ตอนที่ 162: การประลองของห้าสำนักเซียน

 การประลองของห้าสำนักเซียนใกล้จะเริ่มต้นขึ้นแล้ว

  หลี่เสวียนเซียวเดินวนไปมาอยู่ภายในกระท่อมไม้

  หากการประลองของห้าสำนักไม่ได้จัดขึ้นที่เขาซู่ซาน เขาก็คงไม่รู้สึกกดดันถึงเพียงนี้

  แต่ปัญหาก็คือ—ทุกครั้ง การประลองมักจัดขึ้นที่เขาซู่ซานเสมอ พอถึงตอนนั้น ผู้คนจากทั่วทุกสารทิศจะหลั่งไหลเข้ามายังซู่ซาน และเหล่าศิษย์ที่เคยออกไปฝึกฝนข้างนอกก็จะทยอยกลับมาพร้อมหน้า

  แค่คิดถึงภาพเหล่านั้น หลี่เสวียนเซียวก็อยากหนีออกจากเขาซู่ซานเสียเดี๋ยวนั้น

  โดยเฉพาะสิ่งที่คนชุดดำพูดไว้ในแดนลับคราวก่อน

  พวกมัน…จะวางแผนทำอะไรบางอย่างในช่วงการประลองคราวนี้หรือเปล่า!?

  ใจเย็น อย่าตื่นตระหนก

  ยิ่งเป็นเวลาแบบนี้ ยิ่งต้องนิ่งเข้าไว้

  หลี่เสวียนเซียวสูดหายใจลึกหลายเฮือก เปิดโหมดประมวลผลสมองความเร็วสูงในทันใด

  “.............”

  สามเดือนต่อมา

  หลี่เสวียนเซียวคำนวณวันเวลา

  การประลองของห้าสำนักเซียนใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ

  การประลองนี้ หาใช่มีแค่ห้าสำนักเซียนเข้าร่วมเท่านั้น ยังมีเหล่าลัทธิขนาดกลางและเล็กในรัฐจงโจวนับไม่ถ้วน รวมถึงกองกำลังราชสำนักด้วย

  หลี่เสวียนเซียวก้มมองรายชื่อที่ตนรวบรวมไว้ในมือตน ทั้งหมดนี้ ล้วนเป็นสิ่งที่เขาต้องระวังอย่างถี่ถ้วน

  ศิษย์พี่ใหญ่เซวียนอวิ๋น อาจจะกลับมาครั้งนี้ด้วย

  เมื่อหลายปีก่อน เซวียนอวิ๋นจากเขาซู่ซานไปเพราะความรัก หากเขากลับมาคราวนี้ ไม่รู้จะพาหญิงคนรักมาด้วยหรือไม่ แล้วเรื่องราว...จะดำเนินไปในทิศทางใดอีก?

  ส่วนศิษย์พี่รองนั้น นางมีคนรักกระจายอยู่ตามสำนักต่าง ๆ ทั่วจงโจว คาดว่าในการประลองของห้าสำนักคราวนี้ จะมีอดีตคนรักหลายคนมาร่วมเชียร์ ดูท่าแล้ว...จะชุลมุนไม่น้อย

  ศิษย์พี่หญิงคนที่หก เคยถูกบุรุษสารเลวทอดทิ้งไปเมื่อนานมาแล้ว ต้องเลี้ยงลูกลำพัง จนบัดนี้ ยังไม่รู้ว่าชายผู้นั้นเป็นใคร งานประลองคราวนี้...อีกฝ่ายอาจจะโผล่มาเพื่อมาดูลูกก็เป็นได้

  พล็อตที่คิดไว้คร่าว ๆ คือ (ซู่ซานกล้าดูหมิ่นลูกข้าเช่นนี้เรอะ!? ถ้าเช่นนั้นก็เผาทั้งซู่ซานทิ้งซะ!!)

  ฮ่องเต้ชราจากถูอันก็น่าจะมาร่วมการประลองด้วย

  ไม่รู้ว่าข้างหลังเขาจะซ่อนกลลวงอะไรไว้บ้างอีก

  ศิษย์สาวกของเซียนแห่งความตาย อาจอาศัยโอกาสนี้แทรกแซงการประลองเพื่อก่อความวุ่นวาย

  หลี่เสวียนเซียวกระตุกมุมปากเล็กน้อย ...ไม่มีภารกิจที่ง่ายกว่านี้หน่อยหรือ? ภารกิจคราวนี้มันโหดไปแล้ว!

