บทที่ 46 พบพานวาสนา น้ำค้างรวมจิตวิญญาณ!

บทที่ 46 พบพานวาสนา น้ำค้างรวมจิตวิญญาณ!

วินาทีต่อมา หลังแยกจากขบวนรถม้า

เจียงหยวนกล่าวในใจ

【ใช่!】

【ใช้พลังแห่งโชคชะตา 81 หน่วยสำเร็จ!】

จากนั้นในดวงตาของเขาก็พลันปรากฏข้อความแจ้งเตือนขึ้นมา

【ห่างไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ 20 ลี้ มีต้นไม้โบราณสูงเสียดฟ้าอยู่ ใต้ต้นไม้โบราณมีน้ำค้างรวมจิตวิญญาณ】

เจียงหยวนมองข้อความแจ้งเตือนเบื้องหน้า ดวงใจอดไม่ได้ที่จะยินดี

เป็นดังที่ข้าคาดการณ์ไว้!

ดินแดนอันตรายเช่นบึงทมิฬแห่งนี้ สถานที่ซึ่งผู้คนไม่พลุกพล่านย่อมต้องมีสมบัติสวรรค์และปฐพีอยู่เป็นแน่

แต่น้ำค้างรวมจิตวิญญาณ?

นั่นคือสิ่งใด?

ฟังจากชื่อน่าจะเกี่ยวข้องกับวิญญาณ ไม่แน่ว่าอาจช่วยเพิ่มความแข็งแกร่งของวิญญาณข้าได้?

ทว่าดูจากปริมาณพลังแห่งโชคชะตาที่ใช้ไป ผลของน้ำค้างรวมจิตวิญญาณย่อมไม่เลวแน่

คุณภาพของมันน่าจะสูงกว่าโอสถวิญญาณร้อยปีที่ข้าเคยได้รับคราวก่อน

เจียงหยวนเร่งฝีเท้าไปพลางคิดในใจอย่างเงียบๆไปพลาง

อีกด้านหนึ่ง

ลุงหม่ายกมือขึ้นกล่าว "นายน้อยมีคำสั่งให้เราพักผ่อนตรงนี้!"

"เยี่ยม! ในที่สุดก็ได้พักเสียที!"

มีคนตะโกนก้องขึ้นมาพลางรีบหาที่สะอาดๆนั่งลงทันที

บางคนเริ่มนำกระติกน้ำออกมาดื่ม บางคนเริ่มกินเสบียงแห้ง

และในเวลานั้น

ซูเสี่ยวเสี่ยวนั่งอยู่บนรถคุ้มภัยเพียงลำพัง งอเข่าลงพักผ่อนเล็กน้อย

แม้การคุ้มกันตามเจียงหยวนจะยากลำบาก แต่นางก็มีความสุขมาก

ก่อนหน้านี้ตอนออกจากอำเภอหลินอัน เจียงหยวนเคยบอกว่านางสามารถรอเขาอยู่ที่อำเภอหลินอันอย่างว่าง่ายได้

เพราะการคุ้มกันภายนอกต้องนอนกลางดินกินลมกินฝน ยากลำบากอย่างยิ่ง โดยเฉพาะเด็กสาวตัวเล็กๆเช่นนางที่จะลำบากยิ่งกว่า

ทว่าซูเสี่ยวเสี่ยวได้ยินดังนั้นกลับส่ายหน้าอย่างแน่วแน่

นางกล่าวว่าตนมิใช่คุณหนูผู้มั่งคั่ง เป็นเพียงบุตรสาวชาวนาธรรมดาๆ และเป็นสาวใช้ส่วนตัวของนายน้อยเท่านั้น

ความทุกข์ใดเล่าที่ข้าจะทนไม่ได้!

ยิ่งไปกว่านั้นในเมื่อเป็นสาวใช้ของนายน้อยแล้ว ไฉนเลยจะทอดทิ้งนายท่านไปมีความสุขในเมืองเพียงลำพังได้

อีกด้านหนึ่ง

ชั่วขณะต่อมา

เจียงหยวนหยุดลงบนพื้นดินที่ค่อนข้างชื้นแฉะ

ที่นี่เต็มไปด้วยแอ่งน้ำเล็กๆน้อยๆ บางแห่งถึงขั้นเป็นหนองบึง

ดินโดยรอบล้วนมีสีดำสนิท จึงเป็นที่มาของชื่อบึงทมิฬ

เจียงหยวนมองภาพตรงหน้า ตอนนี้ใจเขานั้นเต็มไปด้วยความสงสัย

เป็นทิศทางประมาณนี้ เหตุใดข้าจึงมองไม่เห็นต้นไม้โบราณสูงเสียดฟ้าที่ระบุไว้ในคำแจ้งเตือน?

ตามหลักแล้วไม่ควรจะเป็นเช่นนี้สิ!

