ตอนที่ 220 – เตรียมมาฆ่าข้าใช่หรือไม่?
เหนือเวหาฟ้ากว้างปรากฏรอยแยกคล้ายเหวลึก แผ่ขยายยาวนานไม่หายไป หยดสายฟ้าข้นดั่งปรอททองคำยังคงไหลรินอยู่ในหมู่เมฆ
และใต้มหันตภัยสายฟ้านั้น มีเงาร่างของหลี่เสวียนเซียวตั้งตระหง่าน
ยามนี้ เสื้อคลุมเวทมนตร์รอบกายเขาถูกสายฟ้าทำลายจนกลายเป็นผุยผง เผยให้เห็นเกราะมังกรน้ำที่สวมอยู่ภายใน
หลี่เสวียนเซียวก้มลงมองอย่างมึนงง “เหตุใดเกราะมังกรน้ำถึงกันได้แค่ครึ่งตัว?”
ดูท่ากลับไปคราวนี้ ต้องปรับปรุงเสียใหม่ ไม่เช่นนั้น ท่าทางข้าในตอนนี้มัน...ดูไม่ได้เลยจริง ๆ!
ใต้ฝ่าเท้าเขา กองซากตัวไหมอัคคีอสูรสายฟ้า สูงท่วมเป็นภูเขา
หลี่เสวียนเซียวเงยหน้ามองฟ้าอีกครั้ง
ทว่า...ด่านสายฟ้ายังไม่หยุด!
พวกมัน...เตรียมจะผ่าข้าให้ตายเสียเดี๋ยวนี้เลยหรือ!?
จนถึงตอนนี้ เขาก็เริ่มเข้าใจแล้ว หากเขามิได้เตรียมการล่วงหน้าไว้เพียงเล็กน้อย
หากรับมือด้วยวิธีทั่วไปของการผ่านด่านสายฟ้า เกรงว่าคงถูกผ่าตายตั้งแต่สายแรกแล้ว!
หากการบ่มเพาะมีช่องโหว่แม้แต่น้อย หากรากฐานคลอนแคลน หรือจิตแห่งเต๋าสั่นไหวเพียงเสี้ยวหนึ่ง ล้วนต้องถูกสายฟ้านี้ผ่าแหลกจนไม่เหลือซาก!
“ไอ้สวรรค์...” หลี่เสวียนเซียวสบถออกมาในใจอย่างเหลืออด
แต่ก็รีบเติมใจความต่อท้ายในใจ
ขืนปล่อยให้คำพูดครึ่งเดียวลอยไปในอากาศ เกรงว่าท่านสวรรค์จะเข้าใจผิดว่าเขาลบหลู่
เจ้าจงใจเล่นข้าใช่ไหม!?
ใช่แน่! เจ้าสวรรค์จงใจเล่นข้าชัด ๆ!
ประหนึ่งว่าเขาคือผู้ต้องคำสาปในตำนาน ที่ถูกสวรรค์ลงทัณฑ์!
ทั้งชีวิตของเขาเดินบนทางสายนี้ดั่งเดินบนผิวน้ำแข็งบาง
ไม่พอ! ยังต้องรับมือกับคนประเภท ‘หลงรักจนคลั่ง’ นับไม่ถ้วน พวกต้นกำเนิดแห่งความบ้าคลั่งทั้งหลาย รวมถึงพวกพลังระดับผ่านด่านสายฟ้าที่คอยวางแผนปองร้าย และเหล่าคนข้ามโลกที่มาพร้อมกับวิญญาณพันร่างสารพัดพิสดาร
ตอนนี้ถึงคราวสวรรค์โผล่มาขัดแข้งขัดขาอีกแล้วหรือ!?
ดี! เอาให้หมดเลย!
ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว!
หลี่เสวียนเซียวกำหมัดแน่น “ชีวิตข้าน่ะ...ข้าขอกำหนดเอง!”
“ฮือ...แง๊~ (╥╯^╰╥)”
สุดท้าย หลี่เสวียนเซียวทรุดเข่าลงต่อหน้าฟ้า
“เมตตาด้วยเถิด ท่านสวรรค์ผู้ยิ่งใหญ่! ทั้งชีวิตข้าเคร่งครัดประพฤติดี ข้าไม่เคยทำชั่วเลยสักครั้ง!”
