บทที่ 8 'ซากุระจิมะ ไม' ผู้น่าสะพรึงกลัว

บทที่ 8 'ซากุระจิมะ ไม' ผู้น่าสะพรึงกลัว
หลังจากอัปเกรด 【เทคนิคทหารกล้าตายรอบ ECO ของ HuNter-】 จนเข้าสู่ขั้นต้น เจียงหยางก็นั่งชื่นชมสถิติหลังเกมของตัวเองอย่างอารมณ์ดี
ต้องบอกว่า ในแรงก์ C+ โดยทั่วไปไม่ค่อยมีใครให้ความสำคัญกับการรับมือรอบ ECO เท่าไหร่ ทำให้มักจะโดน Force Buy สวนกลับมาได้ง่ายๆ
พอเจียงหยางเล่นละเอียดในรอบพวกนี้ ก็เลยกวาดคิลได้เป็นกอบเป็นกำ แถมยังลดโอกาสโดนพลิกเกม ทำให้เล่นได้ง่ายขึ้นเยอะ
"เปิดมาก็สวยเลย สงสัยวันนี้ฤกษ์ดี เหมาะแก่การไต่แรงก์"
ได้ยินหลี่ฮวาพูดแบบนี้ เจียงหยางกลับรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีแปลกๆ
แต่เวลายังเหลือ ทั้งสองคนเลยกดเริ่มแมตช์ต่อไป
แมตช์ที่สองห้องมาเร็วมาก แผนที่ที่ได้คือ Inferno
รอบพก เจียงหยางกับหลี่ฮวาไปกันโซน B ส่วนเพื่อนร่วมทีมขาจรอีกสามคนไปเฝ้า A
แทบไม่ต้องถึงมือพวกเขา เพื่อนที่ไซต์ A เก็บพวกโจรที่บุกเข้ามาได้เกลี้ยง เจียงหยางเห็นดังนั้นก็เปิดไมค์ชมทันที "สุดยอดครับ เก็บหมดตี้ไม่แบ่งซุปให้ซดเลยนะ"
เขาจำได้ว่าในหน้าต่างสถานะของเขามีค่า 【การสื่อสาร】 อยู่ ซึ่งชัดเจนว่าระบบสนับสนุนให้เขาคุยกับเพื่อนร่วมทีม เขาเลยไม่คิดจะทำตัวเป็นใบ้
อีกอย่าง เพื่อนเล่นดีขนาดเก็บหมดตี้แบบนี้ มันก็น่าชมจริงๆ
พอได้ยินเขาชม เพื่อนร่วมทีมก็อารมณ์ดี เปิดไมค์คุยโวสัพเพเหระกันอย่างสนุกสนาน
เข้าสู่รอบที่ 2 เจียงหยางกดซื้อ MP9 มาอีกครั้ง กะว่าจะปั๊มความชำนาญ 【เทคนิคทหารกล้าตายรอบ ECO】 ต่อสักหน่อย
ด้วยการเคลื่อนที่อันเยือกเย็นและช่ำชอง เขาแลกชีวิตกับศัตรูที่ Banana ไปได้เกือบ 3 ตัว ก่อนจะโดนยิงตาย หลี่ฮวาที่ถือลูกซองตำรวจ (MAG-7) ก็ตามมาเก็บงานพวกที่เหลือในกล้วยจนหมด
รอบถัดมา อีกฝั่งมีทั้งคน Force Buy มีทั้งคน ECO เจียงหยางก็ยังคงใช้ MP9 สวมวิญญาณหน่วยรบพิเศษไล่ตบเกรียนต่อไป
มองดูเงินในกระเป๋าที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ มันช่างฟินเหลือเกิน
เผลอแป๊บเดียว สกอร์ไหลไปเป็น 3:0
ในที่สุดรอบ Gun Round (รอบปืนเต็ม) ก็มาถึง พวกเขาที่งกไม่ยอมเปลี่ยนปืน เลยโดนปืนกลหนักของฝ่ายตรงข้ามบดขยี้เละ
แต่พวกเขาก็ไม่ได้ใส่ใจ รอบถัดมาจัดเต็มอาวุธยุทโธปกรณ์ เตรียมจะสวนคืนพวกโจรให้สาสม
ทว่า... พวกเขาก็โดนเจาะแตกอีกครั้ง
ตอนนี้แหละที่พวกเขาเริ่มรู้สึกทะแม่งๆ
ฝั่งบุกคนอื่นก็งั้นๆ แต่ไอ้คนชื่อ ID 'ซากุระจิมะ ไม' ที่ดูเป็นพวกโอตาคุเนี่ย ฝีมือมันไม่ใช่ระดับ C+ แน่นอน
"โดนเม็ดเดียวร่วงอีกแล้ว" หลี่ฮวาบ่นอุบ "จะเล่นไงวะเนี่ย?"
