บทที่ 743 สยบข้าศึกโดยไม่ต้องรบ [ฟรี]

บทที่ 743 สยบข้าศึกโดยไม่ต้องรบ [ฟรี]
"ซวงหลิง มา ดื่มเป็นเพื่อนพี่สะใภ้สักแก้ว"
หลังจากงานเลี้ยงดำเนินไปได้สักพัก เวินอวี้ก็ยกแก้วไวน์แดงขึ้นเชื้อเชิญตู้ซวงหลิง
"ได้ค่ะ"
แม้ตู้ซวงหลิงจะคออ่อน แต่เธอก็แสดงสปิริตเต็มที่เสมอ เรื่องดื่มไหวหรือไม่กับอยากดื่มหรือไม่นั้นเป็นคนละเรื่องกัน ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อมีเขาอยู่ด้วย เธอก็ไม่ต้องกังวลเรื่องความปลอดภัยของตัวเอง
เมื่อเห็นเวินอวี้และตู้ซวงหลิงกระซิบกระซาบแนบชิดพลางจิบไวน์ไปด้วย เถาเกอก็หันไปพูดกับจางเซวียนและหลี่เหวินต้งว่า
"พวกเราสามคนดื่มกัน"
ชนแก้วกันเสร็จ เห็นเถาเกอดื่มอย่างดุดัน หลี่เหวินต้งจึงเตือนเธอว่า "เธออย่าดื่มจนเมาล่ะ วันนี้เป็นวันมงคลของน้องสาวเธอนะ"
เถาเกอหมุนแก้วไวน์เล่นในมือ "จะดื่มเหล้าก็อย่ามัวยึกยัก งานแต่งงานของหล่อนไม่กระทบการใช้ชีวิตของฉันหรอก
อีกอย่าง ถ้าไม่ดื่มให้กลิ่นเหล้าคลุ้งไปทั้งตัว เดี๋ยวพอไปเจอแม่กับป้าสะใภ้ใหญ่ นายจะช่วยแก้ต่างให้ฉันเหรอ?"
พอคิดว่าอาจจะถูกฉวยโอกาสเร่งรัดเรื่องแต่งงาน หลี่เหวินต้งก็เลิกเกลี้ยกล่อมทันที กลับยกแก้วเหล้าขึ้นมาพูดแทนว่า "งั้นก็ได้ มีฉันกับจางเซวียนอยู่ วันนี้รับรองว่าจะอยู่เป็นเพื่อนเธอให้สุดเหวี่ยงไปเลย"
แม้จางเซวียนจะดื่มกับทั้งสองคน แต่ใจส่วนใหญ่ยังคงจดจ่ออยู่กับภรรยาของตัวเอง จนเมื่อสังเกตเห็นว่าเวินอวี้พูดคุยและดื่มกับซวงหลิงอย่างเป็นกันเอง เขาถึงค่อยวางใจลงได้บ้าง
ระหว่างนั้น หวงหลีกับซินซินก็ถือแก้วไวน์เดินเข้ามานั่งร่วมโต๊ะ
หวงหลีเปิดบทสนทนาว่า "จะหาคนคอเดียวกันนั้นยาก เห็นพวกคุณดื่มกันสนุกสนาน ฉันกับซินซินเลยอดใจไม่ไหวต้องเดินมาหา"
หลี่เหวินต้งถาม "โต๊ะพวกเธอก็มีแต่นักดื่มคอทองแดงทั้งนั้น ยังไม่จุใจอีกเหรอ?"
หวงหลีตอบ "ดื่มน่ะดื่มได้ แต่ดื่มแล้วไม่สมใจอยาก"
เถาเกอยกแก้วขึ้นจิบ "แบบไหนถึงจะทำให้เธอสมใจอยาก?"
