ตอนที่ 154 คืนความบริสุทธิ์แก่ข้า!
ณ ภายในจื่อฝู่ของหลี่เสวียนเซียว หนุ่มสุขสำราญกำลังตั้งใจแน่วแน่ ใช้ประสาทสัมผัสทั้งหมดตรวจสอบกระแสลมปราณภายในอย่างละเอียด ลมหายใจแทบไม่กล้าขาดแม้ครึ่งจังหวะ นับประสาอะไรกับการกระทำบุ่มบ่ามใด ๆ
หาใช่เพราะเขาไม่กล้า แต่เพราะ—บุรุษตรงหน้านั้น...อันตรายเกินไป!
หากเป็นผู้ฝึกตนระดับจินตันธรรมดาทั่วไป ป่านนี้ก็คงกลายเป็นของในกระเป๋าเขา ถูกยึดครองร่างและวิญญาณจนสิ้นโดยไม่ต้องใช้ความพยายามมากนัก
ทว่าเวลานี้ ผู้ที่เขาเผชิญหน้า กลับเป็นบุรุษที่ทั้งเจ้าเล่ห์ ซับซ้อน และลึกล้ำเกินหยั่งคาด
แม้จะโกรธแค้นและต้องการยึดครองร่างเพียงใด เขาก็มิกล้าลงมือโดยพลการ
“ต้องอดทน! ต้องรอ!” เขาพึมพำในใจ “รอจนกว่าพลังของข้าฟื้นตัวอย่างเต็มที่ แล้วค่อยหาจังหวะเหมาะสมในการลงมือ!”
แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ไตร่ตรองต่อให้ลึกนัก ความผิดปกติก็พลันปรากฏขึ้นอย่างไร้สัญญาณเตือน!
อยู่ดี ๆ ก็มีความรู้สึกเย็นเฉียบราวน้ำแข็งซึมขึ้นมาจากกลางกระหม่อม
เหมือนมีเข็มเงินบางเฉียบเส้นหนึ่ง พุ่งตรงจากความว่างเปล่าระหว่างฟ้าดิน เจาะผ่านชั้นบรรยากาศลงมาอย่างไร้เสียง พุ่งตรงสู่ศีรษะของเขา!
ยังไม่ทันจะขยับตัว...เข็มเงินก็เสียบลงกลางกะโหลกแล้ว!
“อ๊ากกกกกก——!!!”
ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์ ทำให้เขาตัวสั่นระริก ดวงจิตแทบหลุดออกจากเปลือก
ทว่านี่...ยังไม่จบ!
แทบจะในเวลาเดียวกัน เข็มเงินอีกนับไม่ถ้วนราวกับฝนเหมันต์โปรยปรายลงมา—กระหน่ำเสียบเข้าทุกจุดสำคัญในร่างวิญญาณของเขา
ในพริบตาเดียว เส้นทางพลังจิตทุกสายถูกปิดผนึกหมดสิ้น ความคิด ความเคลื่อนไหว ถูกตรึงแน่น—ดั่งรูปปั้นไร้วิญญาณ
“กับดัก! ข้าถูกหลอกอีกแล้ว!”
เขากัดฟันแน่น ความหวาดหวั่นกัดกินหัวใจจนแทบระเบิด
“ต้องรีบบอกข่าวให้ร่างหลัก! ต้องแจ้งให้ร่างจริงรู้!”
“ในจงโจว...มีคนเริ่มสงสัยในตัวข้าแล้ว! ต้องใช่...ต้องเป็นพวกเขาชู่ซานแน่!”
...
ณ ห้องพักในเมืองหย่งอัน จางเหวินซวนสีหน้าเคร่งขรึมกล่าวกับหลี่เสวียนเซียว
“ข้าได้ใช้เข็มเงินดูดวิญญาณผนึกจิตวิญญาณของมันไว้แล้ว ขอเพียงพักฟื้นเจ็ดเจ็ดสี่สิบเก้าวัน ใช้วิชาเลี้ยงธาตุที่ข้ามี วิญญาณเจ้าหยวนอิงผู้นี้ก็จะสลายจนสิ้น กลายเป็นของเจ้าโดยสมบูรณ์!”
หลี่เสวียนเซียวพยักหน้า “ขอบคุณมากขอรับท่านอาจารย์ ข้าจะดูแลมันให้ดี”
จางเหวินซวนหัวเราะเบา ๆ “ไม่ต้องขอบคุณหรอก ช่วยเจ้าก็คือช่วยข้าเอง”
“แล้ว...หลิวชิวสุ่ยจะสงสัยหรือไม่?” หลี่เสวียนเซียวถามอย่างระแวดระวัง
“ไม่หรอก”
“หลังจากข้าฟื้นตัวแล้วจากไป ท่านอาจารย์จะเป็นอย่างไร?”
