บทที่ 80 พิธีถอนหมั้น
“ขอแจ้งต่อองค์หญิง — หัวหน้าตระกูลเซียว ‘เซียวเฉิงซาน’ พร้อมบุตรชาย ‘เซียวเหยียน’ มาถึงแล้ว!”
เสียงประกาศดังกึกก้องทั่วห้องโถง ขับเน้นความสำคัญของแขกผู้มาเยือน
ทันใดนั้น ชายวัยกลางคนรูปร่างสูงใหญ่ เดินนำชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาเข้ามาภายในท้องพระโรง
เซียวเฉิงซานประสานมือคารวะต่อเจ้าเมือง ก่อนเบนสายตาไปยังจ้าวลู่ที่นั่งอยู่บนบัลลังก์สูง
“ข้าน้อยเซียวเฉิงซาน ขอคารวะองค์หญิงจ้าวลู่”
จ้าวลู่ลุกขึ้นโค้งรับอย่างสง่างาม แสดงให้เห็นถึงมารยาทของเจ้าหญิงแห่งต้าเซี่ย
เซียวเฉิงซานหันไปคารวะลู่จื่ออิ่น ศิษย์พี่แห่งชูซานด้วยความเคารพ เป็นการแสดงไมตรีต่อทุกฝ่ายอย่างครบถ้วน
จากนั้นสายตาเขาจึงหันมายังซูหว่าน พลางเอ่ยด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน
“ซูหลานน้อย ไม่ได้พบกันนานนัก เจ้าช่างงามขึ้นยิ่งนัก”
“บิดาข้าฝากถามไถ่ท่านลุงเซียวและท่านป้าด้วย ไม่ทราบว่าทั้งสองยังสุขสบายดีหรือไม่?”
“ดีมาก ดีมาก ทุกอย่างเรียบร้อย” เซียวเฉิงซานตอบกลับอย่างราบรื่น
แม้นคำพูดแลกเปลี่ยนจะชวนให้อบอุ่น แต่สายตาของซูหว่านกลับไม่เคยละไปจากชายหนุ่มที่ยืนข้างเซียวเฉิงซาน — เซียวเหยียน
ทั้งสองเคยพบกันเมื่อตอนเด็ก แต่กาลเวลานานนัก ไม่มีความทรงจำอันชัดเจนเหลืออยู่
ซูหว่านค่อย ๆ ลุกขึ้น ราวกับจะประกาศบางสิ่งสำคัญกลางท้องพระโรง
สีหน้าของหลี่เสวียนเซียวที่นั่งอยู่มุมหนึ่งพลันเปลี่ยนไป — ถอนหมั้นกลางงานเลี้ยงราชการ…ต่อหน้าคนทั้งเมืองหรือ? ใครจะทนรับไหว!
แม้แต่คนหน้าหนาก็คงรู้สึกอับอาย!
“ท่านลุงเซียว การที่ข้าซูหว่านมาครานี้ มีเรื่องสำคัญอยากขอหารือ” นางเอ่ยเสียงราบเรียบ
“ว่ามาเถิด” เซียวเฉิงซานพยักหน้า
ลู่จื่ออิ่นกับจ้าวลู่ต่างก็ทราบดีว่า เป้าหมายหลักของซูหว่านในการมานครนี้คืออะไร แต่ยังอดประหลาดใจมิได้ที่นางเลือกจะเปิดประเด็น ณ เวลานี้
ซูหว่านอ้าปากจะกล่าว แต่คำที่เปล่งออกมากลับเป็นเสียงประหลาด “อุรู อุรู อุรู…”
สายตาทุกคู่ในท้องพระโรงเบิกโพลง (⊙o⊙)…
'พูดภาษาอะไรของนางเนี่ย!?' บางคนคิดในใจ
ซูหว่านกะพริบตาปริบ ๆ ลองขยับลิ้น แต่กลับรู้สึกปากชาไร้แรงควบคุม
ในชั่วพริบตา ร่างของนางเซไปมาราวต้นหลิวต้องลม แล้วพุ่งหน้าฟุบลงบนโต๊ะตรงหน้า!
