บทที่ 2 เวลาเป็นเงินเป็นทอง

บทที่ 2 เวลาเป็นเงินเป็นทอง
หลินเสี่ยวหนิงมองดูชายหนุ่มที่นั่งตรงข้ามด้วยความเป็นห่วง
ในเวลานี้ ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงข้ามเธอก้มตัวลงต่ำ ซุกหน้าลงกับหัวเข่า ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย
เขาไม่สบายหรือเปล่านะ?
หลินเสี่ยวหนิงคิดในใจ จะถามเขาดีไหมนะ ถ้าเขาไม่สบายจริงๆ จะได้ช่วยโทรเรียก 120 ให้ มือถือเขาแบตหมดอยู่นี่นา
ขณะที่กำลังลังเล เธอก็ได้ยินเสียงสะอื้นไห้แผ่วเบา
ดวงตาของหลินเสี่ยวหนิงเบิกกว้างขึ้นทันที
ผู้ชายคนนั้น...
เขาร้องไห้เหรอ?
แต่ดูจากท่าทางก็น่าจะเป็นคนวัยทำงานอายุยี่สิบกว่าแล้ว ต้องเจอเรื่องคับแค้นใจขนาดไหนกันนะ ถึงได้ควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ในที่สาธารณะแบบนี้
เฮ้อ โลกของผู้ใหญ่มันยากลำบากขนาดนั้นเลยเหรอ?
ผ่านไปพักใหญ่ เสิ่นฮ่าวถึงค่อยๆ สงบลง ควบคุมอารมณ์ตัวเองได้
เขารู้ตัวว่าหลุดฟอร์มไปหน่อย รู้สึกเขินอายเล็กน้อย เลยใช้เสื้อยืดเช็ดหน้าแบบลวกๆ ปาดคราบน้ำตาบนใบหน้าออกจนหมด แล้วค่อยเงยหน้าขึ้นมา
แสร้งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
พอเห็นเสิ่นฮ่าวเงยหน้าขึ้น หลินเสี่ยวหนิงก็รีบก้มหน้าลงทันที ทำเหมือนเมื่อกี้เธอไม่เห็นอะไร และไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น
"ติ๊ง! สถานีมหาวิทยาลัยเซินเจิ้นถึงแล้วครับ ผู้โดยสารที่จะลงกรุณารีบลงจากรถด้วยครับ"
เสียงประกาศสถานีจากลำโพงในรถดังขึ้น รถเบรกเอี๊ยดจนหยุดสนิท
ทั้งสองรีบคว้าราวจับข้างตัวไว้แน่น
หญิงสาวลุกขึ้นอย่างคล่องแคล่ว โบกมือลาเสิ่นฮ่าว แล้วเดินไปทางประตูรถ
เสิ่นฮ่าวมองส่งหญิงสาวลงจากรถ เดินตรงไปทางประตูทิศตะวันตกของมหาวิทยาลัยเซินเจิ้น ที่แท้ผู้หญิงคนนี้ก็นักศึกษามหาวิทยาลัยเซินเจิ้นนี่เอง
ทั้งสองคนถือว่าเป็น เพื่อนบ้าน กันได้เลย เพราะเสิ่นฮ่าวก็พักอยู่ที่หมู่บ้านกุ้ยเมี่ยวซินชุนที่อยู่ข้างๆ ซึ่งเป็นหนึ่งในหมู่บ้านในเมืองที่ใหญ่ที่สุดของเซินเจิ้น
แต่เขาต้องลงสถานีถัดไป ถึงจะใกล้ที่พักเขามากกว่า
…………
แม้จะปาเข้าไปห้าทุ่มกว่าแล้ว แต่หมู่บ้านในเมืองก็ยังคึกคักจอแจ
ค่ำคืนในฤดูร้อนของเมืองเซินเจิ้น กว่าจะหลับใหลกันจริงๆ ก็ปาเข้าไปตีสองตีสาม
เขาเดินทะลุตรอกที่แสงไฟสว่างจ้า กลับมาถึงห้องเช่าของตัวเอง
นี่เป็นห้องชุดเดี่ยวขนาดสี่สิบกว่าตารางเมตร แม้สภาพห้องจะเก่าคร่ำคร่า แม้แสงแดดจะส่องไม่ถึง ขนาดกลางวันแสกๆ อยู่ในห้องยังต้องเปิดไฟ
แต่ว่า... ที่นี่มันถูกไงล่ะ ค่าเช่าเดือนละแปดร้อยหยวนเอง
ในเขตเศรษฐกิจพิเศษอย่างเซินเจิ้น ยากนักที่จะหาห้องเช่าราคาถูกแสนถูกขนาดนี้ได้อีก
เขาเปิดไฟเพดาน โยนเป้ลงบนโซฟาเล็กๆ ในห้องนั่งเล่น แล้วคว้าขวดน้ำเย็นเจี๊ยบออกมาจากตู้เย็น
"อึก อึก อึก..."
