บทที่ 550 ระหว่างสองเรา [ฟรี]

บทที่ 550 ระหว่างสองเรา [ฟรี]
ที่ตลาดสด เหวินฮุ่ยเดินนำหน้าคอยสอบถามราคา เลือกผัก ซื้อของ ส่วนจางเซวียนเดินตามหลังเงียบๆ คอยหิ้วของ
มองดูผู้หญิงที่เหมือนนางฟ้าเดินดินคนนี้เดินขวักไขว่อยู่ในตลาดสด ชายวัยกลางคนในร่างเด็กหนุ่มรู้สึกใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวนิดหน่อย
เขากำลังคิดถึงคำพูดของเหวินฮุ่ยก่อนหน้านี้ที่ว่า "ไม่เก็บไว้ให้เถาเกอเหรอ?" เห็นได้ชัดว่าแม่คุณกำลังลองเชิง และคงเดาความสัมพันธ์ที่ไม่ค่อยใสสะอาดของเขากับเถาเกอได้แล้ว
พอนึกถึงเถาเกอ จางเซวียนก็ถอนหายใจออกมาอย่างไม่มีสาเหตุ ถ้าไม่ใช่เพราะเจ๊แก ครั้งนี้เขาคงไม่ถึงกับเห็นเหวินฮุ่ยแล้วเดินไม่เป็นทางแบบนี้
นึกถึงเรื่องเมื่อคืน สายตาของจางเซวียนก็จับจ้องไปที่แก้มด้านข้างของเหวินฮุ่ยอีกครั้ง ทั้งสองข้างล้วนถูกเขาจูบมาแล้ว ตอนนั้นเขาช่างมีความกล้าบ้าบิ่นจริงๆ!
หิ้วถุงพะรุงพะรังซื้อของมา 7-8 อย่าง จู่ๆ เหวินฮุ่ยก็ถามโดยไม่หันกลับมาว่า "คุณอยากกินอะไร?"
จางเซวียนก้มมองปลาไหลในมือ "ไม่ต้องซื้อให้ฉันเป็นพิเศษหรอก กับข้าวฝีมือเธอฉันชอบกินทุกอย่าง"
สิ้นคำพูด ทั้งสองก็ตกอยู่ในความเงียบทันที
แม้เขาจะพูดความจริง และเหวินฮุ่ยก็รู้ว่าเขาพูดความจริง แต่เมื่อโยงไปถึงพฤติกรรมรุกเร้าของเขาเมื่อคืน มันก็ยากที่จะไม่คิดไปไกล
ขามาไม่พูด ขากลับก็ไม่พูด ทั้งสองเดินตามกันมาจนถึงหอพักอาจารย์
ในห้องครัว เห็นจางเซวียนช่วยล้างผักเด็ดผัก ในที่สุดเหวินฮุ่ยก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก "คุณไม่ไปเขียนงานเหรอ?"
จางเซวียนบอก "ไม่เป็นไร ฉันช่วยเธอก่อน"
จากนั้นเขาก็ถาม "น้าของเธอจะมาถึงเมื่อไหร่?"
เหวินฮุ่ยคิดครู่หนึ่ง "น่าจะใกล้ถึงแล้วล่ะ"
ใกล้ถึงๆ พูดไม่ทันขาดคำ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มาจริงๆ
เหวินฮุ่ยวางผักในมือรีบวิ่งไปเปิดประตู จางเซวียนก็ตามออกไปตามมารยาท
"คุณน้า น้าเขย" เหวินฮุ่ยเชิญทั้งสองเข้ามาอย่างดีใจ
จางเซวียนทักทายเสร็จ ก็ยังช่วยรินน้ำชาให้ทั้งสองคนด้วย
เมื่อก่อนเรื่องแบบนี้ เหวินฮุ่ยกับโจวชิงจู๋ก็เคยทำให้เขา เขาจึงทำได้อย่างเป็นธรรมชาติและคล่องแคล่วมาก
เรื่องที่จางเซวียนกับเหวินฮุ่ยเห็นว่าเป็นเรื่องปกติ แต่ในสายตาน้าทั้งสองของเหวินฮุ่ยนั้นต่างออกไป
รู้สึกแปลกใจ และรู้สึกได้รับเกียรติจนทำตัวไม่ถูกนิดหน่อย
แต่สิ่งที่ทั้งสองรู้สึกมากที่สุดคือความทึ่ง
พวกเขาเคยเจอจางเซวียนเมื่อสองปีก่อน ตอนนั้นยังเป็นแค่เด็กหนุ่มธรรมดา ไม่ได้ดึงดูดความสนใจอะไร
แต่พริบตาเดียว การได้รับน้ำชาจากเขา ทั้งสองกลับรู้สึกเป็นเกียรติ
จากนั้นในห้องครัวก็ครึกครื้น ทั้งสี่คนพูดคุยหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน เหวินฮุ่ยเลิกทำหน้าเย็นชาใส่เขา ทำตัวปกติเหมือนทุกครั้ง และมักจะมีปฏิสัมพันธ์กับเขา
จางเซวียนเองก็เป็นคนหน้าหนา และรู้จักกาละเทศะ งัดกลเม็ดเด็ดพรายออกมาสร้างบรรยากาศเต็มที่
ชั่วขณะหนึ่ง บรรยากาศดีเยี่ยมสุดๆ
ทำกับข้าว 8 อย่าง เหวินฮุ่ยลงมือทำเอง 6 อย่าง
อีก 2 อย่างเป็นฝีมือน้าของเธอโชว์ลวดลาย
น้าถามจางเซวียน "ดื่มหน่อยไหม?"
