ตอนที่ 184 – สำนวนรักแบบใหม่ที่กำลังเป็นที่นิยม
หลี่เสวียนเซียวกลับขึ้นมายังยอดเขาดาบเงินอีกครั้งเมื่อยามดึกสงัด
ในคืนนี้ เขาได้นั่งสนทนากับหลิวหรูเยียนอยู่นาน เล่าย้อนเรื่องราวในอดีตที่ผ่านมา
ตอนที่พึ่งทะลุมิติมาใหม่ ๆ หลี่เสวียนเซียวเคยวาดฝันอยากครองใต้หล้า แล้วแต่งงานกับหลิวหรูเยียนสหายวัยเยาว์
จากนั้นก็พากันล่าถอยจากยุทธภพ ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข
ยามนั่งกินแป้งเผาที่ยายใหญ่ของหลิวหรูเยียนทำไว้ให้ เขาก็นึกในใจว่าจะต้องตอบแทนให้สักพันหมื่นเท่า!
ใช่แล้ว! คืนให้นางเป็นพันเป็นหมื่นชิ้นเลยทีเดียว
วันเวลาผันผ่าน ยุคสมัยเปลี่ยนไป
แต่ใครจะรู้ว่าความสุขที่เขาใฝ่หากลับห่างไกลออกไปทุกที กลับกลายเป็นต้องใช้ชีวิตอยู่ในความหวาดผวาไม่เว้นแต่ละวัน
บางครั้งก็อดคิดไม่ได้ว่า—หากได้พบเธออีกครั้ง จะเป็นอย่างไรหนอ?
ทั้งสองนั่งรำลึกถึงความคึกคะนองยามเยาว์วัย พลางหัวเราะคลายใจ
หลี่เสวียนเซียวเดินขึ้นเขาภายใต้แสงจันทร์
แสงจันทร์รินไหลผ่านพุ่มใบ ทอดเงารำไรลงบนพื้น มือของเขายังแตะอยู่ที่กระบอกสุรา
เหล้าในกระบอกพร่องไปกว่าครึ่งแล้ว ยามนี้เขากลับไม่คิดจะขับไล่ความมึนเมา
ท่ามกลางผู้คนมากมายในโลกที่กว้างใหญ่ ยังได้พบกันอีกครั้ง
ไม่ว่าจะแยกจากไกลเพียงใด เวลาผ่านไปนานเท่าใด หน้าตาเปลี่ยนแปลงเพียงไหน ความเข้าใจซึ่งกันและกันก็ไม่เคยลดลงเลย
ช่างดีนัก...หลิวหรูเยียนยังคงเป็นหลิวหรูเยียนคนเดิม
หลี่เสวียนเซียวคิดพลางกะว่า วันหน้าจะหาโอกาส แอบชี้แนะหลิวหรูเยียนด้านการฝึกตนอยู่เบื้องหลัง
แน่นอนว่า ทรัพยากรก็ห้ามให้ขาด อาจแกล้งทำเป็นทำของวางทิ้งไว้ให้นางพบเจอ เช่น สมบัติล้ำค่าจากธรรมชาติ หรือแหวนเก็บของดี ๆ สักวง
คิดพลางเดินกลับถึงกระท่อมบนยอดเขาดาบเงิน
หลี่เสวียนเซียวขับไล่ฤทธิ์สุรา แล้วสิ่งแรกที่ทำก็คือคว้าพู่กันขึ้นมา บันทึกเหตุการณ์ในวันนี้ลงในสมุดบันทึกเล่มเล็กของตน
จากนั้นจึงเริ่มเปิดย้อนอ่านหน้าก่อน ๆ
เปิดไปถึงตอนเริ่มแรก
ตั้งแต่วันที่ตนเหยียบย่างสู่โลกใบนี้—ทุกเหตุการณ์ในแต่ละวันเขาล้วนจดบันทึกไว้อย่างละเอียดถี่ถ้วน
จนกลายเป็นนิสัยไปแล้ว เวลาหยิบมาอ่าน ก็ทำให้นึกถึงเรื่องราวมากมายได้เสมอ
แน่นอน...เหตุผลสำคัญก็คือ ป้องกันตนเองจากการสูญเสียความทรงจำ หรือถูกใครบางคนดัดแปลงความทรงจำ
เหมือนละครแนวแฟนตาซีโบราณพวกนั้น
พระเอกโดนล้างสมอง กลายเป็นรับใช้คนผิด
สุดท้ายก็ต้องจบชีวิตเพื่อไถ่โทษ
เศร้าเกินไปแล้ว...
