
จางเซวียนเหลือบมองทั้งสองคน คิดสักพักก็เดินเข้าห้องนอนตู้ซวงหลิง
แม่คุณคนนี้ยังคุยโทรศัพท์อยู่ "...อื้มๆๆ ขนมแผ่นถั่ววอลนัทเหอชวนเหรอ ไม่เคยกิน ฉันอยากกิน เธอเอามาหน่อยสิ...อื้ม...จะกลับมหาลัยเมื่อไหร่ ไม่รู้สิ ฉันต้องถามเขาก่อน...เธอพูดอะไรของเธอน่ะ แต่งไก่ตามไก่ แต่งหมาตามหมา ก็ต้องถามเขาสิ...ว้าย ชิงจู๋ เธออยากโดนดีใช่ไหม คอยดูนะกลับไปฉันจะจัดการเธอ..."
ฟังโทรศัพท์สักพัก จางเซวียนปิดประตูเบาๆ ล็อคกลอน แล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง
มีแต่ท้องฟ้าที่มองเห็นข้างในได้ ปลอดภัย
ไม่พูดพร่ำทำเพลง ไหนๆ ก็แต่งไก่ตามไก่แล้ว ไม่ให้กอดหน่อยเหรอ เข้าไปจากด้านหลัง กอดหมับเข้าให้
ถูกกอดเอว ตู้ซวงหลิงที่กำลังคุยโทรศัพท์ตัวแข็งทื่อ มือขวาคว้าขวดหมึกข้างๆ โดยสัญชาตญาณ แต่วินาทีต่อมาก็ผ่อนคลายลงทันที ไม่ต้องหันไปก็รู้ว่าใครอยู่ข้างหลัง
วางขวดหมึก หันมาค้อนใส่ใครบางคน แล้วพูดกับปลายสาย "ชิงจู๋ ทางนี้มีธุระนิดหน่อย แค่นี้ก่อนนะ"
ปลายสายบอก "โอเค มีธุระก็วางเถอะ สุขสันต์วันปีใหม่ล่วงหน้าแด่เธอกับพ่อหนุ่มของเธอนะ"
"ขอบใจ เธอก็เหมือนกัน สุขสันต์วันปีใหม่"
วางสาย วางหูโทรศัพท์ ตู้ซวงหลิงเอื้อมมือไปดึงผ้าม่าน แล้วหมุนตัวในอ้อมกอดเขา ดูนาฬิกา พูดอย่างสะใจว่า
"นี่ ดูสิ ตอนนี้ 1:54 นายออกไปตอน 1:17 ห่างกัน 37 นาที เกินไป 2 นาที รางวัลปิดเทอมเป็นโมฆะ"
จางเซวียนกลอกตาบน เอาหน้าผากชนหน้าผากเธอ อธิบายว่า "ไปลงทะเบียนใส่ซองข้างล่าง ทักทายคนโน้นคนนี้ เลยเสียเวลา"
ตู้ซวงหลิงเม้มปากยิ้ม "อ๋อ ใส่ซองเหรอ แล้วเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ? ฉันไม่สน"
จางเซวียนถลึงตาใส่ "นี่ไม่ใช่บ้านเธอเหรอ? นี่ไม่ใช่งานวันเกิดปู่เธอเหรอ? ทำไมจะไม่เกี่ยว?"
ตู้ซวงหลิงกระพริบตา ทำท่าเขินอาย "นายทำตั้งเยอะแยะ ก็เพราะอยากแต่งงานกับฉันไม่ใช่เหรอ นั่นมันสิ่งที่นายสมควรทำ อย่ามาโยนให้ฉันนะ"
ฮึ่ย! นังหนูคนนี้ กวนนะเนี่ย
จางเซวียนหมั่นไส้ ยื่นหน้าไปหอมแก้มฟอดใหญ่ ขู่ว่า "ไม้เซียมซีบนล่างยังมีอยู่ไหม?"
ตู้ซวงหลิงยิ้มตาหยีส่ายหน้า ปฏิเสธเสียงแข็ง "ไม่มี นายมาสาย"
จ้องตากันเขม็งสิบวินาที จางเซวียนถามเสียงแหบพร่า "ไม่มีจริงเหรอ?"
ตู้ซวงหลิงมองเขาตาแป๋ว กระซิบข้างหู "เมื่อกี้ตอนอยู่บนถนน ทำเรื่องผิดต่อฉันหรือเปล่า?"
จางเซวียนมึนตึ้บ เวลาหน้าสิ่วหน้าขวานยังจะมาถามอะไรแบบนี้
ขี้เกียจอธิบาย นัวเนียเข้าไป...
3 นาทีผ่านไป...
จางเซวียนถาม "ไม้เซียมซีบนล่างมีไหม?"