กระดกน้ำรวดเดียวหมดขวด เสิ่นฮ่าวถึงค่อยรู้สึกสดชื่นขึ้นมาหน่อย
เขาทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างเกียจคร้าน ล้วงเอาที่ชาร์จแบตออกมา เสียบเข้ากับมือถือ แล้วเสียบปลั๊กที่รางปลั๊กไฟข้างๆ
เขายังจำได้ดี ว่าต้องโอนเงินคืนผู้หญิงคนนั้นสองหยวนผ่านซองอั่งเปา
คนเราต้องรักษาคำพูด นี่คือคติประจำใจของเสิ่นฮ่าว
ถึงจะเป็นเงินแค่สองหยวน แต่ในเมื่อรับปากแล้วว่าคืนนี้จะโอนคืนให้ ก็ต้องโอน
เขานอนพักพลางเหลือบมองมือถือเป็นระยะว่าแบตเข้าหรือยัง มือถือเครื่องนี้คือ Honor 8X หนึ่งในมือถือราคาหลักพันที่คุ้มค่าที่สุด
หน้าจอใหญ่ กระจกสองด้านพร้อมกรอบโลหะ ดูพรีเมียมใช้ได้ นี่เป็นของที่แพงที่สุดที่เสิ่นฮ่าวซื้อในปีนี้เลย
ผ่านไปสักพัก เห็นหน้าจอขึ้นว่าแบตเตอรี่เหลือ 10% เสิ่นฮ่าวก็ยื่นมือไปดึงสายชาร์จออก
เขาไม่ได้สังเกตเลยว่า มือที่เพิ่งจับขวดน้ำเย็นเจี๊ยบมาเมื่อกี้นั้นยังเปียกชุ่มไปด้วยหยดน้ำ
จังหวะที่ดึงหัวชาร์จออก ประกายไฟสีฟ้าก็แลบออกมาจากรางปลั๊กไฟเก่าๆ อันนั้น
"เปรี้ยะ!" เสียงดังสนั่น!
