บทที่ 58 ขอให้รวยๆ นะครับท่านประธานเสิ่น

บทที่ 58 ขอให้รวยๆ นะครับท่านประธานเสิ่น
เสิ่นฮ่าวไม่รู้เรื่องราววุ่นวายภายในบริษัท Huya หรอก
หลังจากทานมื้อดึกและไปส่งหลินเสี่ยวหนิงที่มหาวิทยาลัยแล้ว เขาก็กลับมาที่ห้องพัก
เงินหนึ่งแสนหยวนที่หลินเสี่ยวหนิงเพิ่งให้ยืมมา เขาไม่รีบร้อนจะเอาไปจ่ายค่ามัดจำบริษัทเกมหรอก
เพราะมันมีทางใช้ที่คุ้มค่ากว่านั้น!
การอัปเกรดระบบเสินฮ่าวของเขา ต้องการค่าประสบการณ์หนึ่งแสนหน่วยไม่ใช่เหรอ?
หลายวันมานี้ เพื่อรวบรวมเงินค่าเช่าเซิร์ฟเวอร์เกม บวกกับเงินเก็บที่มีอยู่ยังไงก็ไม่ถึงแสน เขาเลยทำได้แค่รอรับ เงินเดือน จากระบบไปวันๆ
จึงไม่ได้คิดเรื่องอัปเกรดระบบเลย
แต่ตอนนี้มีเงินแล้ว แถมเป๊ะๆ หนึ่งแสนพอดี!
เรื่องการอัปเกรดระบบจึงถูกหยิบยกขึ้นมาเป็นวาระเร่งด่วน
ระหว่างทางกลับบ้าน เสิ่นฮ่าววางแผนไว้แล้วว่า เขาจะเอาเงินแสนก้อนนี้ไปใช้จ่ายซะ
แล้วระบบก็จะอัปเกรดทันที จากประสบการณ์สองเลเวลที่ผ่านมา พอขึ้นเลเวล 3 ระบบน่าจะแจกเงินให้เขา 0.25 หยวนต่อวินาที
วินาทีละ 0.25 หยวน หนึ่งนาทีก็ 15 หยวน หนึ่งชั่วโมง 900 หยวน หนึ่งวัน 21,600 หยวน!
รายได้วันละสองหมื่นกว่า เดือนละหกแสนกว่า!
แบบนี้ค่อยสมกับคำว่าเสินฮ่าวหน่อย
แถมพอระบบอัปเกรดแล้ว อาศัยเงินที่ระบบแจกรายวัน บวกกับเงินเก็บในบัญชีอีกหกหมื่นกว่า แค่สองวันเขาก็หาเงินค่ามัดจำได้ครบแล้ว
ไม่กระทบแผนงานเดิมเลยสักนิด
............
เขารีบจ้ำเท้ากลับห้อง
เสิ่นฮ่าวหยิบมือถือ เปิดแอป JD.com เตรียมตัวช้อปปิ้ง
จะซื้ออะไร เขาคิดไว้เรียบร้อยแล้ว
ในเมื่อเกมที่เขาเช่ามากำลังจะเปิดให้บริการ เขาต้องคอยสอดส่องความเคลื่อนไหวในเกมตลอดเวลา ดังนั้นเขาจำเป็นต้องมีคอมพิวเตอร์สักเครื่อง
ห้องเช่าที่เขาอยู่ เป็นพวกตึกแถวสร้างเบียดๆ กันในหมู่บ้านจัดสรรเก่า หรือที่คนแถวนี้เรียกกันว่า ตึกจับมือ
หมายความว่าตึกมันสร้างชิดกันมากจนคนที่อยู่ชั้นเดียวกันของตึกข้างๆ ยื่นมือออกมาจับมือกันได้ เลยเรียกว่า ตึกจับมือ
ห้องแบบนี้จริงๆ ก็สะดวกดี เจ้าของหอส่วนใหญ่จะติดเน็ตต่อน้ำไฟให้พร้อมสรรพ
ห้องเขาก็มีเน็ต แต่ดันไม่มีคอม
เมื่อก่อนเงินเดือนน้อย แถมต้องทำโอทีดึกดื่นกลับมาถึงห้องก็หลับเป็นตาย เลยไม่ได้ใช้คอม
แต่ต่อไปนี้ จำเป็นต้องมีแล้วล่ะ
เงินก้อนแรกในชีวิต ต้องพึ่งพาเกมนี้หามาให้
ต้องซื้อคอมตั้งโต๊ะ โน้ตบุ๊กจอเล็กไป แถมสเปกถ้าเทียบกับพีซีตัวท็อปแล้วยังห่างชั้นกันเยอะ
............
