บทที่ 1 เจียงหยาง

บทที่ 1 เจียงหยาง
วันที่ 5 สิงหาคม ปี 2021 วันพฤหัสบดี
วันนี้ฤกษ์งามยามดีเหมาะแก่การ แต่งงาน, เบิกเนตร, ตั้งเตียง, ตัดผม
แม้จะเป็นเวลาห้าโมงเย็นแล้ว แต่นครเวทมนตร์อย่างเซี่ยงไฮ้ที่เข้าสู่ฤดูร้อนก็ยังคงทำให้คนหมดอารมณ์จะก้าวเท้าออกจากบ้าน
"ให้ฉันใช้ AWP จริงดิ ปืนจากเพื่อนร่วมทีม ต้องมั่นใจเข้าไว้~"
"วันนี้ตรง Banana ใครโผล่มาตายหมด!"
"โยว่ อีเกิล นี่หว่า!"
เสียงอันเต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจของลูกพี่ลูกน้องอย่าง 'หม่าซีซี' ดังเข้ามาในหู พี่ชายของเขากำลังเล่นเกมที่ชื่อว่า CS:GO อยู่ และสิ่งที่พูดออกมาก็ล้วนเป็นเนื้อหาในเกมทั้งสิ้น
ทว่าในวินาทีถัดมา เจียงหยางก็เห็นหม่าซีซีตกอยู่ในความเงียบงัน
หม่าซีซีเอนหลังพิงเก้าอี้เกมมิ่ง ดูเหมือนจะไม่เข้าใจเอามากๆ ว่า AWP กระบอกโตของเขาถูก อีเกิล ยิงสวนตายได้ยังไง
ในฐานะที่นั่งอยู่ตรงที่นั่ง VIP (คนดูข้างสนาม) เจียงหยางอดไม่ได้ที่จะบ่นพึมพำอยู่ข้างๆ
"โยว่~ AWP นี่นา!"
"ทำไมไม่พูดแล้วล่ะ? ไม่อยากพูดเหรอ?"
"เพื่อนร่วมทีมอุตส่าห์เก็บเงินซื้อสไนออกมาให้ นายฆ่าไม่ได้สักตัว นี่คนหรือเปล่าเนี่ย!"
ในเกม CS:GO นั้น ปืน AWP จำเป็นต้องใช้เงินถึง 4,750 เหรียญในการซื้อ ในขณะที่ เดสเซิร์ตอีเกิล ใช้เงินแค่ 700 เหรียญเท่านั้น
พูดง่ายๆ ก็คือ ฝั่งตรงข้ามใช้อาวุธราคา 700 เหรียญ ยิงเจาะหัวเขาที่มีอาวุธครบมือจนหน้าหงาย
ถ้าเปรียบเทียบกับเกม League of Legends ก็เหมือนกับมิดเลนที่มีของ Full Build ถูกมิดเลนฝั่งตรงข้ามที่มีของแค่สองชิ้น Solo Kill เอาได้ เป็นใครก็ต้องรู้สึกจุกจนพูดไม่ออก
แม้เสียงของเจียงหยางจะเบา แต่หม่าซีซีก็ได้ยินทุกคำ
เขาพูดด้วยความหัวเสียเล็กน้อยว่า "ถ้านายยังมาบ่นอุบอิบอยู่ข้างๆ อีก ฉันจะหักเงินเดือนนายนะ"
พอได้ยินคำว่าหักเงินเดือน เจียงหยางก็หุบปากฉับทันที
เพราะตอนนี้หม่าซีซีไม่ได้เป็นแค่พี่ชาย แต่ยังเป็นเจ้านายของเขาด้วย
หม่าซีซีไม่ได้โกรธจริงจังอะไร นิสัยของเขาค่อนข้างเป็นกันเอง แถมความสัมพันธ์กับเจียงหยางก็สนิทกันมากจนโกรธไม่ลง
ไม่นานเจียงหยางก็เกิดคำถามขึ้นมาอีก
ฝีมือการเล่นเกมของพี่ชายกากขนาดนี้ เขาเป็นหนึ่งในนักพากย์ CS:GO ที่โดดเด่นที่สุดในประเทศได้ยังไงกันนะ?