“งง——!!”
คำพูดยังไม่ทันจบ เสียงกึกก้องสะท้านโลกก็ดังขึ้น ทั้งผืนฟ้าเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับว่า...จุดที่เขายืนอยู่คือศูนย์กลางของโลกใบนี้
ฟากฟ้าสีครามสดใสราวกับสูญเสียแรงค้ำยัน ค่อย ๆ ทรุดตัวลง แรงกดมหาศาลถาโถมราวจะบดขยี้ทุกสิ่งใต้หล้า ทั่วพื้นดินในรัศมีหมื่นลี้สั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่ง
“ฟ้าดินสะท้านสะเทือน!?”
หลี่เสวียนเซียวสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่
(⊙o⊙)…?
“นี่มันด่านสายฟ้าของระดับหยวนอิงตรงไหน!?”
“ข้าแค่ผ่านด่านหยวนอิง! ข้ามิใช่ระดับผ่านด่านสายฟ้าเสียหน่อย!!”
เขาตะโกนลั่นฟ้าอย่างหมดหวัง
หมู่เมฆแห่งด่านสายฟ้าค่อย ๆ ปรากฏลวดลายสายฟ้าโบราณ
ไม่รอช้า เขาหันหลัง...แล้ววิ่ง!
“ไม่ผ่านก็ไม่ผ่าน ข้าไม่อยากทะลวงระดับแล้ว!”
“อยู่ในระดับจินตันไปตลอดชีวิต ข้าว่าก็ดีเหมือนกันนะ!”
แม้แต่ของวิเศษหรือสมบัติรอบตัวเขาก็ไม่ทันเก็บ
รีบเร่งฝืนสภาพพลังลมปราณในร่างให้สงบลง
เขารู้แน่ชัด
หากปล่อยให้สายฟ้าด่านนี้ตกลงมา...
ข้าตายแน่นอน!
ไม่ว่าจะเตรียมการมากแค่ไหน ก็ไม่มีความหมายอะไร!
“อะไรกันเนี่ย?”
ข้าแค่อยากทะลวงระดับ มันจำเป็นต้องขนาดนี้เลยหรือ!?
ภายในใจของหลี่เสวียนเซียววนเวียนไปด้วยความคิดนับไม่ถ้วน
หรือเป็นเพราะ...ข้าไม่ได้มาจากโลกนี้?
หรือเพราะในร่างข้า ดันมีจิตแห่งทารกเพิ่มมาอีกตัวแบบงง ๆ?
เพราะข้าต้อง 'ทำลายจิตแห่งทารก' นั้นเสียก่อน?
จึงถูกสวรรค์ลงโทษ!?
หรือไม่ก็...เจ้าสวรรค์แค่ไม่ชอบหน้าข้า?
ไม่สนละ! หนีไว้ก่อน!
หลี่เสวียนเซียวรีบเปิด ‘แผนสุดท้าย’ ของตนเอง
กลืนโอสถซ่อนกลิ่นพลังลมปราณทันที
แล้ว...มุดดิน หนี!
...
ข้าไม่ผ่านแล้วเว้ย!
แต่พอคิดจะหนี เขาก็พบว่า...ท่านสวรรค์ไม่ยอมให้เขาหนีเสียแล้ว
ด่านสายฟ้าค่อย ๆ กลายสภาพเป็นเงาดาบสายฟ้า
“ครืนนน——!!”
จิตใจของหลี่เสวียนเซียวสั่นสะท้าน หัวใจแห่งกระบี่แทบแตกสลาย
เขาเร่งหนีสุดชีวิต พร้อมตะโกนลั่น “ข้าผิดไปแล้ว! ต่อไปจะไม่กล้าอีกแล้ว! ข้าจะไม่ผ่านด่านอีกแล้วววว...!”
