ตอนที่ 117 ราชาเจอราชา

พระราชวังต้าเซี่ย

ฮ่องเต้เฒ่าได้รับรายงานจากสายลับว่า องค์ชายห้าแห่งต้าสุ่ย เยี่ยอวิ๋นโจว ไม่ได้โกรธแค้นจ้าวลู่บุตรีของตนอย่างที่คิด

ในเมื่อชายชาตรีร่างสูงเจ็ดฉื่อต้องเจอเรื่องอัปยศเช่นนั้น เหตุใดยังไม่ลุกฮือด้วยความคั่งแค้น อีกทั้งอีกฝ่ายยังเป็นถึงองค์ชายของอีกแคว้นหนึ่ง

แต่เยี่ยอวิ๋นโจวกลับรู้สึกดีใจเสียด้วยซ้ำ

ฮ่องเต้เฒ่าขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะเยาะในลำคอ

แผนมีคลาดเคลื่อนเล็กน้อย แต่ก็ไม่เป็นไร ยังไม่กระทบต่อแผนการโดยรวม

ในห้องบรรทมที่มืดสลัว ฮ่องเต้เฒ่าสวมฉลองพระองค์ยาวลากพื้น เดินเท้าเปล่า หลังค่อม พาร่างเดินช้า ๆ ไปทั่วห้อง

ธงหมื่นวิญญาณยังต้องการพลังเพิ่มอีกมาก

ต้องการผู้คนอีกจำนวนมาก เพื่อเซ่นสังเวยให้ธงหมื่นวิญญาณ

ตำแหน่งเจ้าเมืองพันหลงไม่สามารถใช้ได้อีกต่อไป

นับแต่เกิดเรื่องเจ้าเมืองพันหลง ทางเขาซูซานก็เริ่มตามหาต้นตอของธงหมื่นวิญญาณอย่างจริงจัง

ฮ่องเต้เฒ่าจึงไม่กล้าใช้วิธีเดิมซ้ำอีก

ในยุคแห่งความสงบสุข ประชาชนหายตัวไปจำนวนมาก ย่อมเป็นที่สะดุดตาเกินไป

แม้ห้าศิษย์จากเขาซูซานจะไม่พลาดท่าเข้าไปในธงหมื่นวิญญาณของเขาโดยบังเอิญ

ทางเขาซูซานก็คงยังสงสัยต่อการหายตัวของผู้คนในเมืองพันหลงอยู่ดี

ทางเดียวที่จะทำได้คือสร้างความวุ่นวายไปทั้งแผ่นดิน

มีเพียงสงครามเท่านั้น ที่จะเปิดโอกาสให้แก่ตน

แต่ในฐานะจักรพรรดิ หากไม่มีเหตุผลอันชอบธรรมในการประกาศสงคราม

ทั้งราชสภาและประชาชนจะไม่เห็นด้วย

ที่สำคัญที่สุดคือเขาซูซานก็จะต้องสงสัยเช่นกัน

เว้นเสียแต่ว่าเขาจะมีเหตุผลที่ฟังขึ้นจริง ๆ

เช่น บุตรีสุดที่รักถูกต้าสุ่ยสังหาร

ตนประกาศสงครามเพื่อล้างแค้นให้บุตรี — ชอบธรรมอย่างที่สุด

ในอดีต สำนักกระบี่เทียนเคยให้การสนับสนุนต้าสุ่ย

สายสัมพันธ์กับราชวงศ์ต้าสุ่ยนั้นลึกซึ้งยิ่ง

หากต้าเซี่ยเปิดศึกกับต้าสุ่ย สำนักกระบี่เทียนย่อมไม่อาจเพิกเฉย

และในเมื่อบุตรีของตนก็เป็นศิษย์จากเขาซูซาน

เมื่อศิษย์เขาซูซานถูกฆ่า เขาซูซานก็ต้องออกมาเรียกร้องความยุติธรรม

ถึงตอนนั้น หากโชคเข้าข้าง ก็อาจดึงเขาซูซานเข้ามาเกี่ยวข้องได้ด้วย

ไม่ว่าอย่างไร ตนก็จะสามารถฉวยโอกาสจากความโกลาหลได้แน่นอน

สงครามจะนำพาความตายและการสูญหายของผู้คนอย่างนับไม่ถ้วน

เมื่อศึกใหญ่อุบัติขึ้น ก็จะไม่มีใครสนใจเรื่องคนหายอีกต่อไป

ฮ่องเต้เฒ่านั่งลงบนบัลลังก์ พลางคำรามต่ำ ๆ

“เจ้าผู้ข้ามภพผู้นั้นอยู่ที่ไหนกันแน่? ข้าควรไปตามหาที่ใดกันแน่!”