ในขณะเดียวกัน เสียงราบเรียบของหลี่เสวียนเซียวพลันดังขึ้นจากมุมห้อง
“ดูเหมือนว่าศิษย์พี่ซูหว่านจะเมาเกินไป ก่อนมาถึงงานก็ร่ำสุราไปหลายจอก ข้าขออนุญาตพานางไปพักผ่อนในห้องที่ท่านเจ้าเมืองจัดไว้”
หลี่เสวียนเซียวก้าวมาประคองซูหว่านออกจากงานอย่างใจเย็น
'ดีที่ข้าเตรียมแผนสำรองไว้แล้ว' เขาคิดในใจ
หลังจากหลี่เสวียนเซียวพาซูหว่านออกไป บรรยากาศในงานก็กลับสู่ความสงบอีกครั้ง
เจ้าเมืองพานหลง “เยว่เทียนฉี” ยกถ้วยชาขึ้นจิบเล็กน้อย ก่อนกล่าวกับลู่จื่ออิ่นว่า
“สำหรับเรื่องศิษย์ชูซานทั้งห้าที่หายตัวไป เมืองพานหลงจะให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่ในการสืบสวน!”
ลู่จื่ออิ่นพยักหน้าอย่างนอบน้อม “ขอบคุณท่านเจ้าเมือง”
เยว่เทียนฉีทอดถอนใจเล็กน้อย “ที่จริงแล้ว รอบ ๆ เมืองพานหลงมีภูเขาสามลูกที่เต็มไปด้วยอสูรร้าย แถมยังมีลัทธิมืดแอบแฝงอยู่ในเมืองด้วย จึงเกรงว่าสหายของพวกท่านอาจเผชิญเคราะห์ร้ายไปแล้ว…”
สีหน้าลู่จื่ออิ่นเข้มขึ้นทันตา “ไม่ต้องห่วง ชูซานไม่ใช่สำนักที่ไร้เหตุผล แต่หากใครคิดลอบสังหารศิษย์ของพวกเรา…ก็เท่ากับเป็นศัตรูกับชูซาน!”
เจ้าเมืองยิ้มตอบ พลางจิบชาเงียบ ๆ ไม่พูดสิ่งใดอีก
ยามสายวันถัดมา ซูหว่านตื่นขึ้นมาพร้อมอาการปวดศีรษะน้อย ๆ นางพอรู้จากเด็กรับใช้ว่าเซียวเฉิงซานกับเซียวเหยียนได้กลับจวนไปแล้ว
นางตัดสินใจแน่วแน่ — จะไปถอนหมั้นด้วยตัวเอง ณ จวนตระกูลเซียว!
“ข้าจะใช้การกระทำแสดงออกถึงความตั้งใจ! ให้ศิษย์น้องเสวียนเซียวรู้ว่าข้า…รับรู้ในความรู้สึกของเขา และข้าก็ตอบรับมัน!”
ซูหว่านยกชายกระโปรงพลิ้วไสววิ่งออกจากจวนเจ้าเมืองอย่างมุ่งมั่น
ระหว่างทางสายตานางก็พลันเหลือบไปเห็นป้ายไม้เล็ก ๆ ข้างทาง
【ของขวัญต้องมีตอบแทน เชื่อมใจให้ทั่วหล้า】
“จริงสิ! ไปถอนหมั้นทั้งทีจะไปมือเปล่าได้อย่างไร!”
เมื่อนึกย้อนกลับไป เซียวเหยียนเองก็ไม่ได้ทำผิดอะไรเลย แท้จริงแล้วเขาเองก็เป็นผู้ถูกกำหนดโชคชะตาไว้เช่นกัน หากตนบุกไปถอนหมั้นอย่างแข็งกร้าวก็อาจเป็นการทำร้ายเขาโดยไม่รู้ตัว
“ควรจะมีของชดเชยให้เขาบ้าง…”
ซูหว่านรีบตรวจดูในแหวนมิติของตน แต่ก็ไม่พบของมีค่าใดมากพอที่จะเหมาะแก่การมอบเป็นของขวัญ
“ต้องไปขอจากศิษย์พี่ลู่แล้ว!”
เมื่อคิดได้ นางจึงหันหลังกลับมุ่งหน้าไปหาลู่จื่ออิ่นทันที
หลังจากที่ซูหว่านจากไป ป้ายไม้ที่เขียนคำคมบทนั้น…ก็ถูกมือปริศนาโผล่ขึ้นมาหยิบเก็บกลับไปโดยไร้เสียงใด
เซียวเหยียนนอนกลิ้งไปมาบนเตียงไม่อาจข่มตาหลับได้
ตั้งแต่ได้พบหน้าซูหว่านเมื่อวาน ความรู้สึกไม่ดีบางอย่างก็ติดอยู่ในอกมิคลาย
“คุณชายรอง ท่านผู้นำตระกูลให้ไปยังห้องรับรองแขกขอรับ”
สาวใช้เข้ามาแจ้ง
“ห้องรับรอง? ใครมารึ?”