เปิดแอป JD ขึ้นมา เสิ่นฮ่าวค้นหา "ร้านเรือธง Alienware" ทันที
ไหนๆ จะซื้อทั้งที ก็ต้องเอาให้สุด สำหรับคอมเล่นเกม ตัวเลือกแรกก็ต้อง Alienware สิ
เทียบกันแล้ว เสิ่นฮ่าวชอบโลโก้หัวต่างดาวมากกว่า เพราะมันดูเท่และดูล้ำกว่าโลโก้ตาเดียวของ ROG เยอะ
ของดี ย่อมแพงเป็นธรรมดา
เครื่อง Alienware ตัวท็อป ราคาปาเข้าไปสามหมื่นหกพันกว่าหยวน
ราคานี้ได้แค่เคสนะ ไม่รวมจอ ไม่รวมอุปกรณ์เสริม
ถ้าจัดจอดีๆ สักตัว บวกกับเมาส์ คีย์บอร์ด หูฟัง และอื่นๆ ก็ทะลุห้าหมื่นหยวนแน่นอน!
หลังจากกดเลือกของที่ถูกใจใส่ตะกร้า ยอดรวมออกมาที่ 50,132 หยวน!
มือที่กดจ่ายเงินของเสิ่นฮ่าวสั่นระริก เกิดมาไม่เคยซื้อของแพงระยับขนาดนี้มาก่อน
แต่พอฉุกคิดได้ว่า หลังระบบอัปเกรด เขาจะมีเงินเข้ากระเป๋าวันละสองหมื่นกว่า คอมเครื่องนี้ก็แค่ขี้ปะติ๋ว ทำงานสองวันครึ่งก็ได้คืนแล้ว!
มือหายสั่นทันที กดชำระเงินอย่างรวดเร็วฉับไว
ตอนเลือกที่อยู่จัดส่ง เสิ่นฮ่าวเริ่มหนักใจ
ของมันชิ้นใหญ่ขนาดนี้ จะให้ไปส่งที่บริษัทก็คงไม่ใช่ที่
จะให้มาส่งที่ห้องเช่า พรุ่งนี้ก็ต้องไปทำงานอีก
ช่างเถอะ พรุ่งนี้ลางานอีกสักวันละกัน รอเกมเปิดเมื่อไหร่ เขาก็คงไม่ทำงานคอลเซ็นเตอร์งกๆ นี่อีกต่อไปแล้ว
ในความคิดของเสิ่นฮ่าว เขาอยากจะสร้างตัวในวงการเกม
ใช้เงินที่ระบบมอบให้ มาลงทุนในเกม ผนวกกับการโปรโมทออนไลน์แบบไร้ต้นทุน เพื่อกอบโกยเงินเข้ากระเป๋า
ถามว่าทำไมต้องวงการเกม?
อย่าถามเลย ก็ใจมันรัก!
............
กำลังจะกดยืนยันที่อยู่จัดส่ง เสิ่นฮ่าวก็ชะงัก มองสำรวจสภาพห้องตัวเอง
ห้องรูหนูแบบนี้ มันไม่คู่ควรกับคอมเครื่องละห้าหมื่นเลย
อีกอย่าง พอระบบอัปเกรดแล้ว เขาจะไม่ขาดแคลนเงินอีกต่อไป จะให้ทนอุดอู้อยู่ในที่แบบนี้ต่อไปทำไม
ย้ายบ้านสิครับรออะไร!
ถึงตอนนี้จะยังซื้อบ้านไม่ได้ แม้จะมีรายได้เดือนละหกแสน แต่เจอกับราคาอสังหา ในเซินเจิ้นที่ปาเข้าไปตารางเมตรละหกเจ็ดหมื่นหยวน เขาก็ยังหวั่นใจอยู่ดี
แถมราคาหกเจ็ดหมื่นนั่นมันแค่คอนโดระดับกลาง ถ้าจะเอาหรูหรือไฮเอนด์ ราคายังห่างไกลนัก
อย่างโครงการหรู อวี้หลินฮวาฝู่ ที่อยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้านกุ้ยเมี่ยวซินชุนที่เขาอยู่ตอนนี้ ราคาเปิดตัวก็ปาเข้าไปเก้าหมื่นกว่าแล้ว
ที่นั่นมีแต่ห้องไซส์บิ๊กเบึ้ม อย่างต่ำก็สองร้อยตารางเมตร ราคาก็ทะลุ 20 ล้านหยวนไปแล้ว
ถึงจะซื้อไม่ไหว แต่เช่าไหวนะ
เช่าอยู่ไปก่อนละกัน!