หวงหลีสบตาเถาเกอ "เรื่องนี้จะว่ายากก็ไม่ยาก จะว่างานก็ไม่ง่าย การดื่มเหล้าต้องมีคู่ต่อสู้ และต้องมีคนที่ตัวเองชื่นชม ถึงจะกระตุ้นจิตวิญญาณการต่อสู้ได้ แบบนี้ถึงจะดื่มสนุก แบบนี้แหละถึงจะเรียกว่าสมใจอยาก"
พูดจบ หวงหลีก็หันไปทักทายจางเซวียนด้วยรอยยิ้ม "เจอกันอีกแล้วนะ"
"เจอกันอีกแล้วครับ" ไม่เห็นแก่หน้าพระสงฆ์ ก็ต้องเห็นแก่หน้าพระพุทธรูป แม่ของหวงหลีอยู่โต๊ะข้างๆ นี่เอง จางเซวียนที่เคยได้รับการต้อนรับขับสู้จากท่านมาก่อน จึงตอบกลับไปอย่างสุภาพนอบน้อม
ได้ยินดังนั้น ตู้ซวงหลิงที่กำลังดื่มอยู่ก็ยิ้มตาหยีพลางชำเลืองมองหวงหลีแวบหนึ่ง แล้วหันกลับไปคุยกับเวินอวี้ต่อ
เวินอวี้เก็บทุกรายละเอียดเมื่อครู่ไว้ในสายตา เพียงแค่ความสุขุมเยือกเย็นนี้ก็ทำให้เธอแอบชื่นชมอยู่ในใจ ถึงขั้นรู้สึกเหมือนเจอคนคอเดียวกันขึ้นมาแวบหนึ่ง
รู้สึกเหมือนเจอคนคอเดียวกันจริงๆ!
ต้องรู้ก่อนว่าหน้าตาของเวินอวี้ไม่ได้โดดเด่นอะไร ทั้งรูปลักษณ์ภายนอกและชาติตระกูลล้วนเทียบหลี่เหวินต้งไม่ได้เลย
แต่เธอกลับสามารถกุมหัวใจหลี่เหวินต้งไว้ได้อย่างอยู่หมัด สิ่งที่ใช้ก็คือชั้นเชิงและความใจกว้าง และตอนนี้เธอก็มองเห็นเงาของตัวเองซ้อนทับอยู่บนตัวตู้ซวงหลิง ทำให้เกิดความรู้สึกยอมรับในตัวอีกฝ่ายขึ้นมาทันที
ถ้าไม่ใช่เพราะมีเถาเกอคั่นกลางอยู่ เวินอวี้คงอยากจะรับตู้ซวงหลิงเป็นน้องสาวไปแล้ว
เถาเกอรินเหล้าให้ทุกคนบนโต๊ะ แล้วพูดกับหวงหลีว่า "พูดได้ดีนี่ แต่ถ้าอยากจะสมใจอยาก ก็ต้องมีคอที่แข็งพอก่อน! มา วันนี้ขอฉันทดสอบน้ำยาของเธอหน่อย"
สิ้นเสียงนี้ ซินซินและหลี่เหวินต้งก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความตื่นเต้น เถาเกอไม่ค่อยพูดแบบนี้ ดูท่าคำท้าทายของหวงหลีจะทำให้เถาเกอหงุดหงิดเข้าแล้ว
ส่วนจางเซวียนน่ะเหรอ ทำตัวเหมือนปิดหูไม่รับรู้เรื่องภายนอก แกล้งทำเป็นฟังไม่รู้เรื่อง สวมบทคนวงนอกมองดูสองสาวดวลเหล้า แล้วหันไปคุยกับซวงหลิงเป็นพักๆ
แม้หวงหลีจะเป็นคนท้าทาย แต่ดูเหมือนคอจะไม่แข็งเท่าเถาเกอ ทว่าก็ไม่ได้ด้อยกว่ามากนัก ทั้งสองผลัดกันรุกรับยากจะตัดสินแพ้ชนะในช่วงเวลาสั้นๆ
แต่ความผิดปกติของสองสาวก็เริ่มทำให้คนบางส่วนสังเกตเห็น
เพื่อนหญิงคนหนึ่งถามแม่ของหวงหลีว่า "แม่หนูหวงหลีบ้านเธอเอาจริงเหรอ?"