สาวใช้เพียงส่ายหน้า แต่ในใจเซียวเหยียนกลับมั่นใจเต็มเปี่ยมว่าเขารู้คำตอบอยู่แล้ว
เขาลุกขึ้นล้างหน้าแต่งตัว ทว่าเมื่อแสงจากล็อกเก็ตโบราณที่ห้อยอยู่ที่คอวาบแสงประหลาดบางอย่าง…ใจเขาก็หวิววาบขึ้นอีกครั้ง
ตลอดทางเดินไปยังห้องรับรอง แขกเหรื่อตระกูลเซียวต่างมองเขาด้วยแววตาแปลกประหลาด
เมื่อไปถึง…ในห้องรับรองมีบรรดาผู้อาวุโสตระกูลเซียวอยู่พร้อมหน้า
ตรงที่นั่งหัวโต๊ะคือเซียวเฉิงซาน
และเบื้องหน้าของเขา — คือซูหว่านในชุดผ้าไหมม่วงลวดลายละเอียด นางแม้จะยังเยาว์วัย แต่บุคลิกกลับเปล่งประกายเสน่ห์น่าหลงใหล
แถมยัง…อกหน้าอกนั่น!
หลี่เสวียนเซียวเคยกล่าวไว้ว่า “ร่างกำเนิดของซูหว่าน คือภรรยาแห่งสวรรค์โดยแท้”
เซียวเหยียนสบตานาง ความรู้สึกไม่ดีผุดขึ้นอีกครั้ง — และมันก็ไม่ใช่แค่ “ความรู้สึก” อีกต่อไป
“เซียวเหยียน เจ้ามาทำไม?” หนึ่งในผู้เฒ่าถามด้วยน้ำเสียงฉงน
“ไม่มีใครเรียกเจ้ามา” ผู้อาวุโสอีกคนเอ่ยเสียงขรึม
เซียวเหยียนกวาดสายตามองไปรอบห้อง…แล้วพบว่าไม่มีเก้าอี้สำรองแม้แต่ตัวเดียว!
'เหอะ…'
เขาหัวเราะในใจอย่างขื่นขม — ที่แท้ข้าในตระกูลนี้ก็ต่ำต้อยถึงเพียงนี้แล้วหรือ
'ผู้คนเปลี่ยน ใจคนยากหยั่ง' เขาครุ่นคิด
ครั้งหนึ่งเมื่อเขาอายุเพียงห้า ปลดล็อกปราณฝึกพลัง ต่อมาสิบสองปีสร้างฐานได้สำเร็จ ตระกูลทั้งตระกูลต่างแย่งกันเอาใจเขา
แต่บัดนี้…
ซูหว่านลุกขึ้นเอ่ยอย่างหนักแน่น “ข้ามาที่นี่เพื่อเจรจากับคุณชายเซียว”
เซียวเฉิงซานจึงสั่ง “ยกเก้าอี้มาให้เขา” น้ำเสียงแม้เย็นชา แต่ในใจยังมีความเป็นบิดาหลงเหลืออยู่
ถึงอย่างไรเซียวเหยียนก็คือลูกชาย แม้ตอนนี้จะเป็นเพียง “ของหมดค่า” สำหรับคนในตระกูลก็ตาม
บิดาผู้นี้แม้เฉลียวฉลาด สุขุมรอบคอบ แต่นับแต่เซียวเหยียนกลายเป็น “คนไร้ปราณ” บรรดาผู้อาวุโสก็เริ่มลดความเคารพในตัวเขาลง
เสียงผู้อาวุโสเอ่ยชมซูหว่านกระหึ่มทั่วห้อง “อัจฉริยะของแท้ ฝึกสำเร็จถึงขั้นจินตันตั้งแต่ยังเยาว์ เป็นศิษย์แห่งชูซาน อนาคตไร้ขีดจำกัด!”
ซูหว่านได้แต่ยิ้มฝืน ๆ อย่างเกรงใจ
สุดท้าย…นางก็เอ่ยสิ่งที่มุ่งหวังจะพูดมานาน
“ท่านลุงเซียว ข้ากับเซียวเหยียนมีหมั้นหมายที่ปู่ของข้าทำไว้กับบรรพชนของตระกูลท่าน มิใช่ความสมัครใจของข้า
ยามนั้นข้ายังเด็ก ไม่มีเสียง ไม่มีสิทธิ์จะเอ่ย
แต่บัดนี้ ข้ามาถึงที่นี่…เพื่อขอยกเลิกพันธะหมั้นหมายนี้!”
สิ้นคำ เสียงในห้องรับรองเงียบสงัด
สีหน้าของเซียวเฉิงซานค้างแข็ง — ฝืนยิ้มต่อไปไม่ไหว มือกำหมัดแน่นจนสั่น
—จบบท—