เสิ่นฮ่าวรู้สึกชาไปทั้งตัว ร่างกายแข็งทื่อ ขนลุกซู่ไปทั้งตัว มือถือร่วงหล่นลงบนโซฟา
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน เขาพ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ แล้วดีดตัวลุกขึ้นยืน นวดมือที่เพิ่งถูกไฟดูดด้วยความหวาดผวา
จากนั้นก็เอามือลูบคลำหน้าตาและเนื้อตัวไปทั่ว
ยังดี อวัยวะยังอยู่ครบ 32 ร่างกายทุกส่วนยังมีความรู้สึก น่าจะไม่เป็นอะไรมาก
กำลังจะนั่งลง จู่ๆ ภาพตรงหน้าก็วูบไหว พร้อมกับเสียง "ติ๊ง" ดังขึ้นในหัว ตามมาด้วยเสียงแจ้งเตือน
【ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี คุณเปิดใช้งานระบบเสินฮ่าว】
【ในฐานะโฮสต์ของระบบเสินฮ่าว เวลาของคุณคือเงินทอง】
【ระดับระบบปัจจุบัน: เลเวล 1】
【ทุก 1 วินาที จะได้รับเงินสด 0.01 หยวน】
【ค่าประสบการณ์อัปเกรด: 0/10000】
【หมายเหตุ 1: ทุกการใช้จ่าย 1 หยวน จะได้รับค่าประสบการณ์ 1 แต้ม】
【หมายเหตุ 2: ระบบจะโอนเงินรางวัลของวันก่อนหน้าเข้าบัญชีธนาคารของคุณในเวลา 00:00 น. ของทุกวัน】
【หมายเหตุ 3: ทุกครั้งที่ระบบอัปเกรด จะได้รับสิทธิ์สุ่มรางวัล 1 ครั้ง ยิ่งเลเวลสูง ยิ่งมีโอกาสได้รับของรางวัลคุณภาพสูง】
【หมายเหตุ 4: เงินที่ระบบมอบให้เป็นเงินที่ถูกกฎหมายและผ่านการเสียภาษีแล้ว สามารถใช้จ่ายได้อย่างสบายใจ】
ระบบอะไรวะเนี่ย?
ระบบเสินฮ่าวจริงๆ เหรอ!
เสิ่นฮ่าวรู้สึกเลือดลมสูบฉีดขึ้นหน้าจนหน้าแดงก่ำ หัวใจเต้นรัว มือไม้ชาไปหมด
ในฐานะคนรุ่นใหม่ เขาก็อ่านนิยายออนไลน์ ดูคลิปสั้น ดูไลฟ์สตรีมมาเยอะ ไม่ได้แปลกใจกับสิ่งที่เรียกว่า ระบบ เท่าไหร่
เพียงแต่...
เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นกับตัวเขาจริงๆ แล้วเหรอ?
ชีวิตนี้อยู่มาจวบจนยี่สิบกว่าปี ไม่เคยโชคดีขนาดนี้มาก่อนเลย!
ตอนนี้เขายังไม่มีเวลามานั่งคิดหรอกว่าระบบมันมาได้ยังไง หรือมัวมานั่งคำนวณว่าระบบนี้จะทำเงินให้เขาได้วันละเท่าไหร่
เรื่องเร่งด่วนที่สุดคือ ต้องพิสูจน์ให้ได้ว่าระบบนี้มันของจริงหรือเปล่า!
พอคิดได้แบบนั้น เสียงแจ้งเตือนในหัวก็ดังขึ้นอีกครั้ง
【เมื่อคุณต้องการตรวจสอบระบบ เพียงนึกคำว่า ระบบ ในใจ หากต้องการเก็บระบบ นึกคำว่า เก็บ】
เสิ่นฮ่าวนึกคำว่า "ระบบ" ในใจทันทีโดยไม่ต้องคิด
ผลปรากฏว่าหน้าจอสีขนาดใหญ่ลอยขึ้นมาตรงหน้าเขาเหมือนในหนังไซไฟ ลอยเคว้งอยู่ในอากาศ บนหน้าจอแสดงระดับของระบบ เงินรางวัล ค่าประสบการณ์ และหมายเหตุต่างๆ เหมือนกับที่เสียงในหัวแจ้งเตือนเป๊ะๆ
เสิ่นฮ่าวลองยื่นมือออกไปกะจะแตะหน้าจอนั้น แต่ฝ่ามือกลับทะลุผ่านไปอย่างไร้อุปสรรค
ที่แท้ไอ้นี่ก็มีไว้ดูอย่างเดียว แตะต้องไม่ได้สินะ...
เสิ่นฮ่าวเริ่มตั้งสติได้ นึกคำว่า "เก็บ" หน้าจอที่ลอยอยู่ก็หายวับไป
ของจริงนี่หว่า!