แม่หวงกวาดสายตามองไปที่โต๊ะของจางเซวียนรอบหนึ่ง แล้วถอนหายใจ "ยัยลูกคนนี้ทำฉันเซอร์ไพรส์จริงๆ ว่านอนสอนง่ายมา 20 กว่าปี ไม่นึกว่าจู่ๆ จะมาหมกมุ่นเอาตอนนี้ ฉันเห็นแกแล้วปวดหัวตึ้บเลย"
เพื่อนหญิงยิ้ม "ดูท่าเธอจะค่อนข้างพอใจสายตาการเลือกผู้ชายของลูกสาวนะ"
แม่หวงส่ายหน้า "เธอก็รู้นี่ว่าสถานการณ์เป็นยังไง ก็แค่เรื่องเหลวไหล"
เช่นเดียวกับความรู้สึกของแม่หวง แม่เถาก็รู้สึกว่าลูกสาวคนโตของตัวเองกำลังทำเรื่องเหลวไหล แต่ในโอกาสแบบนี้ก็พูดอะไรมากไม่ได้
เถาเสี่ยนนั้นเรียบง่ายกว่ามาก สายตาไม่แม้แต่จะชำเลืองมองมาทางนี้ แกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องโดยสิ้นเชิง
ความจริงก็เป็นอย่างนี้ แม้เถาเกอกับหวงหลีจะสู้กัน แต่สุดท้ายต่างก็เป็นคนรักหน้าตา ถ้าคนนอกไม่รู้ตื้นลึกหนาบาง คงคิดว่านี่คือความสัมพันธ์ฉันพี่น้องที่รักใคร่กลมเกลียว
ดื่มไวน์แดงหมดขวด เถาเกอกอดอกถามว่า "ยังไหวไหม?"
หวงหลีไม่ยอมแพ้ แต่ก็รู้ว่าไม่ควรทำตัวเด่นเกินหน้าเกินตาที่นี่ "ไหวอยู่แล้ว แต่เราไปเปลี่ยนที่กันเถอะ"
พูดจบ หวงหลีก็หันไปบอกหลี่เหวินต้ง "พี่หลี่ ช่วยเตรียมห้องพักผ่อนให้เราหน่อย"
หลี่เหวินต้งลุกขึ้น "ไม่มีปัญหา เดี๋ยวฉันจะไปเตรียมกับแกล้มให้พวกเธอเดี๋ยวนี้"
เถาเกอยิ่งเด็ดขาด คว้ากระเป๋าถือแล้วเดินตามไปทันที
หวงหลีก็ไม่รีรอ เดินตามไปเช่นกัน
ทันใดนั้น บนโต๊ะก็เหลือกันอยู่แค่สี่คน
ซินซินถามจางเซวียนทั้งสามคนยิ้มๆ ว่า "พวกคุณสามคนล่ะ? จะตามไป? หรือจะรอให้งานจบก่อน?"
เวินอวี้กวาดตามองรอบห้องจัดเลี้ยง "ใกล้เลิกงานแล้ว แต่เรารอกันอีกหน่อยดีกว่า โต๊ะว่างโล่งโจ้งมันดูไม่ดี"
ซินซินยิ้มพลางพูดว่า "งั้นฉันอยู่เป็นเพื่อนพวกคุณที่นี่ ให้พวกนั้นได้มีพื้นที่ระบายอารมณ์กันหน่อย เดี๋ยวค่อยไปดูผล"
จากนั้นทั้งสี่คนก็ดื่มกินกันไปเรื่อยๆ อย่างใจเย็น
ซินซินอยากรู้อยากเห็นเรื่องของตู้ซวงหลิงมาก เธอเคยเจอหมี่เจี้ยนมาก่อน และถึงขั้นเคยศึกษาข้อมูลด้วยซ้ำ
เธอแอบคิดในใจว่าไม่ว่าจะเป็นพี่เถาหรือหวงหลี การจะแย่งคนจากมือหมี่เจี้ยนนั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย
แต่ตู้ซวงหลิงกลับสามารถคว้าตำแหน่งอันดับหนึ่งตัดหน้าหมี่เจี้ยนได้ นี่ทำให้ซินซินประหลาดใจอย่างยิ่ง จนแทบจะยกย่องให้เป็นเทพธิดา
ซินซินยกแก้วขึ้นด้วยความจริงใจ "ซวงหลิง เรามาดื่มกันสักแก้ว"
ตู้ซวงหลิงยิ้มมองผู้ชายของตัวเองแวบหนึ่ง ไม่ปฏิเสธ แล้วดื่มกับซินซินไปหนึ่งจิบ
ซินซินสนใจเรื่องราวในอดีตของตู้ซวงหลิงมาก จึงลุกขึ้นขยับไปนั่งข้างๆ ผู้หญิงสามคนก็เลยคุยกันถูกคอเป็นปี่เป็นขลุ่ย
เห็นทั้งสามคนดื่มกันเป็นระยะๆ จางเซวียนส่ายหน้า พอผู้หญิงจับกลุ่มกันได้ก็ไม่มีที่ว่างให้เขาแล้ว
ยังดีที่หลี่เหวินต้งไปแล้วกลับมา พอนั่งลงก็กระซิบถามจางเซวียนว่า "นายใจกว้างจัง ไม่กลัวสองคนนั้นตีกันเหรอ?"