............
เป้าหมายของเสิ่นฮ่าวชัดเจนมาก เช่าคอนโดที่หรูที่สุดในละแวกนี้ อวี้หลินฮวาฝู่!
เพราะเมื่อก่อนเวลาเดินผ่านแถวนั้น เขาเคยฝันหวานว่าสักวันหนึ่งจะได้เข้าไปอยู่
ตอนนี้ความฝันไม่ใช่ความฝันอีกต่อไป แต่มันกลายเป็นความจริง
เสียดายอย่างเดียว ตรงที่เป็นแค่คนเช่า ไม่ใช่เจ้าของ
เขาเปลี่ยนที่อยู่จัดส่งเป็น อวี้หลินฮวาฝู่ ทันที เลือกเวลาส่งเป็นหลังบ่ายสามโมง
เวลาช่วงเช้าถึงบ่าย น่าจะเพียงพอสำหรับการไปเดินหาเช่าห้อง
ที่นั่นมีห้องปล่อยเช่าเยอะ เจ้าของห้องหลายคนซื้อไว้เก็งกำไร ก่อนจะขายต่อก็ปล่อยเช่ากินค่าเช่าไปก่อน ค่าเช่าที่นั่นไม่ใช่ถูกๆ เช่าไม่กี่ปีก็ได้เงินเป็นกอบเป็นกำ
เมืองเซินเจิ้นก็เป็นแบบนี้แหละ ช่องว่างระหว่างคนรวยกับคนจนมันห่างกันลิบลับ คนรวยมีบ้านเป็นสิบๆ หลัง
ส่วนมนุษย์เงินเดือนทั่วไป ทำงานงกๆ ทั้งชีวิต เงินดาวน์บ้านสักหลังยังไม่มีปัญญาเก็บ!
หลังจากกดซื้อคอมไปแล้ว เสิ่นฮ่าวก็ไม่กล้าซื้ออะไรเพิ่มอีก
ตอนนี้ในบัญชีเหลือเงินอยู่แสนกว่าๆ พรุ่งนี้ไปเช่าบ้านต้องใช้เงินก้อนโต
ค่าเช่าที่อวี้หลินฮวาฝู่ ถ้าเอาแบบตกแต่งครบพร้อมอยู่ อย่างต่ำๆ ก็ต้องเดือนละหมื่นกว่า
ไม่ว่าจะวางมัดจำหนึ่งเดือนล่วงหน้าสามเดือน หรือมัดจำสามเดือนล่วงหน้าหนึ่งเดือน ก็ต้องควักกระเป๋าหลายหมื่น
ขืนใช้เงินเพลินไปอีกห้าหมื่น แล้วเงินไม่พอค่าเช่าบ้าน คงตลกน่าดู
............
หลังเที่ยงคืน เงินรางวัลจากระบบก็โอนเข้ามาตามปกติ คืนนั้นผ่านไปอย่างเรียบง่าย
เช้าวันรุ่งขึ้น เสิ่นฮ่าวส่งข้อความ วีแชท หาผู้จัดการตามระเบียบ
แต่คราวนี้เขาไม่ส่งเข้ากลุ่มแผนกแล้ว ขี้เกียจฟังเสี่ยวหลิวเหน็บแนม เลยทักแชทส่วนตัวหาผู้จัดการแทน
"ผู้จัดการครับ วันนี้ผมมีธุระขอลางานหนึ่งวันครับ"
ยังไม่ทันที่ผู้จัดการจะตอบกลับ เขาก็ส่งไปอีกข้อความ "อีกสองวันพอเกมที่ผมเช่ามาเปิดเซิร์ฟ ผมคงไม่ได้ทำหน้าที่คอลเซ็นเตอร์แล้วนะครับ แต่ผมจะยังเข้าไปที่บริษัท ในฐานะพาร์ทเนอร์ของบริษัทแทน"
ผ่านไปไม่กี่นาที ผู้จัดการก็ตอบกลับมา
"รับทราบครับ ขอให้รวยๆ นะครับ ท่านประธานเสิ่น!"