ตอนที่ 160: สำนักซั่งหาน
ภายในแดนลับ…
“พวกเจ้าคือใคร?”
สิ้นเสียงคำถาม แสงเย็นเยียบสองสายก็วาบผ่าน
สองผู้ฝึกตนฝ่ายธรรมะล้มลงไร้ลมหายใจ
“สองคน เจ้าหนึ่ง ข้าหนึ่ง”
ชายชุดดำผู้หนึ่งสะบัดดาบให้โลหิตที่เปรอะบนคมกระเด็น แล้วกล่าวอย่างเอื่อยเฉื่อย
“ยุคนี้ชักอยู่ยากขึ้นทุกที ได้ข่าวว่าเกณฑ์ผลงานขององค์กรยกระดับอีกแล้ว
บอกว่าจะปรับโครงสร้างภายในให้กระชับ มีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น”
“ถ้ายังเป็นอย่างนี้ต่อไป ข้าออกจากสังกัดจะดีกว่า”
“เลิกงั้นหรือ? หน่วยติงเคยมีคนทั้งทีมขอถอนตัว สุดท้าย...ไม่มีใครรอดสักคน”
“ข้าว่าพวกเบื้องบนมันโง่สิ้นดี วัน ๆ เอาแต่ให้ทำงานล่วงเวลาไม่หยุด แต่เงินสนับสนุนกลับลดลงทุกปี”
ทั้งสองคนบ่นพึมพำกันเสียงเบา
ทันใดนั้นเอง มือเหล็กไร้ความปรานีคู่หนึ่งก็พุ่งขึ้นมาจากใต้ดิน ทั้งสองคนไม่ทันระวัง ถูกกลืนหายไปภายในพริบตา
“กล้าซุบซิบว่าร้ายเบื้องหลังองค์กร หาที่ตาย!”
เงาดำสายหนึ่งมุดกลับลงสู่พื้นอีกครั้ง
สำหรับเขาแล้ว พื้นดินคือที่ที่ปลอดภัยที่สุด
แผนล่าล้างเริ่มต้นขึ้นแล้ว
เหล่าผู้ฝึกตนหนุ่มสาวแห่งจงโจวลิ้มรส ‘ความตาย’ ดูบ้างเถอะ
แต่ในเงามืดเบื้องหลังเขา กลับมีเงาร่างอีกสายหนึ่งแอบประชิดเข้ามาเงียบ ๆ
กระบวนท่าเตะเงาเซียน!
“อ๊ากกกก!”
ค้นจิต!
ในความทรงจำลึก: เป้าหมายคือสังหาร สังหารผู้ฝึกตนอื่นในแดนลับให้ได้มากที่สุด โดยเฉพาะศิษย์ของห้าสำนักเซียน
หลี่เสวียนเซียวขมวดคิ้วเล็กน้อย
สาวกแห่งเซียนความตาย...
คนพวกนี้บูชาการฆ่า ยิ่งสังหารมากเท่าไร พลังจะยิ่งเพิ่มขึ้น และได้รับพรจากเซียนแห่งความตาย
...คนพวกนี้มันบ้าบอโดยแท้
หลี่เสวียนเซียวรีบส่งเสียงผ่านยันต์สื่อสารถึงจ้าวลู่ ศิษย์น้องหญิงคนเล็ก แจ้งให้นางรีบรวบรวมศิษย์ซู่ซานทั้งหมด
จากนั้นเขาก็รีบมุ่งหน้าไปหาพรรคพวกของซู่ซาน
“ระวังตัว!”
หน้าผาน้ำตก ศิษย์ซู่ซานราวเจ็ดแปดคนกำลังปะทะกับคนชุดดำกว่าหนึ่งโหล
ศิษย์ซู่ซานไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน กลุ่มคนกล้าล่าศิษย์ซู่ซานเป็นกลุ่มใหญ่เช่นนี้ถือว่าไม่ธรรมดา
“พวกเจ้าคือใคร?” ซูหว่านกล่าวเสียงเย็น
ฝ่ายตรงข้ามไม่อ่อนแอเลย แม้จะอยู่ในแดนลับระดับสร้างฐาน แต่คนของฝั่งตรงข้ามกลับเป็นระดับจินตันถึงเจ็ดในสิบ
พวกเขาคาดไว้แล้วว่าศิษย์ซู่ซานเป็นพวกจัดการยาก
เพียงไม่คาดคิดว่า ซู่ซานจะรวมพลกันรวดเร็วถึงเพียงนี้
เมื่อทั้งสองฝ่ายเข้าปะทะ กระบวนดาบของซู่ซานก็สามารถบีบให้ศัตรูตกเป็นรอง
ซูหว่าน...กระบี่ของนางรุนแรงเกินเหตุ พลังแทบเทียบขั้นหยวนอิง
อีกคนหนึ่ง รูปลักษณ์อ่อนหวานน่ารัก ทว่าเคลื่อนไหวเมื่อใดกลับใช้ยาพิษเล่นงานศัตรูทันที
ถึงขั้นที่ศัตรูระดับจินตันสองคนตกเป็นเหยื่อ
ซู่ซานมิใช่เล่น ๆ
คนชุดดำที่เหลือสบตากัน แล้วพุ่งเข้าหาด้วยความไม่เกรงกลัวตาย
ซูหว่านสะบัดกระบี่ยาว พุ่งแทงไปข้างหน้า
คนชุดดำผู้หนึ่งไม่หลบไม่หลีก พุ่งใส่คมกระบี่ตรง ๆ
กระบี่กระแทกเข้าสู่ร่างอีกฝ่ายโดยตรง
ซูหว่านตกใจเล็กน้อย “เจ้านี่...ไม่ห่วงชีวิตเลยหรือ?”
