บทที่ 388 นี่คือซีเจี๋ย คุณคิดว่ายังไง? [ฟรี]

บทที่ 388 นี่คือซีเจี๋ย คุณคิดว่ายังไง? [ฟรี]
แค่หันหลังกลับไป ก็ต้องตะลึง
ห่างออกไป 3 เมตร ซีเจี๋ยยืนกอดหนังสือกำลังจ้องมองเขาจากด้านหลังอย่างเงียบเชียบ
ไม่ได้เจอกันสองเดือน ซีเจี๋ยไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก
เพียงแต่เพราะอากาศที่หนาวเย็นลง ตอนนี้เธอจึงสวมเสื้อขนเป็ดตัวยาวสีดำทับไว้ข้างนอก เมื่อเทียบกับตอนอยู่กว่างโจว บรรยากาศรอบตัวดูเปลี่ยนไปเล็กน้อย ดูเย็นชาทว่าแฝงความฉลาดเฉลียว
เมื่อเห็นซีเจี๋ย จางเซวียนเดินเข้าไปใกล้สองสามก้าว ยิ้มทักทาย "ไฮ ซีเจี๋ย ไม่เจอกันนานเลยนะ"
ได้ยินคำทักทายแบบในนิยายความฝันในหอแดง ซีเจี๋ยที่เมื่อครู่ยังตีหน้านิ่งก็รีบฉีกยิ้มจนแก้มบุ๋มเป็นลักยิ้มตื้นๆ สองข้าง
"ไฮ ไม่เจอกันนานเลย"
จางเซวียนบอก "หลังคำว่าไฮ ควรเติมคำว่าจางเซวียนด้วยนะ"
ได้ยินดังนั้น ซีเจี๋ยก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มหวานหยดย้อย ทักทายใหม่อีกครั้ง "ไฮ จางเซวียน!"
จางเซวียนแกล้งถาม "เมื่อกี้เธอมองฉันอยู่เหรอ?"
ซีเจี๋ยเม้มปากยิ้มมองเขา ไม่ตอบ
จางเซวียนใช้นิ้วชี้ไปที่ตัวเอง ถามอย่างหลงตัวเองสุดๆ ว่า "แผ่นหลังของฉันทำให้เธอผิดหวังมั้ย? ได้มาตรฐานชายในฝันของเธอรึเปล่า?"
ซีเจี๋ยยังคงไม่ตอบ เพียงแต่ดวงตาที่เงยขึ้นมองเล็กน้อยหยีลงจนกลายเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว ดูหวานซึ้งจับใจ
จางเซวียนโบกมือไปมาตรงหน้าเธอ ถามว่า "มีเวลามั้ย เดินเป็นเพื่อนฉันหน่อย"
ซีเจี๋ยทำหน้าลำบากใจ "ฉันต้องเข้าเรียน"
จางเซวียนไม่ถือสา "ไม่เป็นไร งั้นก็ไปเรียนเถอะ เมื่อกี้ฉันก็แค่ชวนตามมารยาท
ยังไงเธอก็เคยให้เงินมาตั้ง 4,000 หยวน ฉันบอกตัวเองเสมอว่าต้องทำตัวดีๆ กับเธอเข้าไว้"
ซีเจี๋ยก้มหน้าเม้มริมฝีปากล่างกลั้นขำแทบไม่อยู่ เท้าขวาเขี่ยพื้นเบาๆ
จากนั้นก็ถามอย่างเขินอาย "เมื่อกี้นายตามหาฉันเหรอ?"
จางเซวียนตอบ "ถ้าเธอเดินเป็นเพื่อนฉัน เมื่อกี้ฉันก็กำลังตามหาเธอ แต่ถ้าเธอจะไปเข้าเรียน เมื่อกี้เราก็แค่บังเอิญเจอกัน"
ซีเจี๋ยทำหน้าเสียดาย "แต่เมื่อกี้ฉันปฏิเสธนายไปแล้วนี่นา"
จางเซวียนพยักหน้า "อื้ม ฉันได้ยินแล้ว"
สีหน้าของซีเจี๋ยสลดวูบ เงยหน้ามองเขาตาละห้อย "งั้นนายลองชวนฉันใหม่อีกรอบได้มั้ย?"
จางเซวียนหลุดขำ "นี่แหละนะที่เขาเรียกว่าฟอร์มจัดกัดก้อนเกลือของแท้"
ซีเจี๋ยเอียงคอกลั้นขำ ไม่กล้าสบตาเขาอีก
จากนั้นทั้งสองคนก็นิ่งค้างกันไป จางเซวียนจ้องมองใบหน้าด้านข้างของเธอ ส่วนเธอก็เอียงหน้ามองท้องฟ้าต่ำๆ ในระยะไกล
ผ่านไปเนิ่นนาน ซีเจี๋ยที่โดนจ้องจนทำตัวไม่ถูกก็หันขวับกลับมา ยิ้มหวาน "จางเซวียน เราไปเดินเล่นกันเถอะ"
จางเซวียนถาม "ไม่เรียนแล้วเหรอ?"