เพื่อนร่วมทีมขาจรอีกสามคนเริ่มถอดใจ การโดนยิงหัวแตกแบบสู้ไม่ได้มันทำลายความมั่นใจสุดๆ
เจียงหยางคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ไม่ต้องลน เดี๋ยวฉันเก็บเงินออก AWP เอง เดี๋ยวจะไปส่องมันให้ร่วง"
ภายใต้แรงกดดันของเกม เขาไม่อยากจะมานั่งปั๊มสกิลด้วย MP9 อีกแล้ว
ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ฝ่ายที่จะต้อง ECO จะกลายเป็นพวกเขาเอง
ถึงตอนนั้น อีกฝั่งนั่นแหละที่จะได้เป็นหน่วยรบพิเศษไล่ตบพวกเขาแทน
และที่สำคัญ ยิ่งกว่าการฟาร์มความชำนาญ คือเขาอยากชนะ
คนอื่นๆ ไม่ค่อยเชื่อน้ำยาเจียงหยางเท่าไหร่ เพราะสไนเปอร์ในแรงก์ระดับนี้หาคนแม่นยาก สู้เชื่อใจปืนกลหนักอย่าง Negev ยังจะดีซะกว่า
หลี่ฮวากำลังชั่งใจว่าจะซื้อ Negev ไปหาที่แอบเนียนๆ ยิงดีไหม
จนกระทั่งสกอร์ไหลไปที่ 4:8 ในที่สุดเจียงหยางก็เก็บเงินถอย AWP ออกมาได้สำเร็จ
รอบนี้จุดเกิด เขาดี พอหมดเวลานับถอยหลัง เขาถือ AWP วิ่งพุ่งไปทาง Banana ทันที
หลี่ฮวาเองก็รู้ใจ ปาแฟลช สนับสนุนเข้าไปใน Banana ให้สองลูก
เจียงหยางสลับถือมีดวิ่งไปจนถึงแถวๆ แผ่นไม้ ก่อนจะสลับเป็น AWP แล้วปาดตัวออกไปพร้อมเปิดกล้อง
ในเลนส์กล้องสไนเปอร์
ซ้ายมือ ตรงกำแพงหิน มีโจรหนึ่งตัว
ขวามือ แถวต้นไม้ มีอีกหนึ่ง
วินาทีถัดมา ระเบิดแฟลชก็ "วิ้ง!" แตกใส่หน้า เจียงหยางตาขาวโพลนทันที
แต่ก่อนที่จะโดนวิ้ง เขาได้ข้อมูลมาแล้ว มือเลยสะบัดเมาส์ไปทางซ้ายตามสัญชาตญาณ
แล้วกระโดดถอยหลังหนีทั้งที่ตายังขาวอยู่แบบนั้น
【คุณหนูใหญ่มาแล้วหลีกไป+กรุณาเปิดไมค์สื่อสาร ใช้ AWP สังหาร ซากุระจิมะ ไม】
เพื่อนร่วมทีมสังเกตเห็นข้อความสังหารที่มุมขวาบน แม้ในใจอยากจะแซว ID ของเจียงหยางกับหลี่ฮวาที่ดูลิเกพอกัน
แต่สิ่งที่ดึงดูดความสนใจมากกว่าคือ 'ซากุระจิมะ ไม' โดนเก็บไปแล้ว! ความรู้สึกตอนนี้อธิบายได้ด้วยตัวอักษรชุดเดียว
OHHHHHHHHHHH!
