ตอนที่ 128 ศิษย์ผู้นี้ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง!
“บังเอิญหรือ? เจ้านี่ตั้งใจแน่ ๆ ใช่ไหม! ตกลงว่าเป็นเจ้าจริง ๆ ด้วย!”
หลิงซวีถึงกับหัวเราะออกมาด้วยความโกรธ
ก่อนหน้านี้เขาสงสัยรองเจ้าสำนัก สงสัยผู้อาวุโสประจำยอดเขาแต่ละคน ไปจนถึงไท่ซ่างจางเหล่า แต่เขากลับไม่เคยสงสัยเลยว่า คนที่ก่อเรื่องใหญ่ถึงเพียงนี้คือศิษย์ของเขาเอง
“เจ้าหนูนี่!”
หลิงซวีเตะใส่ก้นของหลี่เสวียนเซียวหนึ่งที
หลี่เสวียนเซียวลูบก้นเบา ๆ สีหน้าไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย
“อาจารย์ ข้าทำการโดยเร่งรีบ สถานการณ์บีบบังคับขอรับ
นับตั้งแต่คราวก่อนที่อาจารย์ปลอมตัวเป็นข้าไปยังวิหารใหญ่ของตำหนักอสูร ทำให้หลิวชิวสุ่ยผู้นั้นโกรธแค้นฝังใจต่อข้า
ครานี้ข้าได้ข่าวลับมาว่า นางจะดักโจมตีข้าในเมืองหลวง ข้าเกรงว่าอาจเป็นข่าวลือ จึงลังเลใจ
แต่เพราะเกรงอันตรายต่อชีวิต จึงจำใจต้องลงมือเช่นนี้”
“เจ้านี่เก่งนักนะ! ถึงกับกล้าเรียกระดมผู้อาวุโสขั้นฝ่าด่านสายฟ้าสวรรค์จากสำนักซูซานมาถึงหกคนในทีเดียว!”
หลิงซวีเตะเสริมอีกที
หลี่เสวียนเซียวไม่หลบ กล่าวอย่างศรัทธาและตั้งใจว่า:
“อาจารย์ ศิษย์มิได้คาดคิดว่าจะมีผู้มาเยอะถึงเพียงนี้ เดิมทีข้าตั้งใจจะเรียกเพียงหนึ่งคนเท่านั้น ยิ่งมิได้คาดคิดว่าจะได้พบหลิวชิวสุ่ยเข้าโดยบังเอิญ แล้วปราบปรามตำหนักอสูรไปพร้อมกันได้อีกด้วย
แม้กระนั้น ข้ายังถือว่ากระทำผิด ขออาจารย์โปรดลงโทษเถิด”
หลิงซวีเดินวนรอบตัวเขาสองรอบ สุดท้ายถอนหายใจยาว
“ช่างเถอะ ๆ ถือว่าความดีลบล้างความผิด เจ้ามิได้ตั้งใจ แต่กลับบังเอิญทำสำเร็จไปหนึ่งเรื่องใหญ่ ไม่น่าจะลงโทษก็ไม่ควรให้รางวัล
กลับไปได้ แต่อย่าเล่าเรื่องนี้ให้ผู้ใดฟังอีก”
“ขอบพระคุณอาจารย์”
หลิงซวีเรียกหลี่เสวียนเซียวไว้
“ว่าแต่...เจ้าบอกข้าหน่อยสิ วิธีเขียนรหัสลับของเจ้าสำนักนั้นต้องเขียนอย่างไร? อาจารย์ของข้ายังไม่ทันได้สอนข้า ก็ล้มตายจากไปเสียก่อน ด่วนจากไปนัก”
หลายวันต่อมา
หลี่เสวียนเซียวได้สอนอาจารย์ของตนคือหลิงซวีถึงวิธีเขียนรหัสลับสำหรับเจ้าสำนักซูซานให้ถูกต้องตามแบบแผน
ก่อนจะจากไป หลิงซวีกำชับ:
“เจ้าหนู ต่อไปอย่าออกไปสุ่มสี่สุ่มห้า หากก่อเรื่องอะไรขึ้นมา ข้าจะต้องเป็นคนตามล้างตามเช็ดเจ้าอยู่ร่ำไป”
“ศิษย์เข้าใจแล้ว”
“อีกอย่าง ต่อไปอย่าได้แตะต้องของในถ้ำเจ้าสำนักโดยพลการ กล้ายังกับอะไรถึงกับกล้าเรียกระดมผู้อาวุโสขั้นฝ่าด่านสายฟ้าสวรรค์ของซูซาน!