แต่พอคิดถึงเรื่องงานพวกนี้ เขาก็อดถอนหายใจออกมาไม่ได้
สองเดือนก่อนเขาเพิ่งสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จ ตอนนี้เป็นว่าที่นักศึกษาปีหนึ่ง
เดิมทีปิดเทอมนี้เขาตั้งใจจะไปหาโรงงานทำพาร์ทไทม์ แต่ติดที่อายุน้อยเกินไป โรงงานส่วนใหญ่เลยไม่รับ
บางโรงงานที่รับ ก็กดค่าแรงจนแทบไม่ใช่คน
พอหม่าซีซีรู้ข่าวนี้ ก็เลยรับเจียงหยางมาอยู่ด้วย พอดีกับที่ผู้ช่วยคนก่อนของหม่าซีซีลาพักร้อนไปเที่ยวช่วงซัมเมอร์ เขาเลยดึงเจียงหยางมาเป็นพนักงานชั่วคราว คอยช่วยจัดเอกสารและอ่านคอมเมนต์สตรีม
บอกว่ามาเป็นผู้ช่วย จริงๆ เหมือนพี่ชายเรียกมาเล่นด้วยมากกว่า
วันนี้เป็นวันทำงานวันแรกอย่างเป็นทางการ งานที่พี่ชายมอบหมายให้ก็แค่คอยสร้างบรรยากาศอยู่ข้างๆ เท่านั้น
งานสบาย ทำให้เขามีเวลาคิดเรื่องหลังจากนี้
ตอนมัธยมปลายผลการเรียนของเขาค่อนข้างจะไม่สมดุล ทำให้คะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้แค่ระดับมหาวิทยาลัยชั้นสอง
และที่น่าปวดหัวคือ เพราะที่บ้านไม่เคยมีใครเรียนมหาวิทยาลัยมาก่อน ได้ยินว่าสาขาวิศวกรรมโยธาหางานง่าย ก็เลยเลือกเรียนโยธาไป
พอถึงช่วงปิดเทอมเขาถึงเพิ่งเข้าใจว่าวิศวกรรมโยธาคืออะไร ตอนนี้เลยรู้สึกว่าอนาคตมืดมนไปหมด
เจียงหยางเริ่มคิดเรื่องสอบปริญญาโทเพื่อเปลี่ยนสายงานแล้ว
ตอนมัธยมแค่เรียนอย่างเดียวก็พอ แต่พอเข้ามหาวิทยาลัย ค่าครองชีพ ชีวิตในรั้วมหาลัย และงานที่จะทำในอนาคต
แรงกดดันที่มองไม่เห็นถาโถมเข้ามาตรงหน้าทันที
เพราะเข้าโรงเรียนประถมก่อนเกณฑ์ ทำให้ตอนนี้เขาเพิ่งจะอายุครบ 16 ปี
เมื่อก่อนเขาไม่มีความฝันที่ยิ่งใหญ่อะไร ตอนนี้ก็ไม่มีอะไรที่ถนัดเป็นพิเศษ ทำให้เขาไม่รู้เลยว่าอนาคตจะเดินไปทางไหน
คงได้แต่เดินไปทีละก้าวแล้วค่อยว่ากัน
ทันใดนั้น หม่าซีซีก็เห็นเจียงหยางที่ดูเบื่อๆ อยู่ข้างๆ จึงเอ่ยปากสอนงาน "ถ้าฉันตาย นายช่วยอ่านคอมเมนต์ขอบคุณของขวัญอยู่ข้างๆ ก็ได้ นี่ก็เป็นหนึ่งในงานช่วงปิดเทอมของนายเหมือนกัน"
เจียงหยางพยักหน้า แล้วมองไปที่หน้าจอสำหรับอ่านคอมเมนต์บนโต๊ะของหม่าซีซี เริ่มขอบคุณของขวัญทีละคน
"ขอบคุณ 'กาแฟก๊อบลิน' สำหรับ Huya No.1..."
"ขอบคุณ 'เสี่ยวซือเหมียว' ที่ส่ง Huya No.1..."
"ขอบคุณ 'สวีเป่ยฟาง' ที่ส่งป้ายแฟนคลับ..."