พอตัวแบกฝั่งนู้นตาย สมุนกีกี้ที่เหลือก็ไร้พิษสง ความมั่นใจของทีมพุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที
หลังจากสอยซากุระจิมะ ไม ร่วง เจียงหยางที่เริ่มมองเห็นภาพกลับมาปกติ ก็ไม่ได้หยุดแค่นั้น เขาเปิดกล้องเล็งดักทางกำแพงหินต่อทันที
เมื่อวานตอนฟัง โม วิเคราะห์รีเพลย์ของ m0nesy เขาถามเรื่องสไนเปอร์ไปเยอะพอสมควร
ทำให้รู้ว่า สไนเปอร์ที่ยิงได้แค่ตัวเดียวในหนึ่งรอบ ถือว่าสอบตก
แถมเมื่อกี้เขาเห็นว่ามีคนอยู่ใน Banana อีกคน ไม่มีเหตุผลที่จะไม่ดักรอ
AWP ตั้งเป้ารอที่กำแพงหิน ไม่นานก็มีคนวิ่งทะเล่อทะล่าออกมา จริงๆ
เจียงหยางที่เพ่งสมาธิรออยู่แล้ว แทบไม่ต้องขยับเป้า เหนี่ยวไกเปรี้ยงเดียว ส่งโจรคนที่สองลงนรกไป
หลี่ฮวาเห็นเจียงหยางไล่ฆ่าอยู่แนวหน้า ก็รีบวิ่งมาช่วย
หมอนี่ก็โรคจิตใช่ย่อย ถือ Negev เดินกดดันดันขึ้นไปดื้อๆ
แล้วโจรที่แอบอยู่ใน Banana ก็ดันยิงแพ้ Negev ของหลี่ฮวาซะด้วย
เพื่อนที่ A เห็นแบบนั้นก็ฮึกเหิมตาม แม้จะโดนเก็บไปสองคน แต่ก็ช่วยกันจัดการโจรที่เหลือจนหมด ปิดรอบนี้ไปได้อย่างสวยงาม
จบราว หลี่ฮวารีบเสนอหน้ามาทวงความดีความชอบ "ถามจริง แฟลชสองลูกของฉันเมื่อกี้ขาวไหม? ฉันอุตส่าห์ไปดูคลิปสอนปามาเลยนะเว้ย"
เจอคำถามนี้เข้าไป เจียงหยางนึกภาพตัวเองตาบอดสีขาวโพลนเมื่อกี้ เงียบไปสองวินาทีแล้วตอบว่า "ขาวจริง"
"ขาวจนฉันมองไม่เห็นอะไรเลยเนี่ย"
ได้ยินบทสนทนาของคู่หูดูโอ้ เพื่อนร่วมทีมก็ขำก๊าก
"นายไม่ต้องถามดีกว่าไหม เอาแค่ว่ามันขาวหรือเปล่าก็พอ!"
"ขำจะตายอยู่แล้ว"
"สู้ๆ เว้ยพวกเรา!"
พอเห็นว่า AWP ของเจียงหยางหยุดความซ่าของ 'ซากุระจิมะ ไม' ได้ กำลังใจทีมก็เริ่มกลับมา ทุกคนเริ่มรู้สึกว่าวันนี้ยังมีหวัง
แต่พอสลับฝั่ง ซากุระจิมะ ไม ที่ย้ายไปเล่นฝั่งตำรวจ กลับโชว์ฟอร์มโหดกว่าเดิม
สกอร์เริ่มโดนทิ้งห่างอีกครั้ง แต่เพื่อนร่วมทีมก็ยังเชื่อใจเจียงหยาง ยอมอดออมเพื่อดรอป AWP ให้เขาเป็นคนแบก
ความไว้วางใจจากคนแปลกหน้า และความรู้สึกที่ทุกคนร่วมแรงร่วมใจเพื่อเป้าหมายเดียวกัน เป็นอะไรที่เจียงหยางฟินสุดๆ
ภายใต้บรรยากาศแบบนี้ ไม่มีใครซื้อปืน Bizon มาวิ่งเล่นขำๆ และเจียงหยางก็เลิกคิดเรื่องปั๊มสกิลไปแล้ว
ทุกคนทุ่มเทเพื่อชัยชนะอย่างเดียว
แต่การเจอคู่ต่อสู้ที่เก่งเกินระดับตัวเองมันตึงมือจริงๆ 'ซากุระจิมะ ไม' มีลูกเล่นแพรวพราวกว่าคนในแรงก์นี้เยอะ