จางเซวียนกลอกตา "พี่ดูถูกผม? หรือดูถูกพวกเธอ? ถ้าตีกันได้จริงๆ ผมยอมดื่มน้ำในอ่าวป๋อไห่ให้หมดเลยเอ้า"
หลี่เหวินต้งหัวเราะร่า "แต่สองคนนั้นวันนี้ยิ่งดื่มยิ่งอารมณ์ขึ้นนะ"
จางเซวียนพยักหน้าเห็นด้วย "ผมดูออก เพราะงั้นตอนนี้ผมยิ่งเข้าไปยุ่งไม่ได้ใหญ่"
ดื่มไปคุยไปผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมง แขกเหรื่อทยอยกลับ เสียงจอแจเริ่มเงียบลง
ผลก็คือตู้ซวงหลิงผู้มีฉายา แก้วเดียวจอด ดื่มไปเยอะพอสมควร จางเซวียนพยุงเธอแล้วถามว่า "ผมอุ้มคุณลงไปดีไหม?"
ตู้ซวงหลิงฝืนทรงตัว "ไม่เอา คนเยอะแยะ รอให้คนหมดก่อนคุณค่อยอุ้ม"
จางเซวียนหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก "ป่านนี้แล้ว ยังจะห่วงหน้าตาอยู่อีก"
พูดจบ เขาไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม อุ้มภรรยาตัวน้อยขึ้นแนบอก แล้วเดินออกจากห้องจัดเลี้ยงไปท่ามกลางสายตาของทุกคน
เห็นเขาบ้าระห่ำขนาดนี้ หน้าของตู้ซวงหลิงก็แดงระเรื่อ ทั้งเขินอายทั้งเปี่ยมสุข และแอบภูมิใจลึกๆ ว่า: ตาฉันถึงจริงๆ ผู้ชายคนนี้ตามใจฉันทุกฝีก้าว
ซินซินจ้องมองทั้งสองคนจนลับตาไปที่หน้าประตู จึงถอนสายตากลับมา แล้วพูดประโยคที่มีความหมายลึกซึ้งว่า
"พี่เถากับหวงหลีสู้กันแทบตายที่ห้องข้างๆ ก็ยังเทียบกอดนี้ไม่ได้เลย คนที่นั่งบนภูดูเสือกัดกันได้นิ่งๆ นี่ไม่ธรรมดาจริงๆ"
หลี่เหวินต้งก็พูดประโยคที่หาได้ยากว่า "นี่เรียกว่าสยบข้าศึกโดยไม่ต้องรบ เรื่องวันนี้คงจะเล่าลือกันไปทั่วแน่"
เวินอวี้เห็นด้วย "เธอรู้อยู่เต็มอกว่าฉันมอมเหล้าแต่ก็ไม่ปฏิเสธ พอดื่มเสร็จก็เขินอายเล็กน้อย เท่านี้ก็ตอกย้ำสถานะในใจทุกคนได้อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว
ต่อไปปักกิ่งถิ่นนี้ก็ไม่ใช่ก้อนหินแผ่นเดียวที่เจาะไม่เข้าอีกแล้ว ไม่ต้องพูดถึงเถาเกอกับหวงหลีที่ตกเป็นรอง แม้แต่หมี่เจี้ยนก็ยังเสียท่าไปโดยไม่รู้ตัว
จุดสำคัญที่สุดคือเธอสามารถกุมหัวใจจางเซวียนได้อยู่หมัด ร้ายกาจจริงๆ"
ซินซินแปลกใจ "จางเซวียนก็อยู่ด้วย ทำไมพี่เวินถึงยังกล้ามอมเหล้าเธอล่ะ?"
เวินอวี้ตอบตามตรง "ตอนแรกก็เพื่อช่วยเถาเกอ แต่ตอนหลังฉันพบว่าซวงหลิงนิสัยถูกจริตฉันมาก เลยค่อยๆ ล้มเลิกความคิดนั้นไป"