จากนั้นเขาก็เหลือบมองคำแจ้งเตือนเมื่อครู่อีกครั้ง

ตะวันออกเฉียงใต้ 20 ลี้ ต้นไม้โบราณสูงเสียดฟ้า

ด้วยฝีเท้าของข้า ไม่มีทางคำนวณผิดพลาดเป็นแน่!

มันต้องอยู่แถวๆนี้

และถึงแม้จะกล่าวว่าเป็นต้นไม้โบราณสูงเสียดฟ้าก็ย่อมต้องโดดเด่นอย่างยิ่ง

แต่ไฉนจึงมองไม่เห็นเล่า?

ใจเขาพลันสงสัยขึ้นมาอย่างหนัก

จากนั้นเจียงหยวนก็ปีนขึ้นไปบนต้นไม้ที่สูงกว่าแถวนั้นเพื่อมองหา แต่สายตาของเขาก็ยังคงไม่เห็นต้นไม้โบราณสูงเสียดฟ้าตามที่ระบุไว้ในคำแจ้งเตือน

ขณะที่เขากำลังสำรวจหาอยู่บนพื้นดิน

ทันใดนั้นราวกับข้ามผ่านห้วงเวลา ฉากเบื้องหน้าพลันแปรเปลี่ยน

ปรากฏต้นไม้โบราณสูงเสียดฟ้าตรงหน้าเขา กิ่งก้านแผ่กว้างออกไปไกลกว่ายี่สิบจั้งอย่างน่าประหลาด

นี่...นี่คือค่ายกลที่บันทึกไว้ในตำราโบราณหรือ?

ใบไม้บังตา ไม่เห็นภูเขาไท่ซาน!

แววตาของเจียงหยวนเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย พลางรีบถอยหลังไป

ฉากเบื้องหน้าพลันแปรเปลี่ยนไปอีกครั้ง

ต้นไม้โบราณสูงเสียดฟ้าหายไป แทนที่ด้วยแอ่งน้ำสีดำสนิท

เมื่อเห็นว่ากลับมายังที่เดิมแล้ว เจียงหยวนก็พลันโล่งอก

ยังดีที่เข้าออกได้

ไม่มีผลในการกักขังผู้คน

จากนั้นเจียงหยวนก็เดินไปข้างหน้า ต้นไม้โบราณสูงเสียดฟ้าปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาอีกครั้ง

เป็นเช่นนั้นจริงๆ!

น่าจะเป็นค่ายกลลวงตาในตำนาน!

โชคดีที่ไม่ลึกล้ำมากนัก มิเช่นนั้นด้วยความรู้ของข้าคงยากที่จะเข้าค่ายกลลวงตานี้ได้ตลอดชีวิต

คงไม่สามารถพบสถานที่แห่งวาสนานี้ได้

ทว่าเมื่อมองเห็นโครงกระดูกสีขาวนับไม่ถ้วนบนพื้นและซากสัตว์บางส่วนที่เพิ่งตายแต่ยังไม่เน่าเปื่อย

เขาก็พลันเข้าใจขึ้นมาทันที

บางทีค่ายกลลวงตานี้อาจมิใช่ว่าจะไม่สามารถล้ำลึกกว่านี้ได้ หากแต่ผู้ที่วางค่ายกลลวงตานี้จำเป็นต้องใช้ซากสัตว์ร้อยชนิดมาบำรุงต้นไม้โบราณต้นนี้

หากค่ายกลลวงตาสามารถขวางกั้นผู้บุกรุกจากภายนอกได้ แล้วจะมีการรวมตัวของสัตว์นับร้อยชนิดได้อย่างไร?

วินาทีต่อมา

เจียงหยวนรวบรวมแก่นแท้แห่งวิถียุทธ์ สาดส่องไปยังขอบเขตหลายสิบจั้งเบื้องหน้า

ทุกสิ่งล้วนสงบสุข มีเพียงเสียงใบไม้ที่ไหวพลิ้วเท่านั้น

ดูท่าจะไม่มีปัญหาใหญ่ เจียงหยวนคิดในใจ

จากนั้นก็ย่างเท้าเข้าสู่ขอบเขตของต้นไม้โบราณสูงเสียดฟ้า สองเท้าเหยียบย่ำลงบนโครงกระดูกที่ทับถมกัน เสียงกระดูกหักดังกรอบแกรบ

ชั่วครู่ต่อมา เขาก็มาถึงใต้ต้นไม้โบราณต้นนี้

พลันเห็นในโพรงต้นไม้ใต้ต้นไม้โบราณ มีน้ำค้างห้าหยดรูปร่างคล้ายหยดน้ำมารวมตัวกัน

น้ำค้างทั้งห้าหยดนี้แปลกประหลาดอย่างยิ่ง คล้ายหยดน้ำ แต่เมื่อสัมผัสกันกลับไม่สามารถรวมเป็นหนึ่งเดียวได้