หรือบางทีอาจจะสูญเสียความทรงจำ ลืมแม้กระทั่งคนรักของตน
แล้วก็ต้องลากยาวออกอากาศไปอีกสามสิบหกตอน
หลิวหรูเยียน...หลิวหรูเยียน
อ่านไปเรื่อย ๆ สีหน้าของหลี่เสวียนเซียวก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไป
ไม่ถูกต้อง!
ในบันทึกไม่มีบันทึกเกี่ยวกับหลิวหรูเยียนเลย!
เขารีบพลิกอ่านใหม่อีกครั้ง
ไม่ผิดแน่ บันทึกไม่มีหลิวหรูเยียนอยู่เลย แม้แต่รายละเอียดเล็กน้อยก็ไม่มี
สีหน้าของหลี่เสวียนเซียวพลันเคร่งเครียด
ความรู้สึกปรีดาจากการได้พบมิตรเก่า และการได้พบหญิงสาวในดวงใจพลันจางหาย หัวใจพลันร้องเตือนภัยรุนแรง
เขาปิดสมุดทันที
ความคิดแรก—มีคนแอบแก้ไขบันทึกของเขา
ความคิดถัดมา—มีคนบิดเบือนความทรงจำของเขา ใส่หญิงสาวคนหนึ่งที่ไม่มีอยู่จริงลงไป
ฮึ่ม...
มีวิชาเช่นนี้ในโลกด้วยหรือ?
หรือว่า...ข้าคิดมากไป?
เขารีบเก็บสมุดเล่มนั้นลงกล่องล็อก แล้วเปิดอีกกล่องหนึ่งที่ซ่อนไว้
หยิบ “สมุดบันทึกสำรองเล่มที่หนึ่ง” ออกมา
...ในนั้นก็ไม่มีหลิวหรูเยียนเลย
คิ้วของหลี่เสวียนเซียวขมวดแน่นยิ่งขึ้น
“สมุดสำรองเล่มที่หนึ่ง” ก็อาจโดนดัดแปลงเช่นกัน
เขาเดินจากกระท่อมสี่สิบก้าว แล้วเลี้ยวขวาอีกยี่สิบก้าว
เปิดช่องลับใต้ดิน หยิบ “สมุดสำรองเล่มที่สอง” ขึ้นมา
ก็ยังไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับหลิวหรูเยียน!
หลี่เสวียนเซียวเก็บสมุดไว้ตามเดิม แล้วเดินต่อไปยังภูเขาด้านหลัง
ไปหยิบ “สมุดสำรองเล่มที่สาม”
ก็ยังไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับหลิวหรูเยียนอยู่ดี
เขาเดินต่อไปยังที่ซ่อนต่อไป...
เพื่อนำ “สมุดสำรองเล่มที่สี่” ออกมา
สองชั่วยามผ่านไป
หลี่เสวียนเซียวกลับถึงกระท่อม จับดาบประจำตัวไว้แน่น หน้าตาเคร่งขรึม
...สมุดพวกนั้นไม่ถูกแก้ไข
แต่ว่าในหัวของเขากลับมีภาพของหญิงสาวคนหนึ่งที่...ไม่มีตัวตนอยู่จริง
ภาพในหัวที่เคยดูเหมือนเป็นความทรงจำจริงแท้เกี่ยวกับหลิวหรูเยียน เริ่มลอยชัดขึ้นในห้วงจินตนาการ
คงไม่มีใครสงสัยว่าเป็นความทรงจำปลอมแน่นอน
หลิวหรูเยียน...วิชาล้ำลึกยิ่งนัก! เกือบจะหลงกลเข้าเสียแล้ว
โชคดีที่เขายังมีไพ่ตายเหลืออยู่บ้าง
ไม่ได้การแล้ว! นี่ไม่ใช่แค่ปีศาจทั่วไปอีกต่อไป
มันคือภูติผีปีศาจที่สามารถปลอมแปลงความทรงจำได้โดยไร้ช่องโหว่!
ต้องลงมือจัดการอย่างเด็ดขาด!!