"ขอบคุณ 'หม่าซีซี'..." เจียงหยางหยุดชะงัก
หม่าซีซีที่ยังไม่เกิดใหม่ถามอย่างสงสัย "ทำไมไม่อ่านต่อล่ะ? อย่าเลือกอ่านสิ"
เมื่อได้รับอนุญาตจากหม่าซีซี เจียงหยางก็อ่านต่อทันที
"ขอบคุณ 'หม่าซีซีใส่ส้นตึกสูงร้อยเมตรก็ยังสูงแค่ร้อยหกสิบ' สำหรับป้ายแฟนคลับ"
"ขอบคุณ 'คนเตี้ยพาคนบ๋องหิ้วคนเอ๋อ' ที่ส่งป้ายแฟนคลับ"
หน้าของหม่าซีซีกลายเป็นเหมือนคนท้องผูกทันที แต่ทั้งห้องสตรีมกลับเฮฮากันยกใหญ่
"พอเลย นายไปเล่นเองเงียบๆ ข้างๆ ไป"
"ฉันเหมือนจะตัดสินใจผิดมหันต์เลยแฮะ"
ถึงปากจะพูดแบบนั้น แต่หม่าซีซีกลับรู้สึกเซอร์ไพรส์ไม่น้อย
เขาเป็นหนึ่งในสตรีมเมอร์ CS:GO ที่โดดเด่นที่สุดใน Huya และเป็นนักพากย์ที่เก่งกาจคนหนึ่งของวงการ CNCS
ตอนพากย์การแข่งขัน คนดูย่อมเยอะอยู่แล้ว
แต่การแข่งมักจะมีตอนดึกๆ ช่วงเวลาปกติเลยค่อนข้างน่าเบื่อ
ลูกพี่ลูกน้องตัวแสบของเขาแม้จะดูไม่มีสัมมาคารวะไปบ้าง แต่วิธีการนี้กลับทำให้คนดูในสตรีมชอบใจกันมาก
ทำอาชีพสตรีมเมอร์ก็แบบนี้แหละ ต้องมีคอนเทนต์บ้าง
ไม่นานหม่าซีซีก็อดขำออกมาไม่ได้
น้องชายอุตส่าห์ไว้หน้าเขา หยุดอ่านชื่อไอดีไปแล้ว แต่เขาดันเสนอหน้าให้มันอ่านต่อเอง จะโทษใครได้
เจียงหยางก็นั่งดูอย่างสนุกสนาน
ไม่ว่าชีวิตมหาวิทยาลัยข้างหน้าจะเป็นยังไง อย่างน้อยปิดเทอมนี้เขาน่าจะมีความสุขมากแน่ๆ
หม่าซีซีเกิดใหม่เริ่มรอบถัดไปแล้ว เจียงหยางก็ดูอย่างสนใจ
เจียงหยางเองก็เล่นเกมนี้เป็นเหมือนกัน
จะว่าไปครั้งแรกที่เล่นเกมนี้ ก็หม่าซีซีนี่แหละที่พาเขาเล่นที่ร้านเกม
ตอนเขาม.5 CS:GO กำลังระเบิดความนิยมในประเทศ เขาก็เล่นตามเพื่อนๆ ถือปืนกล P90 วิ่งไล่ยิงกันอย่างสนุกสนานในแรงค์ C+
ตอนนี้แม้จะดูหม่าซีซีเล่น ก็ยังรู้สึกว่าน่าสนุกดี
ถึงแม้การเล่นของหม่าซีซีจะไม่ค่อยเหมือนคนปกติ และมักจะหาข้ออ้างกากๆ เวลาเล่นพลาดเสมอ
อย่างเช่น "เมาส์ชนคีย์บอร์ด" "เน็ตกระตุก" "วันนี้เป้าเล็งไม่ค่อยดี" "ก่อนแข่งไม่ได้วอร์ม มือไม่เที่ยง" เป็นต้น
แต่พอเจอช็อตการเล่นแบบแปลกประหลาด เข้าจริงๆ หม่าซีซีเองก็กลั้นขำไม่อยู่ หัวเราะลั่นไปพร้อมกับคนดู
เจียงหยางดูการเล่นของพี่ชายแล้วก็หัวเราะตามไปด้วย
จากตัวของหม่าซีซี เขาสัมผัสได้ถึงความสุขที่แท้จริงของเกมนี้
เขาตัดสินใจว่า หลังเลิกงานทุกวัน เขาจะลองกลับมาเล่น CS ดูบ้าง
ทันใดนั้น ตัวอักษรเล็กๆ หลายบรรทัดก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
【อายุสามสิบปี ผลงานการแข่งอาชีพของคุณย่ำแย่ ถูกเด็กอัจฉริยะรุ่นเดียวกันตบจนเสียศูนย์ ต้องอาศัยการสตรีมหาเงินประทังชีวิตไปวันๆ ขณะที่มาพักบ้านพี่ชาย คุณมองดูฝีมือสุดจะนามธรรมของพี่ชายหม่าซีซี และสัมผัสได้ถึงความสุขที่บริสุทธิ์ที่สุดจาก CS จึงตัดสินใจกลับสู่เส้นทาง CS:GO อีกครั้ง เพื่อบรรเลงเพลงรบครั้งสุดท้าย!】
【เปิดเกม CS:GO อีกครั้ง รางวัล: แพ็กเกจของขวัญรุ่นลุง】