ซีเจี๋ยเดินนำไปข้างหน้า "วิชาเรียนฉันอ่านทบทวนเองทีหลังได้ แต่นายคงไม่มาที่นี่อีกแล้วใช่มั้ยล่ะ?"
ไม่รู้ทำไม จางเซวียนที่เดิมทีตั้งใจจะมาแค่เล่นๆ พอได้ยินประโยคนี้ หัวใจก็กระตุกวูบ ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะเดินตามไปเงียบๆ
ทั้งสองเดินตามกันไปเงียบๆ เป็นระยะทางกว่าร้อยเมตร
จางเซวียนมองไปข้างหน้าแล้วถาม "ลางสังหรณ์ของผู้หญิงแม่นแบบนี้ทุกคนเลยเหรอ?"
ซีเจี๋ยกอดหนังสือพลางตอบ "ไม่ใช่ลางสังหรณ์หรอก นี่เป็นผลลัพธ์ที่ฉันรู้อยู่แล้วต่างหาก"
จางเซวียนละสายตากลับมา ถามอย่างจริงจัง "งั้นทำไมเธอยังส่งเงินมาให้อีก?"
ซีเจี๋ยเงียบไป นานแสนนานกว่าจะเอ่ยปาก "ฉันเลยไม่ได้ส่งไซอิ๋วให้นายไง"
จางเซวียนถาม "เป็นเพราะตู้ซวงหลิงใช่มั้ย?"
ซีเจี๋ยอมรับตามตรง "ใช่"
พูดมาถึงตรงนี้ ทั้งสองคนก็ไม่รู้จะคุยอะไรต่อ
เมื่อเลี้ยวโค้ง ซีเจี๋ยก็หยุดฝีเท้า มองไปที่ร้านขายของชำข้างหน้าแล้วบอกว่า "เราดื่มน้ำอัดลมกันสักขวดเถอะ
ตอนมัธยม ทุกครั้งที่ฉันเดินผ่านร้านขายของชำหน้าโรงเรียน ฉันมักจะจินตนาการเสมอว่าได้เดินดื่มน้ำอัดลมกับนายท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเย็น"
จางเซวียนชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็ตอบตกลง
"เถ้าแก่ครับ เอาเป่ยปิงหยางสองขวด"
"ได้เลย" เถ้าแก่เหลือบมองเขา แล้วหยิบน้ำอัดลมสองขวดออกมาจากใต้ชั้นวาง
จ่ายเงินเสร็จ จางเซวียนส่งขวดหนึ่งให้ซีเจี๋ย อีกขวดเปิดฝาแล้วกระดกเอง
เดินไป ดื่มไป ไหล่ของทั้งสองคนชนกันโดยบังเอิญ
จางเซวียนถามคำถามที่สงสัยมานาน "ฉันดูจากการแต่งตัวของเธอก็ดูดีมากนะ แต่ทำไมตอนมัธยมถึงต้องเบียดรถเมล์ตลอด เพื่อประหยัดเงินเหรอ?"
ซีเจี๋ยดูดน้ำอัดลมเบาๆ ไม่ตอบ
จางเซวียนใช้ไหล่กระแทกเธอเบาๆ "บอกคำตอบมาสิ ครั้งหน้ามาปักกิ่งฉันจะเลี้ยงน้ำอัดลมเธออีก"
ซีเจี๋ยเซเล็กน้อย ยื่นปากทำแก้มป่องหันมามองเขา แล้วขยับตัวออกห่างไปทางขวาหน่อยนึง
พูดว่า "นักเขียนใหญ่ นายจะมารังแกคนที่เคยโง่เพราะนายไม่ได้นะ"
จางเซวียนเข้าใจแล้ว นี่คือการบอกคำตอบทางอ้อม การเบียดรถเมล์ก็เพื่อประหยัดเงินส่งให้เขานั่นเอง
เดินไปสักพัก จางเซวียนถามเสียงต่ำ "ถ้ารู้อยู่แล้วว่าไม่มีทางเป็นไปได้ แล้วทำไมตอนนั้นถึงยังทำแบบนั้น มันคุ้มเหรอ?"
ซีเจี๋ยมองปลายเท้า ส่ายหน้าเบาๆ "หลังจากนั้นฉันก็ยังไม่ได้คิดถึงคำถามนี้เลย ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคุ้มมั้ย
แค่ตอนที่คนเราโง่งม ระหว่างทางมันก็มีความสุขดีนะ"
จางเซวียนถาม "แล้วตอนนี้เธอตาสว่างแล้ว หรือยังโง่อยู่?"