  หลี่เสวียนเซียวเดินลงสู่ห้องใต้ดินลับของตน

  หลายวันถัดมา

  เขานั่งอยู่หน้าโต๊ะไม้ ภายใต้แสงไฟสลัว มีม้วนกระดาษขนาดใหญ่ปูอยู่เบื้องหน้า เต็มไปด้วยตัวหนังสือแน่นขนัด

  เขาแบ่งทุกเรื่องออกเป็นสามระดับตามอันตราย: ระดับหนึ่ง ระดับสอง และระดับสาม

  แต่ไม่ว่าจะระดับใด สำหรับหลี่เสวียนเซียวแล้ว ไม่มีเรื่องไหนที่ประมาทได้แม้แต่น้อย

  ในแผ่นกระดาษนั้น ยังจดไว้ด้วยเส้นเรื่องมากกว่าร้อยสาย บางเส้นชัดเจน บางเส้นเลือนราง มีจุดเริ่มและตอนจบหลากหลายรูปแบบ เขาไล่คิดกลยุทธ์รับมืออย่างละเอียดสำหรับทุกเส้นเรื่อง

  แม้กระทั่งแต่ละตัวละคร ก็มี “เส้นทางเฉพาะตัว” เป็นของตนเอง ใต้ชื่อของแต่ละคน จะมีบันทึกที่แน่นขนัด ทั้งการคาดการณ์ พฤติกรรม นิสัย ความสัมพันธ์ ตลอดจนผลกระทบที่อาจตามมา

  เพื่อจัดทำแผนงานฉบับสมบูรณ์นี้ เขาเปลี่ยนพู่กันไปหลายด้าม ขวดหมึกก็แห้งสนิทจนไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว

  จนเมื่อหยดหมึกสุดท้ายหมดลง หลี่เสวียนเซียวจึงวางพู่กันลง

  พิงหลังกับพนักเก้าอี้เบา ๆ ปิดเปลือกตา เริ่มไล่เรียงสิ่งที่ต้องดำเนินการทั้งหมดตั้งแต่ต้น

  ...สิ่งที่ต้องมา ย่อมต้องมาในที่สุด!!

  เขายกมือขึ้นขยี้หว่างคิ้วอย่างแรง

  ตอนนี้ หลี่เสวียนเซียวสามารถควบคุมร่างแยกได้สูงสุดถึงหกร่าง โดยที่ยังสามารถบงการได้อย่างอิสระตามต้องการ

  ร่างแยกทั้งหกยืนเรียงรายอยู่ตรงหน้าเขา เบื้องหลังยังมีหุ่นเชิดที่เขาสร้างไว้จำนวนมากยืนตั้งแถวอยู่ด้วย

  หลี่เสวียนเซียวใบหน้าเคร่งขรึม ยืนอยู่ตรงหน้าพวกมัน เอ่ยเสียงต่ำว่า

  “เหล่าร้ายหมายจะล้างเราให้สิ้น พวกหัวใจมีรักก็จะมาร่วมแจมด้วย เช่นนั้นก็สู้!”

  “เรามีเพียงหนทางเดียว—ต่อสู้ ไม่เคยยอมจำนน!”

  ร่างแยกทั้งหกและหุ่นเชิดจำนวนมากพร้อมใจกันคำรามออกมาอย่างฮึกเหิม

  ┗|｀O′|┛สู้——!!

  หลี่เสวียนเซียวรีบโบกมือส่งสัญญาณให้เงียบลง

  อย่าตื่นเต้นเกินไป

  ใบหน้าเขายังคงเคร่งเครียด—ระยะเวลาที่เหลืออยู่ก่อนถึงการประลองของห้าสำนักนั้น...ไม่มากแล้ว

  ในตอนนี้ กลยุทธ์สำคัญของหลี่เสวียนเซียว มีอยู่สามข้อหลัก

  หนึ่ง คือเสริมสร้างกำลังและเตรียมไพ่ตายไว้ให้มากที่สุด

  สอง คือเฝ้าตรวจสอบค่ายกลใหญ่แห่งเขาซู่ซานทุกเวลา

  สาม คือจับตาดูอาจารย์ของเขาอย่างใกล้ชิด พร้อมทั้งแอบร่วมมือกับ ‘ท่านลุงกวาดพื้นผู้ดูแลลาน’

  ค่ายกลกระบี่แห่งเขาซู่ซาน คือแก่นแกนแห่งพลังป้องกันของเขาซู่ซาน

  ส่วนอาจารย์ของเขา—หลิงซวี—คือหัวใจสำคัญที่ยิ่งกว่านั้นอีก

  ตราบใดที่อาจารย์ยังอยู่ ไม่ว่าใครจะกลายเป็นมารร้าย ก็ยังมีโอกาสยับยั้งสถานการณ์ได้

  ส่วนท่านลุงกวาดพื้น...คือขุมพลังลับที่เขาสามารถเข้าถึงได้

  “.................”

