บทที่ 15 อย่าเล่นข้าเลย!
สตรีชุดแดงนึกในใจ—ผู้ฝึกตนวัยหนุ่มส่วนมากล้วนมีแต่ “ตะเกียกตะกายฟ้า มือไม่ถึงดิน” ไม่มีผู้ใดจะยอมต้มซุปให้สตรีคนหนึ่งกินโดยดี
แต่กลิ่นหอมจากหม้อซุปเบื้องหน้า กลับทำให้ความคิดเดิม ๆ ของนางเริ่มสั่นคลอน
สีแดงน้ำซุปเข้มข้นปนน้ำมันบางเบาบนผิวหน้า เนื้อในซุปนุ่มละลาย คลุกเคล้ากับเครื่องเคียงที่ดูดซึมรสชาติจนกลมกล่อมอย่างน่าอัศจรรย์
นางพยักหน้าหนึ่งที กล่าวเพียงเบา ๆ “...อร่อยดี”
“งั้นเจ้ากินมากหน่อย” หลี่เสวียนเซียวพูดเรียบ ๆ
“เจ้าก็กินด้วยสิ” นางยกช้อนให้
“ไม่เป็นไร เจ้ากินก่อนเถิด”
“ข้าบอกให้กินก็ต้องกิน!”
หลี่เสวียนเซียวกะพริบตา มองหม้อซุปอย่างลำบากใจเล็กน้อย
“มีอะไรหรือ?”
“...เปล่า”
โชคดีที่ข้ากินยาถอนพิษไว้ล่วงหน้าแล้ว
เขาตักเนื้อเข้าปากด้วยท่าทีสงบนิ่ง
“ว่าแต่...เจ้าชื่ออะไร?” สตรีชุดแดงเอ่ยถาม
“มู่หรงม่อ” หลี่เสวียนเซียวตอบอย่างไม่ลังเล
“แล้วเจ้าไม่คิดจะถามข้าบ้างหรือ?” นางย้อน
“อาจารย์ข้าสอนว่า หากไม่จำเป็น อย่าถาม”
“อาจารย์เจ้าคือเจ้าสำนักแซ่หวงนั่นใช่หรือไม่?”
“เขาคืออาจารย์ปู่ข้า” หลี่เสวียนเซียวตอบตรง
นางจ้องไปยังกล่องเก็บกระบี่ที่หลังเขา “ถึงกับให้กระบี่เจ้าเก็บไว้ ช่างให้ความสำคัญนัก”
“ข้าเพียงรับฝากจากศิษย์พี่ใหญ่เท่านั้น” เขาตอบอย่างถ่อมตน ระแวดระวังว่าอีกฝ่ายจะจู่ ๆ ประกาศว่า “คนผู้นี้อันตรายเกินไป ฆ่าทิ้งเสียเถิด!”
ทันใดนั้น...
“ทำไมร่างกายข้าร้อนรุ่มเช่นนี้...” นางกล่าวพลางขมวดคิ้ว
หลี่เสวียนเซียวชะงัก
— เดี๋ยวนะ...สคริปต์นี้มันมาจากไหนกัน!?
แดงระเรื่อราวบุปผาในหิมะ ค่อย ๆ ไต่ขึ้นจากใบหูขาวเนียนจนเต็มใบหน้าอย่างน่าหลงใหล
“เจ้าทำอะไรลงไป?”
“หรือว่าเนื้อนี่พลังเลือดมากเกิน?” หลี่เสวียนเซียวลองเดา
นางส่ายหน้า “เจ้าใส่อะไรลงไป?”
เขาเพิ่งนึกได้—เหมือนกับว่าใส่ “โอสถเร้าหฤทัย” ลงไปด้วยโดยไม่ตั้งใจ!
ให้ตายเถอะ! โพธิ์พิษที่ใส่ลงไปไม่ระคายผิวเลย แต่นี่...ยาเร้าจิตใจเพียงเม็ดเดียวกลับเล่นงานนางได้!
ไม่รอช้า เขารีบยัดยาถอนพิษลงปากนางทันที
แววตานางเริ่มพร่ามัว แต่หลังจากยากลืนลงคอไปเพียงครู่ ความรุ่มร้อนในกายก็ค่อย ๆ จางหาย
หลี่เสวียนเซียวถอนหายใจยาว — เกือบเสียพรหมจรรย์แล้วไหมล่ะ!