สกอร์ไหลไปจนถึง 10:14
แต่ด้วย AWP ที่หลี่ฮวาซื้อให้ เจียงหยางฉวยโอกาสดักเก็บ 'ซากุระจิมะ ไม' ได้สำเร็จ ทีมถึงเริ่มกลับมาเก็บแต้มได้อีกครั้ง
จากนั้น เพื่อนร่วมทีมก็เสนอแผนเด็ด
นั่นคือการ หนี ซากุระจิมะ ไม ไปเลย ให้เขาเล่นเกม Retake (กู้ระเบิด) เอา
พอรู้ว่าซากุระจิมะ ไม อยู่ไหน ทั้งทีมจะโยกไปตีอีกไซต์ทันที
เพราะนอกจาก 'ซากุระจิมะ ไม' แล้ว คนอื่นในทีมตรงข้ามฝีมือก็งั้นๆ
พวกเขาก็เลยค่อยๆ ไล่ตามมาทีละแต้ม
วินาทีที่ขึ้นแท่น Match Point ได้ก่อน ทุกคนแทบจะกระโดดตัวลอย
'ซากุระจิมะ ไม' ฝั่งนู้นถึงกับสติแตก พิมพ์ด่าเพื่อนร่วมทีมตัวเองยับในแชทรวม
และในรอบสุดท้าย ซากุระจิมะ ไม พยายามจะเล่นจังหวะสอง ออกมาจาก Banana เจียงหยางที่มองไม่เห็นศัตรู ลองยิงสุ่มๆ ไปหนึ่งนัด แต่ดันฟลุ๊คเก็บซากุระจิมะ ไม ได้เฉย!
พอตัวแบกตาย ฝั่งเจียงหยางก็ตื่นเต้นกันใหญ่ เพื่อนร่วมทีมตะโกนลั่น "อย่าลน! เล่นให้ชัวร์!!"
หลังจากตั้งสติกันได้ พวกเขารวมพลบุกไซต์ B แบบ Full Option แลกชีวิต 1 ต่อ 2 เคลียร์ไซต์ B จนเกลี้ยง แล้วแยกย้ายกันคุมตำแหน่ง
หลี่ฮวาดักเก็บ CT ที่วิ่งกลับมาจาก Banana ได้หนึ่ง
เจียงหยางยืนอยู่ตรง New Box เล็งไปทางฐานเกิดตำรวจ (CT Spawn) พอควันจางลง เขาเห็นแขนของศัตรูโผล่เข้ามาในจอทางซ้ายแวบหนึ่ง
สัญชาตญาณสั่งให้สะบัด AWP ไปทางซ้ายทันที
"——เปรี้ยง!"
【คุณหนูใหญ่มาแล้วหลีกไป ใช้ AWP ยิงทะลุกำแพงสังหาร สัตว์ประหลาดตัวน้อย】
ภาพหน้าจอหยุดนิ่ง พร้อมกับสกอร์ด้านบนที่จบลงที่ 16:14
"ชนะแล้วโว้ยยย!!!"
"คัมแบ็ค!"
"สุดยอดเพื่อนๆ!!"
เสียงปืนนัดสุดท้ายที่สะบัดเข้าเป้า ประสานกับเสียงเฮลั่นในไมค์
ความรู้สึกบางอย่างพวยพุ่งออกมาจากอก ขนลุกซู่ไปทั้งตัว
เกมวันนี้ ฝั่งตรงข้ามไม่ได้มีโปรแกรมโกงอะไร
ไม่ได้มีการเยาะเย้ยถากถาง แค่ 'ซากุระจิมะ ไม' ฝีมือโหดกว่าพวกเขาก็เท่านั้น
ในสถานการณ์ที่เป็นรอง พวกเขาไม่ยอมแพ้ กัดฟันสู้ไล่มาทีละแต้ม พลิกสถานการณ์กลับมา
ทุกคนคอยให้กำลังใจ สื่อสารกันอย่างจริงจัง ประสานงานกันเท่าที่ฝีมือจะอำนวย
แม้จะเป็นคนแปลกหน้า แต่พวกเขาก็ยอมเชื่อใจในฝีมือของเจียงหยาง ยอมกัดก้อนเกลือดรอป AWP ให้เขาเล่น
จนในที่สุดก็เอาชนะคู่ต่อสู้ที่เก่งกว่าได้
วินาทีนี้ เจียงหยางรู้สึกได้เลยว่าอะดรีนาลีนกำลังสูบฉีดพล่าน
ให้ตายสิ CS:GO นี่มันโคตรสนุกเลยว่ะ!