...

หลี่เสวียนเซียวสะท้านกายเบา ๆ รู้สึกหนาวเย็นวาบผ่านไป

ใครกันกำลังพูดถึงข้า?

ตนก็ระมัดระวังตัวมาตลอด มีศัตรูไม่มากเท่าไร

ก็แค่หลิวชิวสุ่ย เทียนเฟิ่ง... เอ่อ ถึงแม้จำนวนน้อย แต่แต่ละคนคุณภาพล้นเหลือ

คนอื่นสร้างศัตรูขั้นก่อตั้งลมปราณ ก็อาจจะโดนขั้นจินตันล้างแค้น

แต่หลี่เสวียนเซียวไม่เหมือนกัน ทำทีเดียวก็เป็นศัตรูตายกันไปข้าง ทั้งยังเป็นจอมมารระดับลือลั่นแผ่นดิน

เขาส่ายหัวเบา ๆ ครานี้งานประชุมล่าปีศาจดูท่าจะไม่สงบเสียแล้ว

เพราะเช่นนั้น หลี่เสวียนเซียวจึงเตรียมของลับมาทั้งหมดตั้งแต่แรก

เขาเงยหน้าขึ้นมองเงาราชธานีต้าเซี่ยซึ่งปรากฏอยู่ลิบ ๆ ด้วยแววตาเคร่งเครียด

...

เรือบินของเขาซูซานแล่นลงจอดที่เมืองหลวงต้าเซี่ย

ขุนนางจากกรมพิธีการเดินทางมารับ และนำทั้งหมดสู่เขตพระราชวัง

ขณะเดียวกัน คณะจากสำนักกระบี่เทียนก็มาถึงเช่นกัน นำโดยผู้ฝึกตนยี่สิบกว่าคน มากกว่าทางเขาซูซานถึงสี่เท่า

ฝั่งต้าสุ่ยยิ่งอลังการกว่า หากรวมผู้ติดตามและองครักษ์แล้วนับได้หลายร้อยคน

หลี่เสวียนเซียวแฝงตัวอยู่ท้ายแถวหลังศิษย์พี่ศิษย์น้อง ดูไม่มีอะไรน่าจับตามอง

ทั้งหมดเข้าสู่ท้องพระโรง ฮ่องเต้ต้าเซี่ยต้อนรับด้วยพระองค์เอง

หลี่เสวียนเซียวหาได้ใส่ใจในโต๊ะอาหารตรงหน้า

นับตั้งแต่ย่างเท้าเข้ามา เขาก็เริ่มพิจารณาเส้นทางหลบหนี หากเกิดเหตุร้าย หรือหากมีค่ายกลใดปรากฏขึ้นกะทันหันจะทำอย่างไร

เขาท่องมนต์สงบจิตในใจ สายตากวาดมององค์ชายห้าแห่งต้าสุ่ย เยี่ยอวิ๋นโจว จากนั้นก็เหลือบไปยังกลุ่มของสำนักกระบี่เทียน

คนแปลกที่ แหล่งแปลกหน้า และจอมมารยังไม่เผยตัว

หลี่เสวียนเซียวไม่กล้าผ่อนคลายแม้แต่วินาทีเดียว

“ฝ่าบาทเสด็จ!”

ในที่สุด!

หลี่เสวียนเซียวลุกขึ้นพร้อมทุกคน โค้งคำนับเล็กน้อย

ศิษย์เขาซูซานไม่มีธรรมเนียมคุกเข่าต่อฮ่องเต้ แค่คำนับนับว่าให้เกียรติมากแล้ว

นี่เป็นครั้งที่สองที่หลี่เสวียนเซียวได้พบฮ่องเต้เฒ่าผู้นี้ ผู้ข้ามภพมาเช่นเดียวกัน

คราวก่อนเขาใช้ร่างจำแลงผ่านดวงตาของแมลงพิษ

แต่ครั้งนี้คือยืนประจันหน้าอย่างแท้จริง

ผู้นี้คือบิดาของจ้าวลู่ คือคนข้ามภพอีกคนเช่นกัน

“ราชาเจอราชา!” หลี่เสวียนเซียวครุ่นคิดในใจ

แต่น่าเสียดาย ด้วยฐานะและระดับพลังของเขา ทำให้ไม่มีสิทธิ์พูดอะไรในงานเช่นนี้

เขาจึงแสร้งทำตัวปกติที่สุด คอยฟังผู้ใหญ่สนทนา และแกล้งทำเป็นคีบของกินเข้าปากเป็นระยะ