หลี่เสวียนเซียวกลัวว่าในอนาคตตนจะถูกแก้ไขความจำอีก จึงเขียนจดหมายฉบับหนึ่งไว้ในตันเถียนของตน
เนื้อหาหลักเตือนว่ามีศัตรูที่สามารถบิดเบือนความทรงจำได้ ให้ระวังอย่าเชื่อความจำของตัวเองมากนัก
อีกฝ่ายอาจเป็นใครคนหนึ่งที่ดูคุ้นเคย
เมื่อถึงเวลาเหมาะสม ข้อความนั้นจะถูกกระตุ้นขึ้นมาอัตโนมัติ
จากนั้น หลี่เสวียนเซียวก็รีบรุดลงจากเขาทันที
“...........”
“เฮ้อ...”
หลิวหรูเยียนถอนหายใจยาว ราวกับต้องการปลดปล่อยความหนักอึ้งทั้งหมดในใจไปพร้อมลมหายใจนั้น
นางมองออกไปยังนอกหน้าต่าง ที่ซึ่งพระจันทร์เต็มดวงลอยเด่นอยู่กลางฟากฟ้า
แสงจันทร์ที่งดงามสาดส่องต้องร่างนาง แผ่กลิ่นอายเยียบเย็นและโดดเดี่ยวออกมาอย่างบอกไม่ถูก
หลิวหรูเยียนใช้มือข้างหนึ่งประคองคางตนไว้
เมื่ออารมณ์ซึ่งซ่อนอยู่ในความทรงจำที่ฝังลงในจิตใจของหลี่เสวียนเซียวเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ มันก็จะยิ่งไหลย้อนกลับมา ราวกับคลื่นทะเลโถมกระแทกสระน้ำใจที่เคยสงบนิ่งของนาง
เมื่อนึกย้อนถึงช่วงเวลาที่ได้พูดคุยกับหลี่เสวียนเซียว หัวใจของหลิวหรูเยียนก็อดสั่นไหวไม่ได้
ทุกคำพูด ทุกแววตา ทุกความใส่ใจที่เคยมีให้กัน
ผ่านความทรงจำที่ตนฝังไว้ในใจเขา หลิวหรูเยียนรับรู้ได้ชัดเจนถึงความรู้สึกรักอันลึกซึ้งและจริงใจที่หลี่เสวียนเซียวมีต่อตน
ประสบการณ์แห่งอารมณ์อันรุนแรงนี้ ทำให้นางเผลอหลงใหลเข้าไปโดยไม่รู้ตัว และไม่อาจถอนตนออกมาได้
“ความรู้สึกนี้...ทั้งเจ็บปวด ทั้งชวนให้ถวิลหา...ช่างวิเศษนัก~”
หลิวหรูเยียนเอ่ยเสียงแผ่ว
ใต้แสงจันทร์ ปรากฏเงาคนหนึ่งขึ้นมาอย่างเงียบงัน
หลิวหรูเยียนหรี่ตาลงเล็กน้อย
ไม่อาจห้ามใจไม่ให้จมลงไปในความทรงจำอันจอมปลอมเหล่านั้น
ภาพเด็กน้อยหลี่เสวียนเซียวนั่งอยู่บนหลังคาผุดขึ้นในห้วงคิด “วันหนึ่ง ข้าจะเหยียบย่ำแสงจันทร์มารับเจ้าถึงที่!”
เมื่อข้าครองใต้หล้า จะให้เจ้าท่องเที่ยวทั่วแผ่นดิน
เมื่อข้าผ่านศึกสงครามมาครึ่งชีวิต จะให้เจ้าร้อยด้ายปะผ้าอยู่ข้างเคียง
เมื่อข้าประสบความสำเร็จ มีชื่อเสียงขจรไกล จะให้เจ้าชมจันทร์เคียงข้างใต้ซุ้มไม้ดอก
หลิวหรูเยียนเงื้อกำปั้นทุบเขาเบา ๆ “เจ้าเด็กน้อยอยากแต่งกับพี่สาวเรอะ!!”
“.......”
คืนสติก่อนจะจมลึกไปกว่านั้น หลิวหรูเยียนก็มองเห็นชัดว่าเงาคนนั้นเป็นใคร
หลี่เสวียนเซียวปรากฏตัวขึ้น
หลิวหรูเยียนขยับตัวเล็กน้อย พลันลุกขึ้นยืนโดยไม่รู้ตัว
หลี่เสวียนเซียวเอ่ยวาจา
หลิวหรูเยียนเม้มริมฝีปากเล็กน้อย
“เสวียนเซียวเตะพิฆาต!!”
หลิวหรูเยียน: ...
นี่...เป็นคำสารภาพรักรูปแบบใหม่ที่กำลังฮิตอยู่หรือไร?
จบตอน