บทที่ 505 สถานีโทรทัศน์อเมริกาซื้อลิขสิทธิ์ [ฟรี]

บทที่ 505 สถานีโทรทัศน์อเมริกาซื้อลิขสิทธิ์ [ฟรี]
จากเทียนจินกลับมาปักกิ่ง ตลอดทางเงียบสงัดไร้เสียงพูดคุย
กินข้าวเสร็จ เมื่อส่งทุกคนถึงหน้าโรงแรม พี่สะใภ้ที่ลงจากรถก็เรียกจางเซวียนไว้
จางเซวียนถาม "พี่สะใภ้ มีอะไรเหรอครับ?"
พี่สะใภ้ฮุยพูด "น้องชาย ครั้งนี้ขอบคุณมากนะ"
จางเซวียนยิ้มโบกมือ "พี่สะใภ้พูดแบบนี้ก็ห่างเหินไปหน่อย เราคนกันเอง ไม่ต้องมาพิธีรีตองหรอกครับ"
เขาพูดจากใจจริง
เพราะญาติพี่น้องตระกูลจางมีไม่มาก ลูกชายสี่คนของคุณป้า ก็มีแค่พี่รองคนนี้แหละที่อยู่ที่ตำบล ชาติก่อนช่วยหร่วนซิ่วฉินไว้ไม่น้อย
ดังนั้นการมาเทียนจินครั้งนี้ จางเซวียนก็เต็มใจมา
เกิดเป็นคน ไม่ต้องถึงกับบุญคุณน้ำหยดตอบแทนด้วยน้ำพุ แต่ก็ต้องไม่ผิดต่อมโนธรรม
เห็นจางเซวียนจริงใจ พี่สะใภ้คิดแล้วก็เอ่ยปากอย่างลังเล
"น้องชาย เจียเจียเรียนจบบัญชีมา นาย..."
หน้าด้านพูดมาถึงตรงนี้ พี่สะใภ้ก็พูดต่อไม่ออก แต่ก็ยังมองจางเซวียนอย่างคาดหวัง
จางเซวียนเข้าใจความหมายของเธอ นิ่งคิดไปไม่กี่วินาทีก็ตอบ "เดี๋ยวผมคุยกับเธอตามลำพังครับ"
"เอ้อ ได้สิ" ใบหน้าของพี่สะใภ้เต็มไปด้วยรอยยิ้มทันที
จางเซวียนมองหยางเจียที่อยู่ข้างๆ พูดประโยคหนึ่ง "ตามฉันมา"
พูดจบ ชายหนุ่มก็มุดเข้าไปในรถ
หยางเจียยืนอึ้งอยู่กับที่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถูกสองสามีภรรยาหยางหัวเร่งให้ขึ้นรถตามไป
จางเซวียนขับรถออกมาได้ระยะหนึ่ง จนมองไม่เห็นสองสามีภรรยาหยางหัวแล้วถึงจอด
ถามว่า "ตอนนี้เธอนึกออกหรือยังว่าตัวเองทำอะไรลงไป?"
หยางเจียไม่กล้าเอ่ยปาก
จางเซวียนถามอีก "กลับบ้านไปทั้งอย่างนี้ เต็มใจเหรอ?"
หยางเจียมมองเขา ถอนหายใจแต่ก็ยังไม่พูดอะไร
จางเซวียนถาม "อยากให้ฉันช่วยแก้แค้นคืนไหม?"
คราวนี้หยางเจียส่งเสียงแล้ว "ไม่ค่ะ ให้มันผ่านไปเถอะ"
จางเซวียนถาม "วิชาเอกของเธอเรียนเป็นยังไงบ้าง?"
หยางเจียตอบ "หนูจบมาด้วยคะแนนอันดับสองค่ะ"
คำพูดนี้จางเซวียนเชื่อ
ถ้าผลการเรียนไม่ดี งานที่จัดสรรให้คงไม่ใช่หน่วยงานดีๆ ในเมืองฉางซา น่าเสียดายที่แม่หนูคนนี้ถูกความรักบังตา
จางเซวียนถามอีก "เมื่อกี้ได้ยินที่แม่เธอพูดไหม?"
หยางเจียพยักหน้า
จางเซวียนถาม "เธอมีความคิดจะทำอะไรต่อ?"
หยางเจียตอบ "หนูอยากกลับบ้านค่ะ"
"กลับบ้าน? ไม่กลัวคนอื่นนินทาเหรอ?"
