ซื้อเพลง

“ใครก็ได้ ช่วยด้วยยย!!” เจ้าอ้วนร้องกรี๊ดอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่มีใครมาช่วยเขาแล้ว!

หลังจากที่เขาเห็นว่าไม่มีใครมาช่วยเขาเลย เขาก็หยุดร้อง ส่ายหัวและถอนหายใจ แล้วกลับไปยกโซฟาเข้าร้านต่อ ไม่สิ ไม่ควรใช้คำว่า ยก แต่ควรใช้คำว่า ลาก จะดีกว่า

หยางยี่เดินผ่านหน้าของกั๋วซียี่ และเพิกเฉยต่อสายตาที่น่าสงสารของเขา

หลังจากที่กั๋วซียี่ลากโซฟาเข้ามาในร้านแล้ว หยางยี่ก็ยกโซฟาตัวนั้นเอาไปจัดเข้าที่ หลังจากจัดเสร็จแล้ว หยางยี่ก็เดินกลับมาหาเจ้าอ้วนที่กำลังนอนเป็นอัมพาตอยู่ที่พื้น แล้วเตะเข้าไปที่หนึ่ง

"ลุกขึ้นได้แล้ว ไปทำงานต่อ ถ้างานไม่เสร็จข้าวกลางวันก็ไม่ต้องกิน!" หยางยี่ขู่ด้วยของที่กั๋วซียี่ชอบมากที่สุด

กั๋วซียี่กระโดดขึ้นอย่างรวดเร็ว เขาเดินตามหยางยี่ออกไปพร้อมกับบ่นไปตลอดทาง

“พี่หยาง ผมเป็นคนที่กำลังจะสอบเข้ามหาลัยนะ ถ้าพี่จะมาใช้แรงงานผมอย่างนี่ ผมก็ไม่มีเวลาไปทบทวนบทเรียนกันพอดีสิ”

หยางยี่ไม่แม้แต่จะมองเขา และพูดอย่างเย็นชาว่า "แกเป็นอัจฉริยะไม่ใช่เหรอ แล้วแกยังต้องการทบทวนอยู่อีกหรอ"

"ใช่! ผมต้องการ! ผมต้องอ่านหนังสือเตรียมสอบและยังฝึกการแสดงอีก..."

"หึ แกคิดว่าฉันจะเชื่อแกหรอ"

เจ้าอ้วนนี่ย้ายมาอยู่กับเขาตั้งแต่เมื่อวานนี่ หลังจากที่ย้ายมาเขาก็ไม่เคยเห็นเจ้าอ้วนนี่คิดจะทบทวนบทเรียนเลยสักครั้ง วันๆเอาแต่นอนเล่นเกม หรือ ไม่ก็ออกไปเดินดูสาวๆในมหาลัย

"อะแฮ่ม สวัสดีครับ คุณหยางยี่อยู่ไหมครับ" เมื่อกัวซิยี่ได้ยินเสียงเรียกอยู่ที่หน้าประตู เขาดีใจมากที่ไม่ต้องทำงานแล้ว เขาทิ้งงานในมือแล้วรีบวิ่งไปที่ประตู แล้วพูดว่า "สวัสดีครับ หยางยี่คือพี่ใหญ่ของผมเอง ยินดีต้อนรับ เชิญเข้ามาข้างในก่อนครับ!"

หยางยี่ก็หันศีรษะมามอง และเห็นชายรูปร่างปานกลางยืนอยู่ที่หน้าประตู แต่งกายดูดี แม้จะสวมแมสและหมวกก็ตาม

แต่งตัวเหมือนกับโม่เฟยเวลาที่จะมาหาฉันเลยแหะ? เมื่อหยางยี่เห็นการแต่งตัวของชายคนนั้น เขาก็อดนึกถึงผู้หญิงเจ้าอารมณ์คนนั้นไม่ได้

"จาม!" ในสตูดิโอซ้อมเต้น โม่เฟยกำลังซ้อมเต้นเพื่อที่จะเอาไปใช้ในการถ่าย MV กับครูออกแบบท่าเต้นของเธอ จามอย่างอธิบายไม่ถูก สิ่งนี้ยังทำให้ โมเสี่ยวจวน กังวลอยู่พักหนึ่ง

กลับมาที่ร้านกาแฟ กั๋วซียี่ซึ่งวิ่งเข้าไปทักทายแขกอย่างกระตือรือร้น เมื่อเขามองผู้ชายคนนั้นดีๆ เขาก็ดูประหลาดใจ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสั่นๆ ว่า “คุณ คุณคืออีสันใช่หรือเปล่า” เฉิน ยี่เจี๋ย?”