  สองเดือนถัดมา

  ท่ามกลางสายตารอคอยจากทั่วทุกสารทิศ การประลองของห้าสำนักเซียนก็เปิดฉากขึ้นในที่สุด!

  บัดนี้ ทั้งเขาซู่ซานก็อบอวลไปด้วยบรรยากาศอันคึกคักตื่นเต้นที่สุดในรอบประวัติศาสตร์

  ไม่ว่าจะตามตรอกซอกซอย ลานฝึก หุบเขาหรือถ้ำใด ล้วนได้ยินเสียงพูดคุยเกี่ยวกับมหกรรมครั้งนี้

  ด้วยวันเวลาการแข่งขันใกล้เข้ามาทุกที กองกำลังจากทั่วสารทิศก็หลั่งไหลมาราวคลื่นทะเล

  ไม่ว่าจะเป็นสำนักฝ่ายธรรมะชื่อดัง ผู้ฝึกตนอิสระทั่วหล้า หรือแม้กระทั่งตระกูลลับผู้ไม่เผยตัว ต่างพากันมุ่งหน้ามาที่เขาซู่ซาน

  บางคนก็มาเพื่อแสดงความแข็งแกร่งของตนเอง หวังช่วงชิงเกียรติยศสูงสุด

  บางคนมุ่งหน้ามาสร้างเครือข่ายพันธมิตร หาเพื่อนร่วมทางในภายภาคหน้า

  บางคนเพียงอยากซึมซับบรรยากาศอันยิ่งใหญ่สมคำร่ำลือ

  ทั่วทั้งเขาซู่ซานเนืองแน่นไปด้วยผู้คน เสียงจอแจคึกคักไม่ขาดสาย

  “เจ้ามาจากที่ไหน? เคยขึ้นเขาซู่ซานรึยัง? รู้หรือไม่ว่าทางขึ้นมันสูงเท่าใด? ไป ไปไปไป๊!”

  ศิษย์จากยอดเขางาน杂หน้าที่กำลังดูแลทางเข้า เอ่ยปากไล่ผู้ฝึกตนไร้สังกัดสองคน

  “ที่นี่ไม่ใช่ที่ของพวกเจ้า!”

  “เจ้า!”

  หนึ่งในนั้นเป็นเด็กหนุ่ม เขากำหมัดแน่น ใบหน้าแดงกล่ำจากความโกรธ

  เขากัดฟันเอ่ยว่า “สามสิบปีฟากตะวันออก สามสิบปีฟากตะวันตก วันหนึ่งข้าจะ—…”

  “อย่าเพิ่งเอ่ยวาจาเช่นนั้นเลยเจ้าเด็กน้อย เพียงแค่อยากมาเห็นเขาซู่ซานใช่หรือไม่? ทางเดินอยู่ข้างหน้า เดินต่อไปเถิด เพียงแต่ช่วงนี้เขาซู่ซานผู้คนแน่นขนัด อาจต้อนรับไม่ทั่วถึง หวังว่าเจ้าจะเข้าใจ”

  มืออุ่นคู่หนึ่งคว้าข้อมือเด็กหนุ่มไว้

  ศิษย์ที่ดูแลทางเข้ารู้สึกตะลึงทันที “ศิษย์พี่...ศิษย์พี่เสวียนเซียว!”

  หลี่เสวียนเซียวหันมา ทว่าไม่ได้ดุด่าว่ากล่าวศิษย์ผู้นั้นแม้แต่น้อย กลับเอ่ยอย่างใจเย็น

  “มา มา จับมือกันไว้เป็นมิตร ออกเดินทางไกลต้องรู้จักมองหาพวกพ้อง”

  เพิ่งจะส่งสองคนนั้นไปได้ไม่นาน หลี่เสวียนเซียวก็ต้องรีบไปอีกที่หนึ่งทันที

  “............”

  “เมิ่งเมิ่ง ข้าจะไม่ทอดทิ้งเจ้าเด็ดขาด ข้า จินมู่เฉิน ขอสาบานต่อฟ้าดิน ณ ที่นี้!”

  “เขาสูงฟ้าต่ำ มหาสมุทรแล้ง เขาซู่ซานล่มจม จงโจวพินาศ ข้าจึงจะยอมตัดใจจากเจ้า!!”

  “ผั่ก~!!”

  เจ้ามันเห็นแก่ตัว!

  หลี่เสวียนเซียวเตะยอดอกอีกฝ่ายเต็มแรง

  เขายืนเท้าสะเอว มองอีกฝ่ายด้วยสายตาโกรธเคือง

  ในเวลานั้นเอง เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง

  “ศิษย์น้องเสวียนเซียว...ไม่พบกันเสียนานนะ”

  หลี่เสวียนเซียวค่อย ๆ หันหน้ากลับไปอย่างเชื่องช้า

  “....................”

จบตอน