จางเซวียนเหลือบมองเหวินฮุ่ย "ได้ครับ วันนี้ไม่มีธุระอะไร ดื่มหน่อยก็ได้"
สี่คนกินข้าวไปดื่มไป เที่ยงวันก็ผ่านพ้นไป
น้าเขยของเหวินฮุ่ยทำงานราชการ คอแข็งน่าดู พูดจาคล่องแคล่วและกระตือรือร้น ผลสุดท้าย ดื่มเพลินจนเกินลิมิต จางเซวียนเริ่มมึนหัว
พอกินข้าวเสร็จ น้าก็จัดการเอาเค้กวันเกิดที่ซื้อมาใหม่มาวาง
เอาล่ะสิ เหวินฮุ่ยที่ผ่านเหตุการณ์นี้ไปเมื่อคืน ต้องมาเริ่มใหม่อีกรอบ
แต่ไม่เหมือนเมื่อคืน หลังร้องเพลงวันเกิดจบก็ตามด้วยการอธิษฐาน
ไม่รู้ว่าอธิษฐานว่าอะไร เหวินฮุ่ยหลับตาไปประมาณ 20 วินาที พอลืมตาขึ้นมาใบหน้าก็เปื้อนยิ้ม
ต่อมาเป็นการตัดเค้ก เหวินฮุ่ยตัดให้สองสามีภรรยาก่อน จากนั้นก็ยื่นให้จางเซวียนชิ้นหนึ่ง "อะ"
"ขอบคุณ" จางเซวียนรับมา
หลังกินเค้กเสร็จ น้าถามจางเซวียน "เธอจะกลับบ้านเมื่อไหร่?"
จางเซวียนตอบ "น่าจะอีกสัก 8-9 วันครับ"
ได้ยินดังนั้น น้าทั้งสองก็ไม่ถามต่อ แต่ขอตัวกลับ บอกว่าตอนบ่ายมีประชุม
"คุณดื่มเยอะแล้ว พักผ่อนเถอะ ฉันไปส่งเอง" เห็นจางเซวียนทำท่าจะลุกไปส่ง เหวินฮุ่ยจึงบอกเขาแบบนั้น
"ใช่ๆ เธอนอนพักเถอะ ไม่ต้องห่วงพวกเรา" น้าของเหวินฮุ่ยเห็นเขาเดินเซ ก็รีบห้ามจางเซวียนไว้
"เอ่อ ได้ครับ งั้นเดินทางปลอดภัยนะครับ" จางเซวียนเรอเหม็นกลิ่นเหล้า เขากลัวสองสามีภรรยาคู่นี้จริงๆ คอแข็งชิบเป๋ง
สมแล้วที่เป็นข้าราชการ เรื่องกินเหล้านี่ยืนหนึ่งไปไหนไปกัน
เหวินฮุ่ยเดินไปส่งทั้งสองจนถึงประตูทิศใต้ พอกลับมาถึงหอพักอาจารย์ ก็เจอกับเสี่ยวสืออีที่บันได
เดินสวนกันขึ้นลง สองสาวเผชิญหน้ากันกะทันหัน ต่างฝ่ายต่างจ้องมองกัน
เสี่ยวสืออีที่กำลังลงบันไดถามเธอ "เธอรู้ไหมว่าจางเซวียนไปไหน?"
เหวินฮุ่ยตอบ "เขาไม่ได้อยู่บ้านเหรอ?"