ซีเจี๋ยหัวเราะร่าเริง เงยหน้าอ้อนวอน "นักเขียนใหญ่ นายก็เป็นคนมีชื่อเสียงโด่งดังแล้ว อย่ามาไล่ต้อนผู้หญิงตัวเล็กๆ เลยได้มั้ย?"
สบตากัน เมื่อรู้สึกว่าซีเจี๋ยใกล้จะทนไม่ไหวแล้ว จางเซวียนก็ยกมือซ้ายขึ้นดูเวลา "ก็ได้ ฉันไม่แกล้งเธอแล้ว เดี๋ยวฉันเดินไปส่ง"
ซีเจี๋ยถอนหายใจด้วยความโล่งอก กอดหนังสือแนบอกแน่นขึ้น แล้วเดินนำหน้าไปอีกครั้ง
ตอนมาว่านานแล้ว ทางขากลับยิ่งรู้สึกนานกว่า
เงียบตลอดทาง กว่าจะเดินมาถึงหน้าคณะวารสารศาสตร์ฯ ได้ก็แทบแย่
ซีเจี๋ยหยุดเดินหันกลับมา ฉีกยิ้มที่เธอคิดว่าสดใสที่สุดแล้วบอกว่า "งั้นก็ลาก่อนนะ ขอบคุณสำหรับน้ำอัดลม"
"อ้อ... ได้สิ"
เจอรอยยิ้มแบบนี้ ได้ยินคำพูดแบบนี้ จางเซวียนรู้สึกจุกในอก ทำตัวไม่ถูกขึ้นมา
พอได้ยินเขาตอบรับ รอยยิ้มของซีเจี๋ยก็กว้างขึ้น จากนั้นก็เดินจากไปอย่างเด็ดขาด
มองดูแผ่นหลังของเธอเดินผ่านโถงอาคารเรียนไปจนเกือบจะลับตา จางเซวียนที่จิตใจว้าวุ่นก็ตะโกนตามหลังไปอย่างผีผลัก
"ซีเจี๋ย เดี๋ยว"
ซีเจี๋ยทำเหมือนไม่ได้ยิน เดินต่อไป เดินต่อไป แล้วก็เลี้ยวหายไป
จางเซวียนหดหู่แล้ว แม่สาวคนนี้เมื่อกี้ต้องได้ยินแน่ๆ แต่กลับไม่สนใจเขา?
จางเซวียนยืนนิ่งอยู่กลางโถง
เขาไม่รู้ว่าซีเจี๋ยไม่อยากติดต่อกับเขาอีกแล้วหรือเปล่า?
ถ้าเป็นอย่างนั้น ชายชราอย่างเขาก็ย่อมไม่ไปบังคับฝืนใจใคร
เพียงแต่ในใจมันรู้สึกไม่ดี บุญคุณ 4,000 หยวนมันหนักหนาเกินไป หนักจนเขาไม่สามารถทำใจแข็งปล่อยผ่านไปได้
ยืนนิ่งอยู่ 2 นาที จางเซวียนถอนหายใจ คิดว่าช่างเถอะ ครั้งนี้ไม่รบกวนเธอแล้ว ไว้เจอกันคราวหน้าค่อยว่ากัน
คิดได้ดังนั้น ก็หันหลังเตรียมก้าวเท้าเดินจากไป
แต่ทว่าพอเขาจะเดินพ้นโถงอาคารเรียน ด้านหลังก็มีเสียงสดใสดังขึ้น "ไฮ จางเซวียน เมื่อกี้นายเรียกฉันเหรอ?"
หือ?
ยัยนี่สมองรวนรึไง?
จางเซวียนเดินกลับไปไม่พูดไม่จา ได้แต่จ้องหน้าเธอ
ซีเจี๋ยรู้ตัวว่าผิด พยายามยิ้มสู้ "ขอโทษทีนะ เพื่อนนักเรียนจาง ฉันไม่ได้ตั้งใจ ปฏิกิริยาตอบสนองของฉันมันช้าไปหน่อยน่ะ"
จางเซวียนพยักหน้า "ช้าไปหน่อยจริงๆ นั่นแหละ ปาเข้าไปตั้งหลายนาที"
ซีเจี๋ยยังคงรักษารอยยิ้มไว้ กัดริมฝีปากล่างถามอย่างคาดหวัง "งั้นท่านตามหาข้าน้อยมีธุระอันใดรึ?"
จางเซวียนตอบ "ไม่มีอะไร เมื่อกี้ฉันก็แค่แกล้งทำเป็นเกรงใจตามมารยาทเฉยๆ"
ซีเจี๋ยส่งสายตาให้กำลังใจ "พวกเราคนกันเอง ไม่ต้องเกรงใจกันขนาดนั้นก็ได้"