แต่ยังไม่ทันคิดให้แจ่มชัด
ร่างนั้นก็เริ่มสั่นสะท้าน ราวกับมีพลังปะทุอยู่ภายใน กล้ามเนื้อบวมเป่ง กระดูกขยับดังกรอบแกรบ ร่างเปลี่ยนแปลงผิดรูป
เขาหันกลับไปตะโกนด้วยเสียงสุดแรงว่า “หนีไป! ที่จริง...ข้ารักเจ้ามาโดยตลอด! ต้องดูแลตัวเองให้ดี!”
สตรีชุดดำผู้หนึ่งถึงกับหลั่งน้ำตาเงียบ ๆ
ตูม!
เขาระเบิดจินตันของตนเอง แสงเพลิงพวยพุ่ง ฝุ่นตลบทั่วบริเวณ
แม้ซูหว่านจะตั้งรับไว้ก่อน แต่ยังถูกแรงระเบิดซัดถอยหลังหลายจั้ง
เมื่อฝุ่นควันจางลง เหล่าคนชุดดำก็หายไปหมด
ซูหว่านลังเลไปเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ “เฮ้อ...อีกคนแล้วสินะ ผู้ชายผู้ยึดมั่นในรัก”
ซูหว่านพึมพำเบา ๆ แววตาปรากฏความรู้สึกซับซ้อน “ปล่อยพวกเขาไปเถอะ”
ศิษย์ซู่ซานที่เหลือล้วนเห็นด้วย
แต่ทันใดนั้น...
“ค้นจิต!!”
หลี่เสวียนเซียวแอบลอบใช้เวทค้นจิตอีกครั้ง
ข้อมูลที่ได้ ล้วนคล้ายคลึงกัน คือพวกเขามีภารกิจล่าศิษย์ฝ่ายธรรมะในแดนลับ โดยเฉพาะศิษย์ห้าสำนักเซียน
หลี่เสวียนเซียวตรวจสอบศพเรียบร้อย จึงแยกร่างหนึ่งไปสมทบกับจ้าวลู่และซูหว่าน ป้องกันการสงสัย
ส่วนร่างจริงของเขายังคงไล่ตามเหล่าสาวกเซียนแห่งความตายต่อไป
เหล่าคนชุดดำยังคงไล่ล่าภายในแดนลับม่วงเมฆาอย่างบ้าคลั่ง
หลี่เสวียนเซียวพบใครก็โจมตีทันที ไม่เสียเวลาไต่ถาม เพราะไม่เคยได้คำตอบอะไรเลย นอกจาก...
ค้นจิต!
ผ่านไปสามวัน
ในป่าทึบแห่งหนึ่ง ผู้ฝึกตนฝ่ายธรรมะหลายคนกำลังถูกไล่ฆ่า
“พวกมันร้ายกาจนัก! ศิษย์สำนักซั่งหานอยู่ไหน? รีบช่วยพี่ชายข้าที!”
หญิงสาวผู้หนึ่งร้องอย่างร้อนรน
“ศิษย์สำนักซั่งหานกำลังรักษาคนชุดดำที่บาดเจ็บอยู่!”
นางชะงัก แล้วตะโกนลั่น
“มันจะฆ่าพวกเรานะ! จะช่วยมันไปทำไม!”
ศิษย์ซั่งหานที่กำลังรักษาแผลอยู่ชะงัก แล้วเงยหน้าขึ้นอธิบายว่า
“สหาย ข้าเห็นเจ้าพูดเช่นนี้แล้วก็ต้องขอติงหน่อย ในสายตาของข้า ไม่มีคำว่า ‘คนดี’ หรือ ‘คนเลว’ มีแต่ ‘ผู้ที่รักษาได้’ กับ ‘ผู้ที่รักษาไม่ได้’
แม้ชายชุดดำผู้นี้เมื่อครู่จะพยายามฆ่าพวกเรา แต่ตอนนี้เขาบาดเจ็บหนัก
ข้าจึงรักษาเขาก่อน ส่วนพี่ชายเจ้ารักษาภายหลังได้”
หญิงสาวตวาดว่า “พี่ชายข้าเพิ่งช่วยเจ้าจากคมดาบ!”
ศิษย์ซั่งหานส่ายหน้า “ขออภัย หน้าที่ข้าคือรักษาชีวิต ไม่อาจฝืนหลักของตน”
“เจ้าไม่รู้หรือ ว่าถ้ารักษาเขาเสร็จ เขาอาจลุกขึ้นมาแทงพวกเราอีก?”
“เรื่องนั้น...คืออนาคต ข้าไม่อาจตัดสินแทนอนาคตได้ เวลานี้ เขาคือผู้บาดเจ็บ”
ชายชุดดำที่นอนอยู่ ถึงกับปรายตามองศิษย์ซั่งหานด้วยแววตาชื่นชม
นี่แหละหลักการของสำนักซั่งหาน—รักษาผู้บาดเจ็บโดยไม่เลือกฝ่าย
หญิงสาวหมายจะชักดาบแทงคนชุดดำ แต่กลับถูกศิษย์ซั่งหานขวางไว้
“ข้าไม่อนุญาตให้เจ้าแตะต้องคนไข้ของข้า!”
หญิงสาวเจ็บใจจนตัวสั่น
ก่อนจะได้ทำอะไรต่อ คนชุดดำกลุ่มใหม่ก็บุกเข้ามาอีก
นางจำต้องอุ้มพี่ชายถอยหนี
ขณะที่ทุกคนเริ่มสิ้นหวัง...
ร่างหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้น
(จบตอน)