เหนือหยดน้ำค้างนั้นยังมีหยดน้ำอีกหนึ่งหยดที่รวมตัวกันเกือบครึ่งแล้ว ดูท่าทางจะร่วงหล่นลงมาได้ทุกเมื่อ

เจียงหยวนพลันบังเกิดความยินดีขึ้นต่อหน้า ของวิเศษที่แปลกประหลาดเช่นนี้ นี่อาจจะเป็นน้ำค้างรวมจิตวิญญาณตามคำใบ้แล้ว

ภาพตรงหน้าได้บอกกล่าวแก่เขาอย่างชัดเจน

กระดูกขาวโพลนใต้ฝ่าเท้า จุดประสงค์สุดท้ายก็คือเพื่อรวบรวมน้ำค้างรวมจิตวิญญาณสองสามหยดนั้นออกมา

สถานที่แห่งนี้เก้าในสิบส่วนเป็นสถานที่ที่มนุษย์สร้างขึ้น

ใช้สำหรับรวบรวมและผลิตน้ำค้างรวมจิตวิญญาณ

โชคดีที่ยังเป็นเพียงค่ายกลมายาธรรมดาๆ หากซับซ้อนกว่านี้อีกเล็กน้อย

ด้วยความรู้ความเข้าใจของเขาในตอนนี้ น้ำค้างรวมจิตวิญญาณในสถานที่แห่งนี้ก็คงจะหมดวาสนาจากเขาไปแล้ว

หลังจากนั้นเจียงหยวนก็หักกิ่งไม้จากปลายกิ่งใกล้ๆ

ยื่นมันเข้าไปในโพรงไม้ ใช้ใบไม้ตักน้ำค้างรวมจิตวิญญาณหยดหนึ่งขึ้นมา

ตลอดกระบวนการทั้งหมด เขายังคงตั้งสติอย่างเต็มที่ถึงแสนสองหมื่นส่วน

หากเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นก็พร้อมที่จะถอนตัวถอยกลับได้ทุกเมื่อ

แต่ในที่สุดเขาก็พบว่าตนเองคิดมากไปโดยสิ้นเชิง

ทุกสิ่งล้วนเงียบสงบเช่นนี้ มิได้มีเหตุไม่คาดฝันใดๆเกิดขึ้น

ส่วนน้ำค้างรวมจิตวิญญาณหยดนั้น ได้ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาแล้ว

กำลังกลิ้งอยู่บนใบไม้สีเขียว

ชั่วพริบตาต่อมา

เจียงหยวนอ้าปาก เทน้ำค้างรวมจิตวิญญาณหยดนี้ในมือเข้าสู่ปาก

น้ำค้างรวมจิตวิญญาณเพิ่งจะผ่านลำคอ

น้ำค้างหยดนั้นในชั่วพริบตาก็หายลับไปอย่างไร้ร่องรอย

ความเย็นยะเยือกอันทรงพลังสายหนึ่งเริ่มต้นจากลำคอ พุ่งตรงไปยังแท่นจิตวิญญาณ

เจียงหยวนพลันรู้สึกหนาวสะท้าน สัมผัสถึงการเปลี่ยนแปลงภายในร่างกายอย่างละเอียด

ชั่วพริบตา ความเย็นเยียบสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นที่กลางคิ้ว

แท่นจิตวิญญาณราวกับถูกปัดกวาดเอาฝุ่นละอองออกไป ความคิดฟุ้งซ่านในสมองหายลับไปอย่างไร้ร่องรอย

ทั่วทั้งร่างก็กลายเป็นไม่ทุกข์ไม่สุข

ผ่านไปครึ่งชั่วยามเต็มๆ

เจียงหยวนจึงค่อยๆลืมตาขึ้น

ในตอนนี้บนใบหน้าของเขาเผยให้เห็นถึงความยินดีเล็กน้อย

สมกับดั่งชื่อที่กล่าวไว้จริงๆ มันคือการเสริมสร้างจิตวิญญาณ มีสรรพคุณในการเปลี่ยนแปลงพรสวรรค์แต่กำเนิด โดยแก่นแท้แล้วทำให้ปราณ พลัง จิตวิญญาณของเขาเพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด

แม้แต่จิตวิญญาณของตนเอง เขาก็ยังรู้สึกได้เลือนๆว่าได้รับการเสริมสร้างขึ้น

มองดูน้ำค้างรวมจิตวิญญาณที่เหลืออยู่ไม่กี่หยดตรงหน้า เจียงหยวนบังเกิดความยินดีอย่างยิ่งในใจ

