ตอนที่ 148 ข้าไม่ได้เป็นผู้ฝึกตนสายมารนะ!
“ตุ้บ!!”
ขณะที่หลี่เสวียนเซียวกำลังกดขมับด้วยความอ่อนล้า หลังจากทุ่มเทพลังทั้งหมดไปกับการหลอมยันต์ลวงฟ้าอยู่นั้น พลันมีเงาดำสายหนึ่งตกลงมาในเตาหลอมขยะที่เขากำลังใช้เผาทำลายของ
หลี่เสวียนเซียวได้ยินเสียงนั้นชัดเจน
สาเหตุเพราะก่อนหน้านี้เขาทุ่มเทแรงกายแรงใจไปกับการหลอมยันต์ระดับสูง “ยันต์ลวงฟ้า” จนร่างกายอ่อนล้าอย่างที่สุด
การหลอมยันต์อันซับซ้อนเช่นนี้ แม้จะเสริมบ่มเพาะได้มหาศาล แต่ก็แลกมาด้วยการสูญเสียพลังจิตอย่างหนักหน่วง
ในชั่วขณะที่เงาดำนั้นตกลงสู่เตาหลอม เปลวเพลิงภายในก็ปะทุขึ้นอย่างรุนแรง ยิ่งลุกโชนกว่าเดิม จนหลี่เสวียนเซียวสะดุ้งตกใจ!
เงาดำนั่น…ดูเหมือนจะเป็นคน!?
หลี่เสวียนเซียวรีบควบคุมเพลิงจริงในเตาให้สงบลง
ทว่าเพลิงจริงที่ว่านั้นกลับยิ่งทวีความรุนแรงราวกับได้เชื้อไฟชั้นเลิศ สะท้อนประกายไฟวาบวับ พร้อมเสียงกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่น!
“ตูม——!!”
เพลิงพวยพุ่งยิ่งกว่าก่อนหน้าอีกระดับ!
เหตุการณ์อันเหนือความคาดหมายเช่นนี้ ทำให้หลี่เสวียนเซียวตื่นตระหนกสุดขีด
เขายังมิทันตั้งตัว ร่างก็ปลิวกระเด็นดั่งว่าวขาดเชือก พุ่งถอยหลังไปไกลเจ็ดถึงแปดจั้ง ก่อนจะกระแทกพื้นอย่างแรง!
“อ๊ากกกก…”
ภายในเตาหลอม มีเสียงร้องครวญครางออกมา
เป็นคนจริง ๆ!?
หลี่เสวียนเซียวสีหน้าแปรเปลี่ยน “อย่าเพิ่งตกใจ ข้าจะช่วยเจ้าเอง!”
เขารีบเงื้อเท้าหมายจะเตะเตาหลอมให้ล้มลง
“อ๊ากกกกกกก—!!!” เสียงกรีดร้องของชายหนุ่มผู้หนึ่งดังลั่น
เขาคือ “หนุ่มสุขสำราญ” ที่เพิ่งถูกหลิวชิวสุ่ยไล่ฟาดใส่กลางอากาศจนปลิวมากระแทกใส่เตาหลอมพอดี
ก่อนหน้านี้โดนหลิวชิวสุ่ยกระหน่ำพลังจนแทบมอดม้วยไปแล้ว
ตอนนี้ดันมาตกลงในเตาหลอมอีก เปลวเพลิงเผาแทบม้วยอีกครั้ง
ดีที่เตาหลอมนี้ยังไม่ได้ปิดฝา มิได้วางค่ายกลใดไว้
หนุ่มสุขสำราญกระชากหายใจเฮือก มือคว้าขอบเตาหลอม หมายจะปีนออกไปจากนรกนี้
แต่ทว่า—ป้าบ! เท้าใครบางคนกระแทกเข้าที่สีข้างเขาพอดิบพอดี
(ｏﾟﾛﾟ)┌┛Σ(ﾉ´ω')ﾉ
ร่างที่เพิ่งปีนขึ้นได้ กลับถูกเตะกลับลงไปในเตาหลอมอีกครั้ง
แน่นอน มีคนจงใจเล่นงานข้าแน่นอนแล้ว!
เดิมทีหลี่เสวียนเซียวตั้งใจเตะเตาหลอมให้ล้ม แต่ดันพลาดไปเตะโดนชายคนนั้นเข้า
หลี่เสวียนเซียว: (⊙o⊙)…
เขารีบจะดันเตาหลอมล้มในทันที
หนุ่มสุขสำราญเองก็ปีนป่ายดิ้นรนสุดชีวิต
ที่จริงเตาหลอมนี้ก็ไม่ได้สูงอะไร ปีนออกมาไม่ยากนัก หากไม่ใช่เพราะเขาถูกหลิวชิวสุ่ยซัดจนบาดเจ็บสาหัส
อีกทั้งร่างนี้ก็เป็นเพียงร่างแยก
เพิ่งจะปีนขึ้นมาได้ ดับไฟที่ติดตัวไปได้บางส่วน ยังไม่ทันถอนหายใจโล่งอก
บังเอิญเตาหลอมทั้งใบกลับเอียงกระเท่เร่
หือ? ไม่ดีแล้ว!