ตู้ซวงหลิงหน้าแดงก่ำ ดวงตาฉ่ำน้ำเหมือนมหาสมุทร ร้องขอชีวิตเสียงเบา "ปล่อยฉันเถอะ นี่มันกลางวันแสกๆ หมี่เจี้ยนก็อยู่ข้างนอก"
"ฮึๆ" จางเซวียนส่งเสียงในลำคอ ก้มหน้าลงไปอีก
5 นาทีผ่านไป...
จางเซวียนถามอีก "ไม้เซียมซีบนล่างมีไหม?"
ตู้ซวงหลิงกอดเขารัดแน่น ซบหน้ากับอกเขา กัดริมฝีปากอย่างยั่วยวน "มี ไม้เซียมซีบน"
จางเซวียนถาม "เมื่อไหร่?"
ตู้ซวงหลิงพูดเสียงอู้อี้ "นายอยากได้เมื่อไหร่ก็เมื่อนั้น"
จางเซวียนเป่าลมใส่ติ่งหูเธอ พึมพำ "ก่อนตรุษจีน มานอนบ้านฉันสักคืน"
ตู้ซวงหลิงส่ายหน้า "ไม่ได้ ฉันยังไม่ได้แต่งกับนาย พูดออกไปน่าอายจะตาย"
จางเซวียนจุ๊บทีหนึ่ง แซวว่า "เธอสภาพนี้ วันหน้าไม่แต่งกับฉัน ใครจะกล้าแต่งกับเธอ?"
ตู้ซวงหลิงเม้มปาก แสดงความไม่พอใจ แต่ทนได้ไม่ถึง 5 วินาที ภายใต้การเล้าโลมของใครบางคน ก็ยิ้มร่าอีกครั้ง
"ไม้เซียมซีล่างเมื่อไหร่?"
"ไม่มี?"
"ไม่มีจริงเหรอ?"
"ไม่มี"
งั้น...จะพูดทำไม...ต่อเถอะ...
"อย่า อย่าทำแบบนี้ วันนี้คนอยู่เยอะ ออกไปเถอะนะ ขอร้องล่ะ"
"ไม้เซียมซีล่าง?"
"......"
"ไม้เซียมซีล่าง!"
"ขอฉันคิดดูก่อน"
"ได้ เธอคิดไป ฉันขอยุ่งแป๊บนึง..."
"อย่า อย่า...กลับมหาลัยแล้วจะให้"
จางเซวียนเอียงคอถาม "จริงนะ?"
ตู้ซวงหลิงตายิ้มหยี สบตาเขา "อื้ม"
จางเซวียนได้ทีทำท่าประหลาดใจ "ทำไมถึงคิดได้ล่ะ?"
ตู้ซวงหลิงค้อนเขา พูดเหมือนประชดชีวิต "นายรู้จักกระโถนเคลือบสีแดงไหม?"
"?" จางเซวียนหน้าเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม
"เคลือบสวยแค่ไหน ดูแลดีแค่ไหน จะมีประโยชน์อะไร ช้าเร็วก็ต้องเอาไว้ใส่..." พูดถึงตรงนี้ ตู้ซวงหลิงไม่พูดต่อ ได้แต่มองเขาตาปริบๆ
ถุย เปรียบเทียบอะไรแบบนี้ ฟังแล้วปวดไข่ชะมัด!
จางเซวียนสายตาคมกริบ "มา พูดต่อ พูดต่อสิ..."
ตู้ซวงหลิงหลุบตาลง ตัดพ้อสงสารตัวเอง "เฮ้อ เป็นผู้หญิงเหมือนกัน ทำไมฉันถึงโชคร้ายแบบนี้
ทำไมผู้ชายบ้านอื่นเขาออกไปหาเงิน ไปสร้างเนื้อสร้างตัว ทำไมผู้ชายของฉันวันๆ คิดแต่เรื่องบนเตียง..."
"เฮ้ย!..." จางเซวียนฟังแล้วแทบกระอักเลือด
สุดท้ายบ่นอุบ "เธอเนี่ยเรื่องดีไม่จำ จำแต่เรื่องแย่ๆ ใช่ไหม? ผู้หญิงบ้านอื่นเขามีลูกกันแล้ว เธอมีหรือยัง?"
"ทะลึ่ง"
***
จางเซวียนกับตู้ซวงหลิงขลุกอยู่ในห้องนอนพักหนึ่ง
ตอนออกมา หมี่เจี้ยนและลี่ลี่ซือที่นั่งอยู่บนโซฟาห้องนั่งเล่นหันมามองทั้งคู่พร้อมกัน แล้วก็หันกลับไปดูทีวีพร้อมกัน
เพียงแต่ลี่ลี่ซือเตือนตู้ซวงหลิงที่มานั่งข้างๆ ในภายหลังว่า "ซวงหลิง ชุดนี้ถ้าผูกผ้าพันคอหน่อยน่าจะสวยนะ"