แท้จริงเขาไม่ได้กินแม้แต่นิดเดียว

นี่เป็นฝีมือ ‘แสร้งกิน’ ที่เขาฝึกฝนมานาน จนชำนาญระดับสูง

กลางงานเลี้ยง ฮ่องเต้เฒ่าลุกขึ้นมาเดินรินสุราเอง

เขาเริ่มจากโต๊ะหลังสุดซึ่งก็คือที่หลี่เสวียนเซียวนั่งอยู่

หลี่เสวียนเซียวตั้งท่าระวังเต็มที่ ภายนอกยังคงแสร้งสงบนิ่ง

ชั้นแรกของการแสร้งคือความสำรวมแบบศิษย์เขาซูซาน

ชั้นที่สองคือความประหม่าแบบศิษย์หนุ่มเผชิญหน้าฮ่องเต้

ฮ่องเต้เฒ่ายกจอกสุราขึ้น “หนึ่งจอกคารวะตะวันรุ่ง หนึ่งจอก...”

หลี่เสวียนเซียวกระพริบตาเล็กน้อย

“ฮ่า ๆ เด็กหนุ่ม เจ้ารู้ไหมว่าข้าชอบกินอะไร? เดาสิ กลิ่นหอม ๆ กรอบ ๆ ที่เราทุกคนชอบกัน?”

หลี่เสวียนเซียว: “?”

“ฮ่า ๆ เด็กหนุ่ม เจ้าทำคุณธรรมตกแล้ว รีบเก็บขึ้นมาเร็ว!”

“ข้าทำอะไรตกนะ?” หลี่เสวียนเซียวทำหน้างง

ฮ่องเต้เฒ่าส่ายหัว ไม่พูดอะไรอีกแล้วเดินจากไป

หลี่เสวียนเซียวถอนหายใจยาว

โอ้โห เจ้าคนแก่เจ้าใช้วิธีนี้มาทดสอบว่าข้าเป็นผู้ข้ามภพหรือไม่งั้นหรือ ช่างเจ้าเล่ห์นัก!

ทันใดนั้น เขาก็เห็นเครื่องบินกระดาษใบหนึ่งลอยมา

“เครื่องบินนี้สวยไหม?”

“นี่มัน...อะไรเนี่ย?”

ฮ่องเต้เฒ่าส่ายหัวอีกครั้ง แล้วเดินไปยังโต๊ะถัดไป

หลี่เสวียนเซียวนั่งลงตามเดิม ใช้สายตาพิกลจ้องมองฮ่องเต้เฒ่า

นี่คือพฤติกรรมของคนปกติ!

เวลาถูกคนอื่นพูดเรื่องแปลก ๆ ต่อหน้าหลายคน การแสดงว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นกลับเป็นสิ่งต้องห้าม

ยิ่งทำเหมือนไม่มีอะไร ยิ่งแสดงว่าจิตใจไม่ปกติ

นี่ก็คือด่านทดสอบอีกแบบหนึ่ง!

เมื่อเขาจ้องฮ่องเต้เฒ่าด้วยสายตาพิกลสักพัก

ในที่สุดฮ่องเต้เฒ่าก็ยอมถอนพลังจิตออกจากตัวเขา

สามวันต่อมา หลี่เสวียนเซียวและคณะถูกทดสอบโดยฮ่องเต้เฒ่าในรูปแบบต่าง ๆ อย่างต่อเนื่อง

เมื่อสามวันผ่านพ้น งานเลี้ยงก็สิ้นสุดลง ในที่สุดทุกฝ่ายก็เริ่มหารือเรื่องการประชุมล่าปีศาจ

ปกติแล้ว การประชุมล่าปีศาจจะจัดขึ้นโดยให้ศิษย์ทั้งสี่สำนักแข่งขันกันเล็กน้อยเป็นอันจบ

แต่ครั้งนี้ ฮ่องเต้เฒ่ากลับเสนอความคิดใหม่

เขากล่าวว่ามีการค้นพบกลุ่มตกค้างของลัทธิซิวหลัวในเขตแดนต้าเซี่ย

ผู้นำกลุ่มนั้นมีพลังระดับจินตัน

ในเมื่อเป็นการประชุมล่าปีศาจอยู่แล้ว ก็ให้ศิษย์ทั้งสี่สำนักร่วมกันไปจัดการกลุ่มตกค้างนี้

สามสำนักที่เหลือไม่ขัดข้อง เพราะเดิมทีการประชุมล่าปีศาจก็คือการร่วมมือปราบปีศาจอยู่แล้ว

เพียงแต่ว่า หลังจากห้าสำนักใหญ่เรืองอำนาจ ปีศาจก็ไม่กล้าอาละวาดเช่นเมื่อก่อน

หลี่เสวียนเซียวครุ่นคิด

“เจ้าฮ่องเต้เฒ่านี่ คิดจะทำอะไรกันแน่?”