"กลัวค่ะ แต่หนูก็ยังอยากกลับไปพักที่บ้านสักพัก"
จางเซวียนไม่พูดมาก เพียงแค่บอกเบอร์มือถือของตัวเองไปเบอร์หนึ่ง "เธอกลับไปพักผ่อนที่บ้านสักพักก็ดี ถ้าอยากทำงานแล้วค่อยมาหาฉัน
แต่ฉันบอกไว้ก่อน ตอนนี้เธอขาดประสบการณ์ทางสังคม ต้องเตรียมใจที่จะลำบากไว้ด้วย"
หยางเจียรู้ว่าคนตรงหน้าเก่งแค่ไหน ไม่กล้าทำตัวอวดเก่ง รีบจดเบอร์ไว้อย่างว่าง่าย "ขอบคุณค่ะน้าเล็ก"
จางเซวียนยิ้ม แล้วกลับรถขับกลับไป
ตอนนี้เขาก็ไม่แน่ใจว่าหยางเจียจะทำใจได้ในเร็ววันหรือไม่?
เพียงแต่ตามความทรงจำ แม่หนูคนนี้ภายหลังก็มีชีวิตที่ไม่เลว
แต่ที่ไม่เลวนี่ขนาดไหน? ก็คงต้องตัดสินคร่าวๆ จากเสื้อผ้าแบรนด์เนมที่ใส่แล้วล่ะ
เอาเถอะ พูดแค่นี้ ที่เหลือแล้วแต่วาสนา
เขาช่วยคนได้ชั่วคราว แต่ช่วยไม่ได้ตลอดชีวิต ยังไงก็ต้องพึ่งพาตัวเอง
ที่ยอมเอ่ยปากช่วย ก็เพราะเห็นแก่หน้าคุณป้าและสองสามีภรรยาพี่สะใภ้หัว ไม่อย่างนั้นลำพังแค่สถานะเด็กจบมหาวิทยาลัย คงไม่ทำให้เขาใจอ่อนได้หรอก
ส่วนการจัดการแม่หนูคนนี้...
ง่ายมาก
ถ้าหยางเจียโทรมาหาเขา ก็ส่งไปให้เฉียนซื่อลี่
เฉียนซื่อลี่ นายขาดนักบัญชีไม่ใช่เหรอ พอดีเลย ฉันส่งไปให้คนหนึ่ง
ฟ้ามืดแล้ว ดูเวลา 22:34 น.
เฮ้อ เผลอแป๊บเดียวดึกขนาดนี้แล้ว
จางเซวียนถามเฉินเยี่ยน "มาทางเหนือแล้ว คุณจะกลับบ้านไปเยี่ยมลูกสาวหน่อยไหม?"
พอนึกถึงลูกสาววัย 3 ขวบ เฉินเยี่ยนก็ลังเลใจ แต่สุดท้ายก็ปฏิเสธ "ขอบคุณค่ะ เมื่อเช้าฉันเพิ่งโทรคุยกับที่บ้าน"
ไม่เลว มีความเป็นมืออาชีพใช้ได้
ลงจากรถ เดินไปอีก 100 กว่าเมตร จางเซวียนเคาะประตู
ก๊อกๆๆ...
ไม่มีปฏิกิริยา
เคาะอีก ก๊อกๆๆ...
ประตูเปิด เถาเกอถาม "นายไม่ได้พกกุญแจเหรอ?"
จางเซวียนเดินเข้าไป "ลืมครับ"
เถาเกอถาม "เรื่องจัดการเรียบร้อยไหม?"
"ก็ดีครับ" จางเซวียนเล่าคร่าวๆ
ฟังจบ เถาเกอก็ขมวดคิ้ว "อยากให้พี่ช่วยไหม?"
"ช่วยอะไร?"
"เล่นงานคน"
จางเซวียนยื่นมือไปแตะหน้าผากเธอ "ตัวก็ไม่ร้อนนี่นา ไม่เหมือนคำพูดที่คุณจะพูดเลย"
เถาเกอปัดมือเขาออก ยิ้มว่า "พี่เบื่อ ก็เลยอยากหาอะไรทำ ตอนเด็กๆ เห็นพวกเด็กเปรตในบ้านพักข้าราชการชอบใช้อิทธิพลรังแกคนอื่น ฉันยังไม่เคยลองเลย"
จางเซวียนขำ "คุณเองก็บอกว่าเป็นพวกเด็กเปรต แล้วยังจะไปเลียนแบบ?"
เถาเกอเสยผมอย่างสง่างาม "คนเราอยากจะเลว ก็ต้องมีกระบวนการเรียนรู้บ้างสิ"
จางเซวียนทำหน้างง "ทำไมถึงอยากเลวล่ะ?"
เถาเกอรินน้ำให้เขาแก้วหนึ่ง "อาจจะเป็นเพราะชีวิตดีเกินไปมั้ง เลยอยากหาอะไรตื่นเต้นทำ"
จางเซวียนรับน้ำมาดื่ม "อยากหาเรื่องตื่นเต้นไม่เห็นยาก ไปตะโกนกลางถนนสักคำ มีผู้ชายเหม็นๆ อยากเลียเท้าคุณเพียบ"
เถาเกอเดินวนรอบตัวเขา "งั้นนายช่วยเลียเท้าพี่หน่อยไหม?"
จางเซวียนค้อน "ไม่มีรสนิยมแบบนั้น"
เถาเกอกอดอก "งั้นพี่เลียให้นาย?"