เวลาผ่านไปสองวันเต็ม นับเป็นช่วงเวลาที่หลี่เสวียนเซียวรู้สึกยาวนานดั่งนิรันดร์
เขาจำลองในหัวซ้ำ ๆ ว่าจะฆ่านางอย่างไร แต่ทุกแผนจบลงด้วยคำว่า “ล้มเหลว”
ในสายตาสตรีชุดแดง เขาคือผู้ดูแลอย่างอ่อนโยนตลอดสองวัน
นางอ่อนลงเพราะบาดเจ็บสาหัส ส่วนเขาก็ต้องเปลี่ยนผ้าพันแผลให้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“พยาธิ! บาดทะยัก! เจ้าจะไม่ตายจริงหรือ!?” เขาคำรามในใจ
และด้วยความดูแลเอาใจใส่ นางก็ดูเหมือนจะฟื้นตัวเร็วขึ้น
— ช่างน่าตบหน้าตัวเองจริง ๆ!
ระหว่างที่ออกไปข้างนอก เขาจงใจทิ้งร่องรอยไว้ เพราะเชื่อว่าศัตรูของนางยังอยู่ไม่ไกล
เขาหวังว่าคนผู้นั้นจะมา...แล้วเขาจะฉวยโอกาส “ล้างบาง” ทั้งคู่เสียเลย!
ในวันหนึ่งระหว่างออกหา “ผลวิญญาณ” เขาพบเงาร่างหนึ่งใต้ม่านน้ำตก
สตรีชุดดำเลือดกลบปาก พึมพำอย่างเคียดแค้น “สารเลวเอ๊ย กล้าขังข้าไว้ตั้งนาน!”
เมื่อสบตากับหลี่เสวียนเซียว...
เขาแทบร้องให้ต่อหน้าฟ้าดิน—
“เทพยดา! เลิกแกล้งข้าเสียทีเถอะ!”
ทันทีที่เขาหันหลังหนี ก็ถูกคว้ากลับไปด้วยเชือกวิเศษพันตัวแน่นหนา!
สตรีชุดดำลากเขาเข้าถ้ำ “เจ้าคือศิษย์สำนักซูซาน?”
จากนั้นก็ถอดชุดคลุม หันหลังให้เขา “เจ้ารักษาแผลเป็นไหม? ถ้าไม่ทำให้ดี ข้าฆ่าเจ้าแน่!”
หลี่เสวียนเซียวหน้าชา—นี่มันซ้ำรอยเดิมชัด ๆ!
เขาใช้ชุดโอสถพิษเดิม: ผงห้าพิษ, ครีมแทงใจ, น้ำกัดวิญญาณ… ผลลัพธ์? ไม่สะเทือน!
นางยังขู่ต่อไม่หยุด: “อย่าขยับ! ไม่งั้นฆ่าเจ้า!”, “อย่ามองนะ! ฆ่าเจ้า!”, “อะไร? มองอีกทีสิ! ฆ่าเจ้า!”
— หญิงชุดดำผู้นี้...หรือจะเป็นพรรคพวกกับสตรีชุดแดงกันแน่!?
ด้วยความระแวง เขาจึงกลับไปถามหญิงชุดแดงทางอ้อม
“ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะหนีไปเสียแล้ว เจ้าไปที่ใดมานานนัก?” นางถามด้วยรอยยิ้มบาง
“อืม...น้ำค้างใกล้ ๆ หมดแล้ว ข้าจึงไปหาไกลหน่อย” เขาโกหกหน้าตาย
เมื่อไถ่ถามว่าใครกันแน่ที่ทำร้ายนาง นางกลับตอบเพียง
“ยิ่งเจ้ารู้น้อย ยิ่งปลอดภัย”
สุดท้าย เขาจึงต้องกลับไป...อีกถ้ำหนึ่ง
— ระหว่างถ้ำแดงกับถ้ำดำ...ข้าเหมือนชายเจ้าชู้หลบเมียหลวงมาหากิ๊ก!
...จบตอน