เขาหันกลับไปมองทันใด ก็เห็นว่าหลี่เสวียนเซียวกำลังเอียงเตาหลอมทั้งใบ แล้วพลิกกลับมาครอบใส่เขา!
“ปัง——!!”
แม้หลี่เสวียนเซียวจะมีสติ แต่ก็ยังตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูก ตะโกนออกมาเสียงหลง
“อย่าขยับ! หยุดอยู่เฉย ๆ!”
หากทั้งสองฝ่ายอยู่นิ่ง ๆ เสียหน่อย ชายคนนี้คงปีนออกมาได้แล้วด้วยซ้ำ
อย่าขยับ!?
หนุ่มสุขสำราญเดือดปุด อำมหิตแท้! ดูท่าว่าคนผู้นี้ตั้งใจจะหลอมเขาทั้งเป็น! หรือว่าทันทีที่ตนเข้าสู่จงโจว ก็ได้ตกอยู่ในกับดักที่วางไว้ตั้งแต่แรกแล้ว!?
เขานึกได้ดังนั้น จึงหยิบ “ตะปูวิญญาณ” ออกมาเล่มหนึ่ง
แทงเข้าไปที่ “จุดเทียนเหมิน” ของตนเองในทันใด ใช้พลังวิญญาณของตนมิอาจปิดบังอีกแล้ว ต้องสู้สุดกำลัง!
เขารวบรวมลมหายใจไปยังตันเถียน ยกเท้ากระแทกพื้นอย่างแรง แล้วสิ่งอัศจรรย์ก็บังเกิดขึ้นตรงหน้า
รอบตัวหนุ่มสุขสำราญ ปรากฏเงาร่างสูงใหญ่ราวเทพเจ้าผู้ยืนตระหง่านบนโลกา
แม้จะไม่สูงถึงเพียงนั้น แต่ก็ยังมหึมาเกินมนุษย์
เปลวเพลิงที่เคยร้อนแรงแทบแผดเผาโลก กลับลดความร้อนลงในบัดดล ดั่งมีพลังบางอย่างกดทับไว้
เพลิงร้อนนั้นไม่อาจแผดเผาได้อีกต่อไป
ในขณะนั้นเอง หนุ่มสุขสำราญยกนิ้วชี้ออกไปเบื้องหน้า
“จงแหลก!!”
เงาร่างเทพเจ้าด้านหลังก็ทำท่าเดียวกัน ราวกับเงาตามตัว
ในบัดดล พลังทำลายล้างฟ้าดินระเบิดออกจากปลายนิ้ว มุ่งไปยังอุปสรรคเบื้องหน้า
ขณะเดียวกัน ภายนอกเตาหลอม
หลี่เสวียนเซียวได้กินโอสถฟื้นพลังไปแล้ว ฟื้นตัวได้ไม่น้อย
เตรียมจะใช้พลังพุ่งใส่เตาหลอมโดยตรง
“ช่างหัวมัน เตานี่ก็ไม่ใช่ของดีอะไร!”
ชีวิตคนสำคัญกว่า
“หมัดเมตตาธรรม!!”
นั่นคือหมัดที่เขาได้จากเคล็ดวิชา “เมตตาธรรมแปรเปลี่ยนร่างกาย” ซึ่งฝึกฝนมานาน
ทั่วร่างของเขาแผ่ไอสัจธรรมออกมา ต่อยหมัดหนึ่งออกไป!
“ตูมมมม……”
ทันใดนั้น เตาหลอมแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ
และสิ่งที่ปรากฏจากซากเตาก็คือ—ร่างของชายหนุ่มผู้หนึ่ง!
“คิดจะขังข้าไว้ด้วยเตาหลอมแบบนี้เรอะ! ฝันไปเถอะ!!” ชายผู้นั้นตะโกนก้องด้วยโทสะ
หลี่เสวียนเซียวเบิกตากว้าง รีบจะชักหมัดกลับทันที
แต่ไม่ทันแล้ว
“ปึก~”
หมัดของเขาฟาดเข้าที่ศีรษะของชายคนนั้นพอดีเป๊ะ!