สมองของเขาว่างเปล่า นั่งเหม่ออยู่บนโซฟาเกือบห้านาที ถึงค่อยดึงสติตัวเองกลับมาได้
ตอนนี้เขาถึงเพิ่งมีกะจิตกะใจมาคิดว่าระบบนี้จะให้อะไรกับเขาได้บ้าง
เขานึกคำว่า "ระบบ" อีกครั้ง จ้องมองหน้าจอที่ลอยอยู่ตรงหน้า แล้วอ่านทุกตัวอักษรอย่างตั้งใจหลายรอบ
ข้อมูลที่สำคัญที่สุด ก็คือสองบรรทัดนั้น 【ทุก 1 วินาที จะได้รับเงินสด 0.01 หยวน】 【ค่าประสบการณ์อัปเกรด: 0/10000】
หมายความว่าตั้งแต่วินาทีที่ได้ระบบมา ทุกวินาทีเขาจะได้เงินหนึ่งเฟิน (0.01 หยวน) สินะ แต่ดูเหมือนจะไม่เยอะเท่าไหร่นี่นา
หนึ่งนาทีมีหกสิบวินาที หนึ่งชั่วโมงมีหกสิบนาที หนึ่งวันมียี่สิบสี่ชั่วโมง แล้วหนึ่งวันมี... กี่วินาทีหว่า?
เขาควักมือถือออกมา เปิดเครื่องคิดเลข แล้วกดคำนวณรัวๆ จนได้ตัวเลขออกมา "86400"
วันละแปดหมื่นกว่าหยวนเลยเหรอ?!
เยอะขนาดนั้นเลยเรอะ...
เหมือนจะมีอะไรผิดพลาด เสิ่นฮ่าวคำนวณใหม่อีกรอบ ถึงเพิ่งนึกได้ว่าที่คำนวณออกมามันคือจำนวนวินาทีต่อวัน ยังไม่ได้คูณ "0.01" เลยนี่หว่า
งั้นก็แปลว่า วันละ 864 หยวน
คิดซะว่าเดือนนึงมีสามสิบวัน ก็ได้แค่ 25,920 หยวน ไม่ถึงสามหมื่นหยวนด้วยซ้ำ ก็ไม่ได้เยอะอะไรนี่นา
ถึงแม้ตอนนี้เงินเดือนเขาจะแค่สี่พันกว่าหยวน แต่รายได้เดือนละสามหมื่นหยวน ในเมืองใหญ่ระดับแนวหน้าอย่างเซินเจิ้น ก็ถือว่าไม่ได้มากมายอะไรจริงๆ
แต่ระบบมันอัปเกรดได้นี่นา แค่ใช้ค่าประสบการณ์หมื่นแต้มก็ขึ้นเลเวล 2 แล้ว รางวัลหลังอัปเกรดน่าจะสูงขึ้นกว่านี้แน่ๆ
เสิ่นฮ่าวสังเกตเห็นประเด็นสำคัญอย่างรวดเร็ว สิ่งที่เขาควรคิดตอนนี้คือจะอัปเกรดระบบให้เร็วที่สุดยังไง เพราะต้องรีบอัปเกรดระบบให้สูงๆ ถึงจะได้เงินต่อวันมากขึ้น
ระบบจะโอนเงินรางวัลของวันก่อนหน้าให้ตอนเที่ยงคืน เขาดูเวลา ตอนนี้ห้าทุ่มครึ่งแล้ว อีกแค่ครึ่งชั่วโมงก็จะรู้กันว่าเงินจะเข้าจริงไหม
ส่วนจะเข้าบัตรใบไหน อันนี้ไม่ใช่ปัญหา เพราะเขามีบัตรอยู่ใบเดียว ของธนาคารไชน่า เมอร์แชนท์ส

***
เสินฮ่าว - เศรษฐีขั้นเทพ
เสิ่นฮ่าว - ชื่อพระเอก