"โอ้โฮ มีเรื่องดีๆ แบบนี้ด้วยเหรอ?"
พูดจบ จางเซวียนก็รีบนั่งลงบนโซฟา ยื่นขาออกมา ความหมายคือคุณรีบมาเลย ไม่เลียเป็นหมานะ
เถาเกอมองด้วยความรังเกียจ "ไปอาบน้ำก่อนไป เดี๋ยวฉันมีเรื่องจะคุยด้วย"
"ได้" ตะลอนมาทั้งวัน จางเซวียนรู้สึกเหนียวตัวไปหมด ลุกขึ้นไปห้องน้ำ
สิบกว่านาทีต่อมา ชายหนุ่มใส่กางเกงขาสั้นตัวเดียวนั่งลงข้างเธอ ถาม "เรื่องอะไรครับ?"
เถาเกอพูด "เรื่องดี"
จางเซวียนสนใจขึ้นมาทันที "เรื่องดีอะไร รีบเล่ามาซิ?"
เถาเกอเอนหลังพิงโซฟา "ไหล่พี่เมื่อย นวดให้หน่อย แล้วจะบอก"
จางเซวียนพิจารณาเธอ "ช่างเถอะ เสื้อผ้าคุณใส่น้อยไปหน่อย"
เถาเกอเหลือบมองเขา "นี่หน้าร้อน นายจะให้ฉันใส่เสื้อขนเป็ดหรือไง?"
จางเซวียนพูดกำกวม "ผมกลัวว่านวดไหล่ให้คุณเสร็จ คุณจะให้ผมช่วยนวดตรงอื่นต่อ"
เถาเกอยิ้มแปลกๆ "นายยังอยากนวดตรงไหนอีกล่ะ?"
จางเซวียนละสายตา หันไปมองทีวี แต่ปากไม่ยอมแพ้ "ยังคิดไม่ออก ขอคิดดูก่อน"
เถาเกอสะบัดผม "งั้นนายค่อยๆ คิด คิดออกแล้วลงมือได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ"
จางเซวียน "......"
เห็นเขาไปต่อไม่ถูก เถาเกอก็หัวเราะชอบใจ สักพักถึงพูดว่า "ก่อนหน้านี้ฉันได้รับโทรศัพท์จากสถานีโทรทัศน์แห่งหนึ่ง อยากจะขอซื้อลิขสิทธิ์ดัดแปลงหนังสือเล่มใหม่ของนาย"
จางเซวียนสงสัย "หนังสือใหม่ของผม?"
เถาเกอหันมองเขา "ใช่ หนังสือใหม่ของนาย"
จากนั้นเธอเสริมอีกประโยค "พูดให้ถูกคือ 'Game of Thrones' เล่มแรก: A Game of Thrones"
จางเซวียนประหลาดใจ "ไม่ใช่ว่ายังไม่ตีพิมพ์เหรอ? ทำไมถึงมีสถานีโทรทัศน์โทรหาคุณได้?"
เถาเกอนั่งไขว่ห้าง "เรื่องนี้ฉันถามแดเนียลแล้ว
แดเนียลบอกว่าผู้บริหารระดับสูงคนหนึ่งของสำนักพิมพ์เพนกวินเห็นว่า 'Game of Thrones' ของนายยอดเยี่ยมมาก ก็เลยแนะนำให้เพื่อนที่ทำงานอยู่สถานีโทรทัศน์ในอเมริกา ไม่นึกว่าทางนั้นจะสนใจจริงๆ"
เป็นอย่างนี้นี่เอง นี่มันโชคหล่นทับชัดๆ หรือเปล่าเนี่ย?
หรือว่าหนังสือใหม่เล่มแรกจะดังระเบิด?
จางเซวียนจินตนาการไปไกล ถามด้วยความอยากรู้ "สถานีโทรทัศน์ช่องไหนของอเมริกาครับ?"
เถาเกอตอบ "HBO นายเคยได้ยินไหม? สถานีนี้ก่อตั้งปี 1972 อยู่ที่นิวยอร์ก ดังมากๆ ในอเมริกา
ได้ยินว่าสถานีนี้ค่อนข้างแปลก ไม่มีโฆษณา ฉายหนัง เพลง สารคดี และรายการกีฬาตลอด 24 ชั่วโมง มีทุนหนามาก"
สถานีนี้จางเซวียนเคยได้ยินจริงๆ
ชาติก่อนเขาเคยดูซีรีส์ เดอะ โซปราโน่ส์ ที่สถานีนี้ฉาย ได้ยินว่าสถานีนี้ติดอันดับ 500 แบรนด์โลกด้วย
จางเซวียนถาม "HBO จะซื้อลิขสิทธิ์ไปทำซีรีส์เหรอครับ?"
เถาเกอพยักหน้า "ใช่ ทางนั้นไม่อ้อมค้อม ดูเหมือนจะจริงใจมาก"
จางเซวียนถาม "ยินดีจ่ายเท่าไหร่?"