จางเหวินซวนโบกมือ “ไม่ต้องห่วง ข้าจะหาที่หลบซ่อนเอง หลิวชิวสุ่ยหาไม่พบแน่ ข้าจะทิ้งสถานที่ไว้ให้เจ้า เจ้าค่อยแจ้งข่าวมา”
หลี่เสวียนเซียวพยักหน้ารับ
...
สี่สิบเก้าวัน—ไม่นานเกินไป แต่ก็ไม่สั้น
ระหว่างนั้น หลี่เสวียนเซียวใช้เวลาร่วมกับจางเหวินซวน ศึกษาตำรา “คัมภีร์พิษ” ด้วยกัน
หลี่เสวียนเซียวนำตำราพิษล้ำค่าที่ได้มาจากวิหารอสูรโลหิตมาแบ่งปัน ฝ่ายจางเหวินซวนแม้เป็นแพทย์ แต่ก็มีความเข้าใจด้านพิษลึกซึ้งยิ่ง ในหลายแง่มุมยังเหนือกว่าเขาเสียอีก
สองปราชญ์นั่งถกเถียงเรื่องพิษประหนึ่งมิตรต่างยุคต่างวัย แลกเปลี่ยนเคล็ดวิชากันไม่รู้เบื่อ ยามเหนื่อยล้า ก็พากันเดินเล่นรอบเมืองเล็กสงบเงียบนี้
ณ เมืองหย่งอัน หมอกจาง ๆ ปกคลุมผิวดิน สายน้ำล้อมรอบพาราบลุ่ม ผู้คนเรียบง่าย บ้านไม้ชั้นเดียวเรียงราย สองคนเดินผ่านร้านอาหาร ช่างตีเหล็ก แผงขายเต้าหู้ ชีวิตสงบเย็น ราวกับหลุดพ้นจากยุทธภพอันโกลาหล
จางเหวินซวนเห็นหลี่เสวียนเซียวเผยรอยยิ้มสุขสงบ ก็อดพยักหน้าไม่ได้
“ชีวิตเช่นนี้...ก็ดีเหมือนกัน”
ผู้คนในเมืองหย่งอันต่างรู้ดีว่า—จางเหวินซวนคือผู้มีคุณธรรม เคยรักษาชีวิตพวกเขาไว้หลายครั้ง เมื่อเห็นเขาพาหนุ่มน้อยคนหนึ่งมาด้วย ต่างเข้าใจว่าเป็นบุตรของเขา
ทุกครั้งที่หลี่เสวียนเซียวออกไปใช้จ่าย ผู้คนก็ไม่ยอมรับเงินเสียที ต่างพากันว่า “ข้ายังติดหนี้ท่านหมออยู่” “นี่ของแถม ข้าขอให้ท่านหมออายุยืนหมื่นปี” ฯลฯ
ในที่สุด หลี่เสวียนเซียวก็เลิกรับปากจะจ่ายเงิน เปลี่ยนมาเป็นยิ้มแล้วรับไปด้วยใจขอบคุณ
แต่แล้ว...วันที่สี่สิบแปดมาถึง ยังเหลืออีกเพียงวันเดียว—วิญญาณเจ้าหยวนอิงก็จะสลายโดยสมบูรณ์!
ทว่า...หลิวชิวสุ่ยกลับมาแล้ว
ใบหน้าของนางดูไม่เบิกบานเหมือนเคย แม้รอยยิ้มยังคงงดงาม แต่ในดวงตา—กลับเต็มไปด้วยความผิดหวังลึกซึ้ง
หลี่เสวียนเซียวรู้ทันทีว่า...การเดินทางของนางครั้งนี้ไม่ประสบผลสำเร็จ
ในคืนหนึ่ง เขาได้ยินนางพูดพึมพำคนเดียวใต้แสงจันทร์ “บางครั้งก็คิดนะ...ถ้าได้อยู่ที่นี่กับหลี่เสวียนเซียวตลอดไป ก็คงไม่เลวนัก...”
แม้นางจะพูดด้วยน้ำเสียงประชดตนเอง...แต่ก็ทำให้หลี่เสวียนเซียวหัวใจเกือบหลุดออกมาเต้นนอกร่าง
เขารีบวางแผนกับจางเหวินซวน ส่งสัญญาณให้อีกฝ่ายเตือนสตินางทางอ้อม
ให้หล่อนนึกถึง “ภารกิจฟื้นฟูตำหนักอสูรโลหิต” ที่สำคัญยิ่งยวด! อย่าลืมความอัปยศที่จักรพรรดิต้าเซี่ยทำไว้กับนาง! แม้จะอยากพักผ่อนเพียงใด ก็ต้องแก้แค้นให้เสร็จก่อน!
โชคดีที่หลิวชิวสุ่ยหาใช่หญิงอ่อนแอไม่ นางพึมพำอยู่สองสามวัน...แล้วก็ออกเดินทางอีกครั้ง
แต่ครานี้ นางทิ้งสาวกสองคนของตำหนักอสูรโลหิตไว้เฝ้าเมือง และ...ทั้งสองเป็นผู้บรรลุระดับฮว่าเซิน!