หลังจากที่ถูกจำได้ เฉินยี่เจี๋ยก็ถอดหมวกและแมสออกอย่างช่วยไม่ได้ แล้วยิ้มและพยักหน้าให้กั๋วซียี่:“สวัสดี!”

ใครคือเฉินอี้เจี๋ย? หยางยี่ไม่รู้จัก!

แต่กั๋วซียี่สั่นด้วยความตื่นเต้น เขาจับมือเฉินยี่เจี๋ย ไว้แน่นแล้วตะโกน: "อีสัน ผมเป็นแฟนตัวยงของคุณมาตลอด! ได้โปรด ผมขอลายเซ็นของคุณได้ไหมครับ"

"ใจเย็นๆ เข้าใจแล้วฉันจะเซ็นให้!" เฉินยี่เจี๋ยก็รู้สึกตกใจเล็กน้อยกับความกระตือรือร้นของผู้ชายคนนี้ แน่นอนว่าก่อนหน้านี้มีแฟนๆ ที่กระตือรือร้นมากกว่านี้ แต่ภายใต้การคุ้มครองของการ์ดรักษาความปลอดภัย ไม่เคยมีใครเข้าถึงตัวเขาได้มากขนาดนี้มาก่อน

หยางยี่มองดูอยู่ด้านข้าง มุมปากของเขากระตุก เมื่อวานเจ้าอ้วนนี่ยังบอกว่าตัวเองเป็นแฟนตัวยงของเฉาฟางอยู่เลย แล้ววันนี้อะไร?

หยางยี่เชิญเฉินยี่เจี๋ยขึ้นไปคุยกันที่ชั้นบน สำหรับกั๋วซียี่แน่นอนว่าเขาต้องตามไปด้วย เพราะเขาจะได้ไม่ต้องกลับไปทำงานยกของอีก

ขณะที่หยางยี่กำลังชงกาแฟให้เฉินยี่เจี๋ยอยู่ เฉินยี่เจี๋ยก็ได้อธิบายเหตุผลของการมาหาหยางยี่ในครั้งนี้ หยางยี่ฟังอย่างเฉยเมย แต่กั๋วซียี่เริ่มพูด

"โอ้ ศาสตราจารย์หู แนะนำให้มาที่นี่หรอ!"

"ลูกชายของศาสตราจารย์หูเป็นเจ้านายของคุณเหรอ น่าทึ่งมาก?"

"คุณยังแต่งเพลงอยู่อีกเหรอ ผมของฟังหน่อยได้ไหมครับ?"

เฉินยี่เจี๋ยพยักหน้าแล้วส่งโทรศัพท์มือถือให้กั๋วซียี่

กั๋วซียี่หยิบโทรศัพท์มือถือของเฉินยี่เจี๋ยขึ้นมาอย่างมีความสุข

เสียงเพลงค่อยๆ ดังออกมาจากโทรศัพท์มือถือของเฉินยี่เจี๋ย หลังจากที่หยางยี่ได้ยินทำนองเพลงเขาก็รู้ได้ทันที่ว่านี่เป็นเพลงของเขาเอง แต่เขาไม่ได้พูดอะไรออกมา

"ฉันอยู่ที่นี่ เมืองของคุณ..." เสียงกีตาร์และเสียงร้องของหยางยี่ ก็ออกมาในที่สุด แม้ว่ามันจะบิดเบี้ยวเล็กน้อย แต่จริงๆ แล้วเป็นเสียงของหยางยี่

กั๋วซียี่มองไปที่เฉินยี่เจี๋ยอย่างว่างเปล่า เฉินยี่เจี๋ยเข้าใจสิ่งที่กั๋วซียี่จะถามและยิ้มอย่างขมขื่น: "นี่คือเพลงที่ดาวน์โหลด จากกรมลิขสิทธิ์"

ตอนที่เขาอยู่ฮ่องกรง หลังจากเฉินยี่เจี๋ยได้ฟังเพลงนี่จบ เฉินยี่เจี๋ยก็เลยตัดสินใจมาเยี่ยมหยางยี่ด้วยตนเอง

แน่นอน เมื่อเขาเห็นหยางยี่จริง เฉินยี่เจี๋ยก็เข้าใจในที่สุด ทำไมผู้เฒ่าหูถึงกลั้นยิ้มและบอกเขาว่า อย่าแปลกใจเมื่อคุณเห็นหยางยี่