หากเกิดเรื่องขึ้นอีก ครานี้ผู้อาวุโสฝ่ายกฎระเบียบจะต้องสอบสวนเจ้าข้อหาละเมิดกฎสำนัก ข้าก็ช่วยเจ้าไม่ได้อีกแล้วนะ...”
หลิงซวีพร่ำบ่นไม่หยุด
หลี่เสวียนเซียวก็เอาแต่รับคำ “ขอรับ ขอรับ” อย่างเคร่งครัด
“เอาล่ะ ๆ ไปเถอะ ข้ายังต้องตรวจดูแผนผังวางแผนอนาคตของซูซานต่ออีก แล้วก็ต้องพิจารณาเหตุการณ์ใหญ่น้อยที่เพิ่งเกิดขึ้นอีกมากมาย ชีวิตเจ้าสำนักช่างวุ่นวายแท้
ซูซานขาดข้าเมื่อไร ไม่แคล้วต้องพังพินาศแน่นอน...”
หลิงซวีบ่นอุบขณะหยิบเอกสารตรงหน้าขึ้นดู
หน้าก็เบ้ลงทันตา
“ศิษย์ขอลา อาจารย์ลำบากแล้ว”
หลี่เสวียนเซียวเหลือบมองเอกสารกองพะเนินบนโต๊ะของอาจารย์
“รีบไปเถอะ ๆ คราวหลังอย่าแอบมาถ้ำเจ้าสำนักอีกล่ะ!”
“ศิษย์ทราบผิดแล้ว ศิษย์จะไม่ทำอีก”
ศิษย์ผู้นี้ไม่มีวันเปลี่ยนแปลงจริง ๆ
......
หลังจากนั้นไม่นาน หลี่เสวียนเซียวก็กลับมาอีกครั้ง
หลิงซวีนอนอยู่บนเตียง กรนดังฟ้าร้อง
หลี่เสวียนเซียวเดินไปนั่งที่โต๊ะ หยิบเอกสารที่อาจารย์เพิ่งอ่านขึ้นมาพลิกดู อ่านอย่างละเอียด
หากเขารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาจะแก้ไขเล็กน้อยด้วยพู่กันในมือ
“เอาล่ะ เรื่องนี้ต้องใส่ใจหน่อย…”
“เฮ้ ช่วงนี้หินวิญญาณในโกดังของซูซานลดลงหรือเปล่านะ?”
“คนพวกนี้ไปไกลเกินไปแล้ว ดูเหมือนว่าถึงเวลาที่จะต้องเริ่มแคมเปญต่อต้านการทุจริตในซูซานเสียที!”
......
ยอดเขาดาบเงิน
ในห้องลับใต้กระท่อมไม้ไผ่
หลี่เสวียนเซียวถอดชุดคลุมชั้นนอก ถอดแหวนมิติบนสองนิ้วมือ ถอดรองเท้า แล้วถอดแหวนมิติบนสิบปลายนิ้วเท้าออกเรียงราย
จากนั้นถอดชุดคลุม จนกระทั่งถอดเกราะเกล็ดอสรพิษออก
ไม่นานต่อมา
เมื่อไร้อาภรณ์ใด ๆ ปกปิด หลี่เสวียนเซียวนอนลงในโลงไม้คริสตัลก่อนจะปิดฝา
โลงไม้คริสตัลนี้เดิมทีเป็นของฮ่องเต้ราชวงศ์ก่อน ผ่านมือโจรสุสานจนมาถึงหลี่เสวียนเซียว
เมื่อฝาปิดลง การป้องกันจะทวีความแข็งแกร่ง
ใช้พาหนะสายลมลากไปได้ดั่งใจ เป็นอุปกรณ์หลบหนียอดเยี่ยม
นับแต่ถูกเลือกเข้าร่วมงานประชุมปราบมาร แล้วไปถึงต้าซุ่ย กลับมาดักซุ่มโจมตี ยังไม่เคยได้พักอย่างแท้จริง วันนี้จึงขอพักสักครา
หลี่เสวียนเซียวหลับตาลงอย่างเป็นสุข
ต่อไปต้องฝึกฝน ปรุงโอสถ สะสมทรัพย์สมบัติ
เสริมสร้างรากฐานให้มั่นคง พร้อมกับเตรียมแผนหลักของตน แผนการล่องลอยซูซาน!