หลี่เสวียนเซียว: ข้าไม่ได้ตั้งใจนะ ท่านเชื่อข้าเถอะ…
…
“ท่านอาจารย์! ที่นี่เสียงฟ้าร้องดังเหลือเกิน ศีรษะของศิษย์เจ็บแทบแตกแล้ว”
หญิงสาวผู้เป็นศิษย์สาววัยเยาว์คนหนึ่งกล่าวพลางขมวดคิ้ว ขณะบินอยู่เหนือเกาะเมฆสายฟ้าแห่งทะเลตะวันออก เคียงข้างบุรุษชราท่าทางสงบขรึม
“นั่นเพราะเจ้าฝึกฝนยังไม่เพียงพอ” ชายชราเอ่ยเสียงเรียบ “ยามเจ้าต้องผ่านด่านฟ้าผ่าเอง จะต้องเผชิญสิ่งที่โหดร้ายกว่านี้อีกเป็นร้อยเท่า วันนี้ข้าพาเจ้ามาที่นี่ ก็เพื่อให้สัมผัสบรรยากาศของการฝ่าด่านเอาไว้ล่วงหน้า”
ทั้งสองคืออาจารย์และศิษย์จากหนึ่งในห้าสำนักใหญ่แห่งจงโจว—พันธมิตรแห่งเต๋า
“อาจารย์ ท่านดูนั่นสิ! มีคนกำลังหลอมโอสถอยู่เบื้องล่าง!”
ศิษย์สาวชี้ไปยังชายร่างหนึ่งเบื้องล่างที่กำลังง่วนอยู่กับเตาหลอม
ชายชราเลิกคิ้วเล็กน้อย “สถานที่แห่งนี้คือแหล่งกำเนิดพายุสายฟ้าธรรมชาติ การหลอมโอสถในที่เช่นนี้ถือว่าอันตรายยิ่ง ไม่แน่ว่าเขาอาจกำลังหลอมโอสถพิเศษชนิดใดอยู่”
ระหว่างที่กำลังสงสัยอยู่ พลันก็มีร่างเด็กหนุ่มคนหนึ่งพุ่งกระโจนออกจากเตาหลอม
แต่สิ่งที่ตามมาคือ—คนที่หลอมโอสถกลับเตะอีกฝ่ายกลับเข้าไปในเตาหลอมอีกครั้ง
จากนั้น คนในเตาก็พยายามจะปีนออก
แล้วคนหลอมโอสถก็พลิกเตาหลอมครอบใส่อีกฝ่ายอย่างดื้อ ๆ
สุดท้าย ร่างในเตาหลอมก็ระเบิดพลังทำลายเตาออกมา
แล้วคนหลอมโอสถก็ต่อยเข้าใส่ศีรษะของอีกฝ่ายในทันที!
ชายชราเบิกตากว้าง สีหน้าราวเห็นผี “ใช้คนหลอมโอสถงั้นหรือ!!”
“ผู้ฝึกตนสายมาร!!”
หลี่เสวียนเซียวแทบอยากจะตายตรงนี้ให้รู้แล้วรู้รอด
หนุ่มสุขสำราญร่างนี้ก็คือผลผลิตจากวิญญาณหนึ่งส่วนสี่ของเฒ่าสุขสำราญ มีร่างกายแปลกประหลาดเกินสามัญ
ก่อนหน้านี้เฒ่าสุขสำราญเพิ่งใช้พลังคำนวณอย่างรุนแรง ทำให้สายสัมพันธ์ระหว่างร่างแยกกับตนเองขาดสะบั้น
อีกทั้งหนุ่มสุขสำราญก็บาดเจ็บสาหัสจากฝ่ามือของหลิวชิวสุ่ย ยังถูกฟ้าผ่าฟาดลงใส่สองครั้งระหว่างพายุ
สุดท้าย ยังมาตกใส่เตาหลอมของหลี่เสวียนเซียว ถูกเปลวเพลิงเผาร่างด้วยเพลิงแท้
ถูกต่อยเข้าที่หัวเต็มแรงโดยไม่ตั้งใจอีกหนึ่งหมัด
สุดท้ายกลับ…หลอมกลายเป็น “อะไรบางอย่าง” รูปร่างเหมือนทารก!?
ฟ้าเป็นพยาน! ข้ามิได้ใช้คนหลอมโอสถนะ!
เขาโดดลงมาเองต่างหาก! ข้าไม่เกี่ยวเลยจริง ๆ!
หลี่เสวียนเซียวถึงกับอยากโขกหัวลงพื้นตายซะตอนนี้
ตัวเองบังเอิญฆ่าคนไปหนึ่งคน ทั้งที่ไม่ได้ตั้งใจแม้แต่น้อย
เวรกรรมแบบนี้ตกลงมาจากฟากฟ้าโดยแท้ มิอาจหลบหลีกได้เลย
นี่จะเอายังไงดี? แล้วไอ้เด็กนี่คืออะไรกันแน่?
ยังไม่ทันที่หลี่เสวียนเซียวจะได้พิสูจน์ว่าเจ้าก้อนกลม ๆ นี่คืออะไร เสียงตะโกนกร้าวก็ดังขึ้นจากเบื้องหลัง
“มารชั่ว! รับความตายเสียเถอะ!!”
(จบตอน)