บทที่ 74 คนใจดีผู้ไม่เปิดเผยนาม

“หายไปแล้วงั้นหรือ? ช่างวิ่งเร็วอะไรปานนั้น!”

สตรีผู้บ่มเพาะพลังจ้องมองทิศทางที่เงาดำนั้นหายไป ใบหน้าแดงก่ำด้วยโทสะ ดวงตาเบิกกว้างดั่งจะระเบิดออกมา

เพียงชั่วลมหายใจเดียว นางสูญเสียสมุนไพรล้ำค่าถึงสองต้น มิหนำซ้ำยังเสียสัตว์อสูรคู่ใจที่ฝึกฝนมาเนิ่นนานอีกด้วย

หญิงผู้นั้นกัดฟันแน่น มือกุมอกที่ยังเจ็บระบม “เจ้าชั่ว! ขอให้เจ้าตายไม่ดี!”

นางสบถพลางหันกายหมายจะจากไป

ทว่าในวินาทีนั้นเอง มือปริศนาข้างหนึ่งพลันโผล่ขึ้นมาจากพื้นดินอย่างเงียบเชียบ ราวภูตพรายในเงามืด คว้าปิ่นเงินซึ่งเสียบอยู่บนศีรษะนางไปอย่างแนบเนียน ไม่มีแม้เสียงลมหายใจ

ตามด้วยขวดพิษเล็ก ๆ ที่เหน็บอยู่ตรงสะโพกข้างเอวสองฝั่งก็ถูกชิงไปเช่นกัน — ทุกอย่างเกิดขึ้นเงียบเชียบดุจวิญญาณไร้เสียง

นางยังคงบ่นพึมพำไม่หยุด ไม่รู้ตัวเลยว่า “ทรัพย์สมบัติ” ถูกล้วงไปหมดแล้ว

ที่อีกมุมหนึ่ง หลี่เสวียนเซียวค่อย ๆ โผล่ขึ้นจากพื้นใต้ดินในจุดปลอดภัย เขาลอบยิ้มเล็ก ๆ ก่อนจะหันไปจัดการกับซากแมงมุมยักษ์ที่เพิ่งสังหารได้เมื่อครู่

ขา ดวงตา ขนหนัง...ทุกส่วนล้วนเป็นวัตถุดิบชั้นยอด เขาแยกชิ้นส่วนอย่างคล่องแคล่ว เสร็จภายในครึ่งก้านธูป

จากนั้นจึงเรียกเพลิงตามบทคัมภีร์ฝั้นจวี่ มาสะกดวิญญาณและเผาร่างให้กลายเป็นเถ้า ก่อนจะเก็บเถ้านั้นไว้ในขวดเล็กอีกที

“แม่นางคนนั้น...แม้จะไม่เท่าไหร่ด้านวิชา แต่เรื่องพิษนับว่าใช้ได้เลยทีเดียว”

เขายืนพิจารณาสูตรยาพิษที่ได้มาครู่หนึ่งแล้วพึมพำ “แค่สละร่างแยกขั้นต้นระดับหลอมลมปราณไปหนึ่งก็ถือว่าคุ้มแล้ว”

“ยังไงร่างแยกก็มีไว้ให้ตายแทนอยู่แล้วมิใช่หรือ?” เขายิ้มเหี้ยมแบบคนมีแผน

ในหัวของหลี่เสวียนเซียวมีหลักการอันแน่วแน่ — ผู้ใดไม่รุกรานข้าก็ไม่แตะต้องผู้ใด

ทว่าเมื่อจำเป็นต้องสังหาร เขาก็จะสังหารให้แนบเนียนที่สุด เพื่อลดการก่อกรรมไว้กับตนเอง ใครจะรู้ว่าอีกฝ่ายมี “บุญเก่า” มากน้อยเพียงไร สวรรค์อาจไม่ให้อภัยง่าย ๆ

“จงเลือกสันติไว้ก่อน...” เขาสะบัดชายแขนเสื้อ ลบล้างร่องรอยทุกอย่าง แล้วรีบหนีจากที่เดิมทันที

ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เขาไม่พบผู้ใดอีกเลย เดินทางสำรวจคนเดียวอย่างเงียบเชียบ เป้าหมายในรอบนี้มีเพียงสิ่งเดียว—“หินกลั่นวิญญาณ” เพื่อหลอมสมบัติคู่ชีพของตนให้แข็งแกร่งยิ่งขึ้น

เข็มเงินหัวกระเรียน นั้นคือสมบัติคู่ใจที่ต้องการการหล่อหลอมระดับสูง หากมีหินกลั่นวิญญาณจะสามารถเพิ่มอานุภาพได้อีกหลายเท่าตัว

แต่มองหามาหลายวัน กลับไม่พบแม้แต่เงา

“ในหอสมบัติของสำนักก็มีขายอยู่หรอก” เขาพึมพำกับตัวเอง “แต่หากซื้อ ก็จะถูกจดบันทึกไว้ คนอื่นก็จะรู้ว่าเรามีสมบัติล้ำค่าอะไรบ้าง ยิ่งซื้อเยอะ ก็ยิ่งบอกระดับของมัน”

“แล้วถ้าใครคิดร้ายล่ะ?” เขาพ่นลมหายใจ “ไหนจะราคาอีก แพงชะมัด”

ทันใดนั้นเอง คลื่นพลังจากยันต์สอดแนมก็กระตุกเบา ๆ บอกว่ามีบางสิ่งสะท้อนกลับมา — จุดหมายคือกองหินกลั่นวิญญาณ!

“หืม? มีเยอะด้วย?” เขาชะงักก้าว “แต่ช้าก่อน...มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล”

เขาย่นคิ้ว ใช้ญาณจิตตรวจสอบอีกครั้ง พบว่าบริเวณนั้นมีแต่พลังของหิน ไม่มีสิ่งแวดล้อมอื่นเลยราวกับถูกกลบเกลื่อน

เขาจึงส่งหุ่นเชิดเข้าไปสำรวจ พบว่าภายในโพรงหินนั้นเต็มไปด้วยศพ—ตายเพราะพิษบ้าง หรือเพราะกับดักบ้าง

หุ่นยนต์ค้นหาในที่สุดก็พบกลไกลึกลับของ “นักกลไกจากสำนักเม่อ” ทว่าหลังจากทำลายกับดักสำเร็จ ก็ระเบิดพร้อมกันไปด้วย

เขาจึงส่งแมงป่องกลขึ้นไปสองตัว ตรวจสอบซ้ำอีกครั้ง ทว่าในเวลานั้นเอง หุ่นงูพิษอีกตัวที่ไม่รู้มาจากไหนก็ลอบกัดแมงป่องไปหนึ่ง

“อะไรกัน? อีกฝ่ายก็เป็นนักกลไก?” เขาขมวดคิ้ว ร่ายอาคมควบคุมแมงป่องให้สู้กับงูพิษ

การประลองเชิงกลได้เริ่มต้นขึ้น เสมือนศึกย่อยในโลกใต้พิภพ แม้งูจะคล่องแคล่วว่องไวเพียงใด แต่เมื่อเผชิญหน้ากับแมงป่องสามตัวที่ประสานงานอย่างเชี่ยวชาญ ก็ยากจะต้านทานไหว

เมื่อศัตรูพลาดท่า แมงป่องของหลี่เสวียนเซียวจึงรุมสังหารงูได้ในที่สุด

“เสร็จโจร!” เงาร่างหนึ่งทะยานฝ่าป่ามา มือกำกระบองเวทสีดำปลาบอย่างมาดมั่น

“วันนี้ข้าจะสอนเจ้าเองว่า ‘นักกลไกตัวจริง’ เป็นอย่างไร!”

ใยต้องสู้กับหุ่น? ข้าตีเจ้าของเลยจะไม่ง่ายกว่าหรือ?

ผู้ควบคุมหุ่นงูใช้เวท “ย้อนเส้นทางควบคุม” ตามรอยพลังของหุ่นไปจนพบหลี่เสวียนเซียว “รับกระบองของข้าไปซะ!”