สมบัติสวรรค์และปฐพีเช่นนี้ สำหรับเขาในตอนนี้สำคัญล้วนยิ่ง

สามารถย่นระยะเวลาที่เขาต้องใช้ในระดับบำรุงจิตไปได้อย่างมาก

พลังแห่งโชคชะตาที่เสียไปนี้นับว่าคุ้มค่ายิ่งนัก

หลังจากนั้นเจียงหยวนก็ยังคงหยิบน้ำค้างรวมจิตวิญญาณที่เหลืออยู่ไม่กี่หยดออกมาจากโพรงไม้

เทเข้าสู่ปากทีละหยดทีละหยด

ทุกครั้งที่ย่อยสลายไปหนึ่งหยด เจียงหยวนก็รู้สึกว่าจิตวิญญาณของตนเองดูเหมือนจะรวมตัวเป็นรูปธรรมมากขึ้น รากฐานโดยกำเนิดยกระดับขึ้นเล็กน้อย

ปราณ พลัง จิตวิญญาณก็กำลังยกระดับขึ้นอย่างต่อเนื่อง

เมื่อน้ำค้างรวมจิตวิญญาณหยดสุดท้ายที่ยังไม่เป็นรูปร่างถูกเจียงหยวนเทเข้าสู่ปาก

เขาก็พลันรู้สึกหนาวสะท้าน ราวกับมีบางสิ่งในกายทะลวงออกจากร่าง รากฐานโดยกำเนิดของจิตวิญญาณก็เกิดการเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพขึ้น

ปราณ พลัง จิตวิญญาณในชั่วพริบตานี้ได้ไปถึงจุดสูงสุด ไปถึงสภาพที่เต็มเปี่ยมและล้นปรี่

นี่บ่งบอกว่าในตอนนี้ระดับหลอมกายาขั้นที่แปดของเขาได้ก้าวไปถึงจุดสูงสุดแล้ว

หากต้องการยกระดับต่อไป มีเพียงการทะลวงขอบเขตเข้าสู่ระดับหลอมกายาขั้นที่เก้าเท่านั้น

"ในที่สุดก็เตรียมพร้อมทะลวงสู่ระดับหลอมกายาขั้นที่เก้าได้แล้ว!"

เจียงหยวนพึมพำกับตนเอง ในดวงตามีแววแห่งความยินดี

ขั้นบำรุงจิต ดังที่กงซุนจื่อแห่งสำนักสุริยันอัสดงได้กล่าวไว้ แท้จริงแล้วได้กักขังเขามานานมากแล้ว

หากมิใช่เพราะรวบรวมแก่นแท้แห่งวิถียุทธ์ที่สมบูรณ์ออกมาได้ บวกกับเสียงพิณของซูซินที่ร่วมมือกับเขาในการหลอมปราณ พลัง จิตวิญญาณ

บัดนี้ยังได้รับสมบัติสวรรค์และปฐพีเช่นน้ำค้างรวมจิตวิญญาณนี้อีก

ขั้นตอนนี้คงจะกักขังเขาไว้นานยิ่งขึ้นกว่านี้มาก

แต่ทั้งหมดที่แลกมานี้นับว่าคุ้มค่า

เพราะเขารู้ดีอย่างชัดเจนว่าแม้จะอยู่ระดับหลอมกายาขั้นที่แปดเช่นเดียวกัน แต่ความแข็งแกร่งของปราณ พลัง จิตวิญญาณก็มิอาจเทียบกันได้

หนิงปู้ฉีนับเป็นตัวอย่างที่ดี

แม้จะเป็นระดับหลอมกายาขั้นที่เก้า ตามหลักแล้วปราณ พลัง จิตวิญญาณควรจะแข็งแกร่งกว่าเขามากนัก

แต่ต่อหน้าเขา หนิงปู้ฉีในฐานะระดับหลอมกายาขั้นที่เก้าก็ยังคงถูกแก่นแท้แห่งวิถียุทธ์ของเขาปราบปรามได้อย่างง่ายดาย

ในความเข้าใจของเจียงหยวน นี่คือความแตกต่างของกายเนื้อ

กายเนื้อที่แข็งแกร่งย่อมบ่มเพาะปราณ พลัง จิตวิญญาณที่แข็งแกร่งกว่า ขีดจำกัดสูงสุดก็สูงกว่า

เช่นเดียวกับในชาติก่อน ร่างกายที่อ่อนแอเจ็บป่วย ปราณ พลัง จิตวิญญาณจะแข็งแกร่งได้อย่างไร?

ส่วนผู้ฝึกยุทธ์ ย่อมมีจิตวิญญาณที่เต็มเปี่ยม

ร่างกายเนื้อกับปราณ พลัง จิตวิญญาณเดิมทีก็เป็นหนึ่งเดียวกัน มิอาจแยกจากกันได้

ร่างกายเนื้อแข็งแกร่งย่อมสามารถส่งเสริมปราณ พลัง จิตวิญญาณได้อย่างเป็นธรรมชาติ