แต่ไม่มีประโยชน์! เหนือเวหา แผ่นฟ้าฉีกออกดั่งปากอสูรร้ายอ้ากว้าง
เก้าชั้นของสายฟ้าผสานรวมกลายเป็นดาบยักษ์สายฟ้าเรืองแสง
ไม่ว่าเขาจะหนีไปทางใด ดาบสายฟ้านั้นลอยตามราวกับเงาไล่ตามร่าง คมดาบยังคงชี้ตรงอยู่เหนือศีรษะของเขาเสมอ ราวกับพร้อมจะฟาดฟันเขาทุกเมื่อ!
หลี่เสวียนเซียวกัดฟันแน่น สีหน้าเคร่งเครียดสุดขีด
หากให้เขากล่าวว่าช่วงใดคือช่วงอันตรายที่สุดในชีวิต
ก็คงเป็น...เวลานี้!
“หนีต่อไปไม่ได้แล้ว!”
ข้างหน้าคือเขตผู้คน หากปล่อยให้สายฟ้าฟาดลงไป
แม้เขาตาย ก็อาจมีผู้บริสุทธิ์อีกมากต้องพลอยตายไปด้วย
คิดถึงตรงนี้ เขาก็หันกลับไปทันที
...
แต่ในขณะเดียวกันนั้นเอง
ดาบสายฟ้าจากเวหา ก็ฟาดลงมา!
คลื่นความสิ้นหวังแล่นเข้าจู่โจมหัวใจเขาในพริบตา
ตอนนี้เอง เขาจึงได้รู้แจ้งแก่ใจ ไม่ว่าจะหนีหรือซ่อนเพียงใด ล้วนไร้ความหมาย
ดาบสายฟ้านี้เล็งเขาไว้ตั้งแต่แรก ราวกับว่าฟ้าดินมีโซ่ล่ามเขาเอาไว้ ไม่มีทางหนี ไม่มีที่ซ่อน
ร่างของหลี่เสวียนเซียวถูกเงาดาบบังจนมิด
เขาหยุดหายใจ กล้ามเนื้อร่างกายล้วนแข็งค้าง แล้วทรุดตัวลงในที่สุด
ใต้แรงกดจากสวรรค์ที่รุนแรงจนสรรพสิ่งสั่นสะเทือน
ภูเขารอบข้างแตกกระจาย พื้นดินแยกออกเป็นร่องลึก
น้ำแข็งและหิมะละลายทันทีจนเผยให้เห็นผืนดินแท้จริงเบื้องล่าง
ข้าชะตาขาดแล้ว...
ในใจของหลี่เสวียนเซียวมีเพียงความคิดนั้น
...
แต่ในเสี้ยววินาทีนั้น
เงาร่างหนึ่งก้าวออกจากความว่างเปล่า
ยืนขวางระหว่างเขากับดาบสายฟ้า!
ร่างนั้นอยู่ในสภาพสะบักสะบอม
ชัดเจนว่าเพิ่งหลบหนีจากการไล่ล่าของคนชุดดำและรองเจ้าลัทธิแห่งความตายมา
นั่นคือ...จักรพรรดินีเฟิ่ง!
จักรพรรดินีเฟิ่งเบิกตากว้างมองเขา
“หือ? หลี่เสวียนเซียว...เขา...”
นางยังไม่ทันพูดจบ กลับรู้สึกได้ถึงความเย็นวาบกลางแผ่นหลัง
เงยหน้าขึ้นทันใด...
ดาบสายฟ้าก็ฟาดลง!
“อ๊ากกกก! ไอ้สวรรค์งี่เง่าบ้าไปแล้วววววว——!!”
เสียงก่นด่าดังสนั่นดั่งฟ้าคำราม
หลี่เสวียนเซียวค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง
(•᷄ࡇ•᷅）?
อะไรกันเนี่ย?
จักรพรรดินีเฟิ่ง...กลับโผล่มาขวางดาบแทนข้า!?
ต่อหน้าต่อตา
ดาบสายฟ้าฟาดใส่กลางหน้าผากของนาง
กลางหว่างคิ้วของจักรพรรดินีเฟิ่ง...ดอกบัวเลือดผลิบานขึ้นอย่างเงียบงัน
...
จบตอนที่ 220