...แต่ไม่ทันเงื้อไม้ — กลับเป็นฝ่ายโดนเองก่อน

ฟึ่บ! หมอกพิษฟุ้งกระจายจากพื้นเท้าดุจเงาแห่งยมราช เขาสูดเข้าไปเพียงอึดใจเดียว ร่างก็ทรุดฮวบลงกับพื้นหมดสติคาที่ ราวกับถูกเทพมารสะกดชีพจร

เมื่อสติกลับมาอีกครั้ง สิ่งแรกที่เขารู้สึกคือ...หนาว!

เขาก้มมองร่างตนเอง เห็นว่า:

ข่าวดี: ยังมีชีวิตอยู่!

ข่าวร้าย: เหลือแค่กางเกงชั้นใน!

หุ่นเชิด, แหวนเก็บของ, เสื้อผ้า, สมบัติในโพรงใต้ดิน ทั้งหมดหายเกลี้ยง

“..........”

จู่ ๆ หลี่เสวียนเซียวก็สัมผัสได้ถึงพลังวิญญาณของศิษย์สำนักเดียวกัน — สำนักชูซาน! ในพื้นที่ป่าพิษที่มืดมนนี้

เขาป้องกันตนเองอย่างรอบด้าน ตั้งแต่จุกจมูกกันพิษ เสื้อคลุมทอจากใยไหมป้องกันสารพิษ ลูกแก้วดูดพิษ ยันต์กำบังครบสูตร เสริมด้วยยันต์อาคมระดับกลางคอยผลัดเปลี่ยนทุกครั้งที่สีซีดลง แสดงถึงการเสื่อมพลังของชั้นป้องกัน

...และเมื่อพบร่างที่นอนหายใจรวยริน เขาก็จำได้จาก “ทำเนียบศิษย์” ที่เขาเคยเขียนเอง

“ซั่งหลินชิง...หญิง...อายุ 93...ขั้นสุดของการสร้างฐานพลัง...ความเสี่ยงต่ำ...นิสัยธรรมดา พรสวรรค์ธรรมดา หน้าตาธรรมดา พื้นเพธรรมดา...สรุปแล้ว — ธรรมดาทุกอย่าง”

ครั้งนี้ศิษย์ชูซานไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าร่วมแดนลับ แต่ดูท่านางแอบเข้ามา เพราะรู้ว่าหลังอายุ 100 แล้วจะทะลวงระดับได้ยากยิ่ง จึงต้องเสี่ยงดวงครั้งสุดท้าย

นี่คือภาพสะท้อนของผู้ฝึกตนจำนวนมาก แม้จะอยู่ในสำนักเซียน ก็ยังมีการแบ่งชั้นชน

เขาจึงอุ้มนางออกจากเขตป่าพิษอย่างเงียบงัน วางไว้ในจุดปลอดภัย

เดินจากไปได้ไม่ไกล เขาก็วกกลับมาอีกครั้ง วาง “หินบันทึกแม่ลูก” สำหรับติดตามและดูสถานการณ์ไว้กับนาง

“โอกาสที่เราจะพบกันในแดนลับแบบนี้มันต่ำมาก ถ้าเจอกันได้ ก็แปลว่าอีกฝ่ายอาจมีโชควาสนา...หรืออาจไปเจออะไรอันตรายก็เป็นได้”

“กันไว้ก่อนดีกว่า” เขาพึมพำกับตัวเอง

...และไม่นาน เขาก็วกกลับมาอีกครั้งอีก (รอบสาม) คราวนี้วางสมุนไพรและของวิเศษเพิ่มไว้ให้นางหลายชิ้น

หญิงผู้นั้นค่อย ๆ ลืมตาเมื่อฟื้นคืนสติ

“ข้า...ยังไม่ตายหรือ?”

นางมองไปรอบ ๆ อย่างงุนงง เห็นของวิเศษวางอยู่ข้างตัว พร้อมข้อความเขียนไว้ชัดเจนว่า:

“การฝึกฝนมิใช่เรื่องเร่งรัด ต้องรู้จัก ‘เงอะงะให้มาก จึงจะคล่องแคล่ว’ และ ‘โง่ให้ลึก จึงจะฉลาด’

— จากคนใจดีผู้ผ่านทาง

ปล. อย่าลืมเดินในทางที่ถูก”

...จบบท