ได้ยินดังนั้น เสี่ยวสืออีก็ค่อยๆ สำรวจมองเธอ แล้วหยิบจดหมายสองสามฉบับออกมาจากกระเป๋า "นี่จดหมายของเขา เธอช่วยเอาไปให้เขาหน่อย"
เหวินฮุ่ยรับจดหมาย แล้วหลีกทางให้
เสี่ยวสืออีเดินลงบันได จากไป
พอกลับถึงชั้นสาม เหวินฮุ่ยพบว่าจางเซวียนนอนหลับไปแล้วบนโซฟา
ยืนมองเขาอย่างเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็คิดอะไรบางอย่างได้ จึงเดินไปหยิบผ้าห่มสำรองในตู้เสื้อผ้าออกมาห่มให้เขา
แล้ววางจดหมายไว้บนโต๊ะรับแขก เข้าห้องนอน ปิดประตู นอนหลับ
เดิมทีตั้งใจจะซ้อมเปียโนสักหน่อย แต่กลัวจะไปรบกวนเขา เลยนอนเอาแรงดีกว่า
นอนไม่หลับมาทั้งคืน บวกกับฤทธิ์แอลกอฮอล์ พอจางเซวียนตื่นขึ้นมาอีกที ฟ้าก็มืดแล้ว
งงไปพักหนึ่ง ตัวเองดันมานอนอยู่ที่ชั้นสาม ดึงผ้าห่มมาดู จางเซวียนมองหาไปรอบๆ พบว่าเหวินฮุ่ยกำลังเล่นโยคะอยู่ในห้องเปียโน
จางเซวียนเคาะประตู
"ตื่นแล้วเหรอ?"
"อืม" จางเซวียนขานรับ เดินไปนั่งข้างๆ แล้วถาม "ฉันหิวแล้ว เธอกินข้าวเย็นหรือยัง?"
เหวินฮุ่ยไม่เงยหน้า "กับข้าวเหลือเมื่อตอนกลางวันเยอะมาก คุณไปลวกเส้นบะหมี่สิ ทำให้ฉันชามนึงด้วย"
ได้ยินแบบนี้ 'จางจอมขอทาน' ก็รู้สึกไม่ดีทันที ฉันมาเพื่อขอข้าวกินนะ คุณดันจะให้ฉันลงมือทำเองซะงั้น
เหวินฮุ่ยเห็นเขาไม่ขยับ ก็ไม่พูดอะไรอีก ฝึกท่าต่อไป
จางเซวียนกวาดสายตามองไปรอบๆ พบเสื่อโยคะพับวางอยู่ข้างประตูอีกสองผืน น่าจะเป็นของตู้ซวงหลิงกับโจวชิงจู๋
"วันนี้ฉันรบกวนเวลาซ้อมเปียโนของเธอหรือเปล่า"
"อืม"
จางเซวียน "..."
เห็นเขาพูดไม่ออก มุมปากของเหวินฮุ่ยก็โค้งขึ้นเล็กน้อย แล้วทำท่าต่อไป
ผู้หญิงเล่นโยคะก็น่าดูอยู่แล้ว ยิ่งผู้หญิงหุ่นดีบุคลิกดีเล่นโยคะ ยิ่งเป็นอาหารตาชั้นยอด
มองดูเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง จางเซวียนพบว่าตัวเองเริ่มควบคุมไม่อยู่ จึงรีบลุกไปเข้าครัว
พอเสียงฝีเท้าห่างออกไป เหวินฮุ่ยที่ทำท่าสงบนิ่งเมื่อครู่ก็แอบถอนหายใจออกมาเบาๆ
กินบะหมี่เสร็จ จางเซวียนถาม "คืนนี้เธอซ้อมเปียโนไม่ได้ ลงไปข้างล่างดีไหม?"
เหวินฮุ่ยนึกขึ้นได้ว่าคนบนชั้นสามทยอยกลับบ้านไปฉลองปีใหม่กันหมดแล้ว อยู่คนเดียวก็หวั่นใจ ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็ตอบตกลง
กลับมาที่ชั้นสอง เหวินฮุ่ยดูทีวีอยู่ในห้องรับแขก
จางเซวียนเข้าห้องหนังสือไปเขียนงาน
แต่ก่อนจะเขียนงาน เขาแกะจดหมายอ่านดูก่อน
จดหมายมาจากอังกฤษ จากโรว์ลิ่ง
คราวนี้คุณแม่เลี้ยงเดี่ยวมาแบบจริงจัง ถามถึงปัญหาในการเขียนแฮร์รี่ พอตเตอร์ตลอดทั้งฉบับ
กระดาษจดหมายยาวเหยียดถึง 4 หน้า จางเซวียนอ่านทบทวนสองรอบ แล้วเริ่มเขียนตอบกลับอย่างอดทน
ช่วง 3 ทุ่มกว่าๆ เขาออกมาเติมน้ำชาร้อน
สายตาของเหวินฮุ่ยเคลื่อนตามการเคลื่อนไหวของเขา
จางเซวียนสัมผัสได้ คิดนิดหนึ่งก็ถามอย่างรู้ใจ "อยากอ่าน A Storm of Swords เหรอ?"