เนื่องจากรูปร่างของหยางยี่ ดูไม่เหมือนนักแต่งเพลงเลย แต่เหมือนนักกล้ามซะมากกว่า

อย่างไรก็ตาม หลังจากที่ขึ้นไปมาบนชั้นสอง การแสดงออกที่ไม่แยแสและความสง่างามของหยางยี่ ทำให้เฉินยี่เจี๋ยรู้สึกแปลกๆเล็กน้อย

ในที่สุดกั๋วซียี่ก็ฟังเพลงจบ และในที่สุดเขาก็อดไม่ได้ที่จะถามว่า "พี่ชาย ตอนที่พี่อัดเพลงนี้ พี่ใช้โทรศัพท์มือถือในการอัดเพลงหรอ"

หยางยี่เข้ามาพร้อมกับกาแฟของเขา และเขาพูดอย่างใจเย็น "ใช่ ทำไมล่ะ?"

ทำไมถึงถามยังงั้นละ? หยางยี่ไม่คิดว่าการที่เขาใช้โทรศัพท์ในการอัดเพลงมันจะมีปัญหาตรงไหน และอีกอย่างเขาพยายามหาสตูดิโอบันทึกเสียงในเมืองแล้วแต่ไม่พบ เขาเลยใช้โทรศัพท์มือถือที่โม่เฟยมอบให้เขาในการอัดเสียง แล้วหาร้านอินเตอร์เน็ตคาเฟ่ แล้วอัพโหลดก็เท่านั้น

“ทำไมพี่ถึงทำแบบนั้น!” กั๋วซียี่ อุทานด้วยภาษากวางตุ้งโดยไม่คาดคิด “ทำไมพี่ต้องใช้โทรศัพท์มือถือในการอัดเสียงด้วย ทั้งที่มันเป็นเพลงที่ดีขนาดนี้แท้ๆ ยกโทษให้ไม่ได้!”

หยางยี่เมินเขา เพียงแต่โบกมือให้เฉินยี่เจี๋ยดื่มกาแฟ

เฉินยี่เจี๋ยหยิบกาแฟขึ้นมาจิบ และเขาก็เป็นคนชอบดื่มกาแฟด้วยเช่นกัน หลังจากที่เขาจิบกาแฟของหยางยี่เข้าไป เขาก็รู้สึกว่ากาแฟของหยางยี่แตกต่างจากกาแฟทั่วไปมาก: "กาแฟของคุณอร่อยมาก! ไม่น่าแปลกใจเลยที่คุณอยากจะเปิดร้านกาแฟ"

"ไม่ใช่แค่กาแฟอย่างเดียวนะ แต่ที่ชายของฉันก็ทำอาหารอร่อยด้วย!" กั๋วซียี่ขัดจังหวะ

หลังจากคุยกันได้ซักพักในที่สุดเฉินยี่เจี๋ย ก็บอกความตั้งใจของเขา เขาต้องการซื้อเพลงของหยางยี่ และทำเป็นเพลงไตเติ้ลสำหรับอัลบั้มใหม่ของเขา

กั๋วซียี่อุทานอย่างตื่นเต้น: "จริงเหรอ? อีสัน คุณจะออกอัลบั้มใหม่เหรอ? จะออกเมื่อไหร่? จริงๆแล้วอยากจะใช้เพลงของพี่ชายฉันทำอัลบั้มใหม่เหรอ?

คำถามมากมายทำให้ เฉินยี่เจี๋ยตกตะลึงโชคดีที่หยางยี่ ตบมันและผลักหน้าอ้วนๆของ กั๋วซียี่ออกไป: "อย่าไปรบกวนเขา"

หยางยี่ขายเพลงเป็นครั้งแรก เขาถามด้วยความสงสัย "อีสัน คุณต้องการซื้อเพลงของผมหรอ งั้นคุณลองเสนอราคามาก่อน เพราะผมไม่ค่อยรู้เรื่องตลาดเพลงสักเท่าไร"

หยางงยี่ไม่เคยทำธุรกิจมาก่อน หยางยี่เลยเปิดเผยจุดอ่อนของเขาอย่างโง่เขลา

ในทางตรงกันข้าม กั๋วซียี่เป็นห่วงหยางยี่: "พี่ชายพี่ไม่ควรพูดแบบนั้นถ้าพี่ไม่เข้าใจเกี่ยวกับตลาดเพลง พี่ควรจะถามผมก่อน!”