หลี่เสวียนเซียวชอบวางแผน ทำตามขั้นตอน แผนหลักคือสร้างเขาศักดิ์สิทธิ์เสินเฉ่าเป็นซูซานสาขาที่สอง รองรับศิษย์ซูซานทั้งหมดได้ทุกเมื่อ
แผนหลักเป็นดั่งกิ่งใหญ่ ส่วนการปรุงโอสถและสะสมทรัพย์คือภารกิจรอง
หลี่เสวียนเซียวหลับตา เสียงของจ้าวลู่พลันแว่วมาในความคิด
ศิษย์พี่ใหญ่หนีออกจากบ้านเพราะความรัก ศิษย์พี่รองเจ็บปวดเพราะความรัก ใจมัวหมอง
ศิษย์พี่สามออกไปตามหาฝานเยว่ยังไร้ร่องรอย ศิษย์พี่สี่ลงเขาเดินทางยังไม่กลับสำนัก
ศิษย์พี่ห้ามีคู่ครองใกล้คลอดแล้ว
ศิษย์พี่หกถูกชายชั่วทอดทิ้ง เลี้ยงดูลูกลำพัง เด็กไม่อาจห่างจากนางได้
ศิษย์พี่เจ็ดยังว่าง แต่ก่อนหน้านี้ลงเขาไปเที่ยว มีใจให้หญิงคนหนึ่ง ตกลงแต่งงานกันลับๆ ตอนนี้ถูกขังไว้ที่ผาสำนึก!
นี่แค่ยอดดาบเงิน หากพูดถึงซูซานทั้งสำนัก...
หลี่เสวียนเซียวพลิกตัว ท่องมนต์สงบจิต
นี่แค่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ
ว่าแต่บรรยากาศในซูซานควรจัดระเบียบเสียหน่อยหรือไม่
ที่นี่คือซูซานหรือสำนักเหอฮวนกันแน่? เหอฮวนยังไม่มีอัตราการจับคู่สูงเท่านี้ มัวแต่พร่ำเพรื่อใครจะมีใจฝึกฝนเล่า
บางครา ข้าก็ไม่ควรปกป้องซูซานไว้ดีเกินไป ต้องให้ผู้อาวุโสกับศิษย์รุ่นเยาว์รู้สึกกดดันบ้าง
เกิดในยามทุกข์ ดับในยามสุข!
พลันหนึ่งความรู้สึกน่าสะพรึงกล้าก่อเกิดในใจ หลี่เสวียนเซียวลืมตาในความมืด กดมือลงคำนวณฟ้าดิน
คล้ายจะเกิดเหตุไม่ชอบมาพากลขึ้นอีกครา แต่จะเกิดที่ใดยังไม่แน่ชัด
ร่างแยกของหลี่เสวียนเซียวพลันปีนออกจากโลง กล่าวงึมงำว่า “วันหนึ่งก็ไม่ให้ข้าพักเลยจริง ๆ”
จากนั้น ร่างแยกออกเดินหน้าตรวจสอบระบบเฝ้าระวังของซูซาน ค้นหาจุดบกพร่อง เติมเต็มให้ครบถ้วน
ส่วนร่างจริง หลี่เสวียนเซียวปิดฝาโลง กลับสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง
นี่แหละบ้านหลังน้อยชั่วนิรันดร์ของข้า!