หลี่เสวียนเซียวกับจางเหวินซวนสบตากัน
หลี่เสวียนเซียวกล่าว “หรือหลิวชิวสุ่ยเริ่มสงสัยอะไรแล้ว?” หรือบางที...นางเพียงอยากให้พวกเขา “อยู่เป็นเพื่อน” ก็ได้...
จางเหวินซวนหัวเราะเย็น “ไม่ต้องห่วง ข้าอาจไม่เชี่ยวการต่อสู้ แต่การรับมือกับสองคนขั้นฮว่าเซิน—ใช่เรื่องยาก แค่ใช้พิษบางชนิด ก็พาไปสู่ฝันได้โดยไม่รู้ตัว”
หลี่เสวียนเซียวพยักหน้าหนักแน่น
เวลานั้น...เขารู้สึกได้แล้วว่าหยวนอิงภายในจื่อฝู่กำลังเชื่อมต่อกับเขาอย่างสมบูรณ์ เขาสามารถ “ใช้” พลังของมันได้แล้วโดยไร้สิ่งกีดขวาง
เช่นนั้น—ตนเอง...ถือว่าอยู่ในขั้นหยวนอิงแล้วหรือ?
หรือไม่?
ทั้งเป็น...และไม่เป็น?
เขายังไม่แน่ใจ จำต้องกลับไปหาจ้าวสำนักเพื่อขอคำวินิจฉัย
คืนนั้นเอง จางเหวินซวนลงมือ เขาแอบวางยาอ่อนใส่สาวกทั้งสองของหลิวชิวสุ่ย
หาได้สังหารไม่—เพียงทำให้หลับไหลไปหลายเดือน เพื่อไม่ให้พลังวิญญาณของทั้งสอง “หายไป” อย่างฉับพลัน เพราะอาจทำให้หลิวชิวสุ่ยรู้สึกผิดปกติ
หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว หลี่เสวียนเซียวประสานมือคำนับอย่างลึกซึ้ง
“ท่านอาจารย์ โปรดวางใจ ข้าสาบานว่าเมื่อกลับถึงเขาซู่ซาน จะนำเรื่องราวทั้งหมดนี้ไปบอกจ้าวสำนักอย่างละเอียด จะคืนความบริสุทธิ์ให้ท่านแน่นอน!”
จางเหวินซวนปากสั่น สายตาแดงก่ำ คำมากมายเกินจะเอ่ย ล้วนกลั่นออกมาเป็นถ้อยเดียว...
“ระวังตัวด้วย...!”
ทั้งชีวิตนี้ ความอยุติธรรมทั้งหลายของเขา—ฝากไว้กับชายหนุ่มตรงหน้านี้แล้ว!
เขาคุกเข่าทันที จะฟาดหน้าผากลงกับพื้นอย่างแน่วแน่
“ท่านอาจารย์! ท่านอย่าทำแบบนี้!”
จางเหวินซวนกล่าวเสียงเข้ม “ข้าต้องขอคำนับเจ้า! ไม่ว่าเจ้าจะสำเร็จหรือไม่ เจ้าก็เป็นผู้มีพระคุณของข้า—ข้าจะจำบุญคุณนี้ตลอดชีวิต!”
หลี่เสวียนเซียวได้แต่กัดฟันพยักหน้า สีหน้าเคร่งขรึม
“ความผิด—หากสำนึกก็ยังพอเยียวยา
ความบริสุทธิ์—หากมีพยานและหลักฐานก็ต้องคืนความเป็นธรรมให้!”
จางเหวินซวนพยักหน้าอย่างหนักแน่น น้ำตาร่วงรินอีกครา
“ข้าเคยโกรธแค้น...ทั้งผู้คนและทั้งเขาซู่ซาน พวกเขาตัดสินข้าโดยไร้ความเป็นธรรม กล่าวหาข้าเพียงเพราะอาจารย์ของข้าเป็นฆาตกร
ข้าคิดว่าต่อให้มีหลักฐาน—เขาซู่ซานก็จะปกป้องลูกศิษย์ของตนอยู่ดี...
แต่วันนี้...ข้าผิดไปแล้วจริง ๆ
ศิษย์เขาซู่ซาน ยังมีผู้เปี่ยมด้วยความยุติธรรมเช่นเจ้าอยู่ ข้านับถือจริง ๆ!”
“ข้าขอลา!”
หลี่เสวียนเซียวก้มคำนับอีกครั้ง ก่อนหันหลังออกจากเมืองหย่งอัน
ใต้แสงตะวันเช้า ร่างของเขาค่อย ๆ ลับหายไปกับหมอกจาง
ณ ด้านหลัง—เงาร่างหนึ่งคุกเข่ากับพื้น น้ำตาเอ่อเต็มตา
เขาพึมพำซ้ำแล้วซ้ำเล่า—
“คืนความบริสุทธิ์แก่ข้า...คืนความบริสุทธิ์แก่ข้า...”
(จบตอน)