"สะใจชิบหาย!!" หลี่ฮวาหัวเราะร่าในสาย
เพื่อนร่วมทีมคนหนึ่งเสนอขึ้นมา "แอดเพื่อนกันไว้ครับพี่น้อง ว่างๆ มาเล่นด้วยกันอีก"
"แอดมาๆ!"
หลี่ฮวาชมเปาะ "เจียงหยาง นายเจ๋งว่ะ เดี๋ยวนี้เล่นสไนโหดขนาดนี้เลยเหรอ ตาเมื่อกี้ถ้านายไม่แบกนะ โดนพี่ไมแกตบยับแน่"
เจียงหยางยิ้มแก้มปริ นัดแนะแอดเพื่อนกับคนในทีมเสร็จก็กดออกจากเกม
จบเกม สถิติเขาออกมาสวยหรู แต่ตานี้ทุกคนช่วยกันเล่น สถิติเลยไม่ใช่เรื่องสำคัญที่สุด
เขาหันไปเห็น หม่าซีซี มายืนอยู่ข้างหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ น่าจะยืนดูอยู่นานแล้ว
พอเห็นเจียงหยางหันมา หม่าซีซีก็ยิ้มแล้วพูดว่า "นี่แหละคือความโรแมนติกและเสน่ห์เฉพาะตัวของ CS:GO ที่นายเคยถามว่าทำไมฉันไม่ไปพากย์ LOL ก็เพราะฉันรักเกมนี้ เกมนี้มันมีมนต์ขลังดึงดูดใจแบบนี้แหละ"
ความรู้สึกใจเต้นโครมคราม อะดรีนาลีนที่พุ่งพล่าน ใครได้สัมผัสสักครั้ง ยากที่จะลืมลง
เจียงหยางบอกกับหม่าซีซี "ผมเริ่มจะชอบเกมนี้ขึ้นมาจริงๆ แล้วสิ"
ถ้าบอกว่าก่อนหน้านี้เล่นเพราะอยากรู้อยากเห็นระบบ ตอนนี้เขาอยากจะเล่นเกมนี้ให้เก่งจากใจจริง
"สู้เขา!" หม่าซีซีให้กำลังใจ "ตระกูลเรามันมี DNA ด้านนี้อยู่แล้ว นึกถึงสมัยฉันยังเป็น 'โปรเพลเยอร์ขาใหญ่แห่งเซี่ยงไฮ้' สืบทอดเจตนารมณ์ตระกูลเรา เป็นโปรเพลเยอร์ให้ได้นะเว้ย"
เจียงหยางยิ้ม "จะลองดูครับ"
หม่าซีซียืนดูจนจบเกม ก็อดทึ่งในพรสวรรค์ของลูกพี่ลูกน้องตัวเองไม่ได้
เขารู้ดีว่าเจียงหยางฝีมือระดับไหน เพิ่งเล่นไปไม่ถึง 70 ชั่วโมงเองมั้ง
แต่ตาเมื่อกี้ที่ดูมา ช็อตสะบัดสไนเปอร์ นั่นมันเวอร์วังมาก มุมแปลกๆ หลายช็อตขนาดเขาเองยังไม่มั่นใจว่าจะยิงโดนไหม
ไอ้น้องชายคนนี้มันต้องมี ของ เรื่องสไนเปอร์แน่ๆ
นี่ไม่ใช่ช็อตที่มือใหม่ชั่วโมงบิน 60 กว่าจะทำได้เลย
มันเวอร์เกินเบอร์ไปหน่อย
ว่าแล้วเขาก็เดินกลับไปที่คอมตัวเอง เตรียมจะจัด CS:GO สักแมตช์แก้คันไม้คันมือ
ดูเจียงหยางเล่นเมื่อกี้ เลือดลมมันสูบฉีดจนร้อนวิชา
เขาอยากจะเปิดสตรีมเล่นใจจะขาด
ขอแบบ... บู้ล้างผลาญให้สะใจไปเลย!
...
หนึ่งชั่วโมงต่อมา หม่าซีซีนั่งจ้องสกอร์ 6-23 ของตัวเอง แล้วเหลือบไปมองเจียงหยางที่คว้า MVP ไปอีกรอบ
ในใจเริ่มครุ่นคิด... ว่ามันมีอะไรผิดพลาดตรงไหนวะเนี่ย?