ตอนที่ 86 ฝึกลับเพื่อแผนลับ
แม้หยางชิ่งจะไม่ได้สร้างผลงานใดเด่นในยุคราชวงศ์ฉิน แต่เมื่อเข้าสู่ราชวงศ์ฮั่นตะวันตกกลับกลายเป็นบุคคลสำคัญ
เขายังมีศิษย์อีกคนหนึ่งนามว่าฉุนอวี่อี้ ผู้ได้รับการยกย่องว่าเป็นหมอเทวดาในสมัยฮั่น
พูดให้ถึงที่สุด หากได้หยางชิ่งมาครอบครอง ก็เท่ากับได้ผู้ดูแลสุขภาพ และเมื่อหลี่เจ้าจะขยายอิทธิพลต่อไปย่อมต้องมีคนเช่นนี้คอยดูแลอยู่เบื้องหลัง หยางชิ่งจึงกลายเป็นตัวเลือกอันดับหนึ่ง
ยิ่งหากเขาคิดจะขยายอุตสาหกรรมการแพทย์ หยางชิ่งก็เป็นหัวเรือหลักที่เหมาะสมที่สุด
“เจ้าช่างฉลาดจริง ๆ!” หลี่เจ้ายิ้มแล้วเอ่ยตรง ๆ “เจ้ายินดีจะเป็นทาสของข้าหรือไม่?”
หยางชิ่งไม่คิดแม้แต่น้อย ก็ตอบรับทันที — เพราะหลี่เจ้ามีวิชาแพทย์เหนือกว่า เป็นบุคคลที่เขาเคารพนับถือ และเมื่อต่อหน้าคนที่เคารพเช่นนี้ เขาย่อมไม่กล้าปฏิเสธ
“ดีมาก เจ้าจะไม่เสียใจเลยที่ตัดสินใจเช่นนี้ เป็นทาสของข้า ข้ารับรองว่าเจ้าจะร่ำรวยไปทั้งชีวิต”
เขาไม่ได้พูดเล่น ด้วยความรู้จากศตวรรษที่ 21 การปั้นหมอหนึ่งคนให้เป็นยอดหมอในแคว้นฉินมิใช่เรื่องยาก ขอเพียงมีพื้นฐานด้านแพทย์ ซึ่งหยางชิ่งก็มีครบถ้วน
“ขอบคุณคุณชาย!” หยางชิ่งก็เปลี่ยนคำเรียกขานไปตามผู้อื่น เรียกเขาว่า “คุณชาย” เช่นกัน
...
หลี่เจ้าไปถึงค่ายทหาร พบว่า “จางฮั่น” รอเขาอยู่กับทหารสองพันนายเรียบร้อยแล้ว
นับแต่วันที่หลี่เจ้านำกองกำลังออกปราบโจรด้วยความสูญเสียแทบเป็นศูนย์ ทำให้ชื่อเสียงในหมู่ทหารของเขาพุ่งสูงทันที แถมยังมีสมญาว่า “หมอเทวดา” พ่วงไปอีก สร้างบารมีล้นหลามตั้งแต่ยังไม่ปรากฏตัว
ทหารสองพันนาย แม้มิใช่จำนวนมาก แต่โครงสร้างครบถ้วน
มีทั้งหัวหน้าหมู่ นายกอง แม่ทัพกองพัน และจางฮั่นในฐานะรองแม่ทัพ โครงสร้างจัดเต็มทั้งระบบ
ตามธรรมเนียมในกองทัพ หนึ่งหมู่สิบคนต้องมีหัวหน้าหมู่ หนึ่งร้อยต้องมีนายกอง หนึ่งพันต้องมีแม่ทัพ และแม่ทัพกองพันต้องมีผลงานความดีความชอบ หากไม่มีผลงานคงยากจะขึ้นตำแหน่งเช่นนี้ — แต่หลี่เจ้าเป็นข้อยกเว้น และนั่นสะท้อนว่าฮ่องเต้คาดหวังในตัวเขามากเพียงใด
ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกถึงความรับผิดชอบอันใหญ่หลวง
“เหล่าทหารทั้งหลาย!” หลี่เจ้าเอ่ยขึ้นด้วยเสียงดังกังวาน
“โอ่ว! โอ่ว! โอ่ว!”
เสียงฮึกเหิมสะท้านทุ่ง หลี่เจ้าถึงกับหดไหล่ไปเล็กน้อยจากความตื่นเต้น
นี่แหละคือกองทัพ! อาวุธพิทักษ์ชาติ!
ในยามนี้ จิตวิญญาณรักชาติของเขาถึงกับลุกโชนขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
ใช่แล้ว! เดิมทีเขาตั้งใจว่าเมื่อฉินซีฮ่องเต้สิ้นพระชนม์ที่ซาโจว เขาจะรีบหลบหนี แต่บัดนี้เมื่อได้เห็นความเข้มแข็งของกองทัพเช่นนี้ ความคิดนั้นก็เริ่มลังเล
ใช่แล้ว! เมื่อมีกองทัพเข้มแข็งเช่นนี้ เหตุใดต้องหลบหนีด้วย? ในเมื่อเขาคือผู้มีชีวิตใหม่ รู้อนาคตว่าอะไรจะเกิดขึ้น ทำไมจะไม่หยุดยั้งได้?
ฮ่องเต้ฉินตายเพราะพิษโลหะหนัก — เหตุใดเขาจะไม่ห้ามการเสวย “โอสถหมื่นอายุ” ได้?
จ้าวเกากับหลี่ซือปลอมแปลงราชโองการ — เหตุใดจึงไม่สามารถแจ้งฮ่องเต้ล่วงหน้า?
หากทำได้ ชะตากรรมซาโจวอาจไม่เกิดขึ้น
เช่นนั้น ฮ่องเต้จะไม่ตาย แคว้นฉินจะไม่ล่มสลาย เขาเองก็ไม่ต้องหนีไปไหน
จริงอยู่ เขาใช้ชีวิตในแคว้นฉินมาพักใหญ่ เริ่มรู้สึกว่าแผ่นดินนี้ก็ใช่จะเลวร้ายอะไร ชีวิตก็ราบรื่นดี หากเกิดกลียุคขึ้นเมื่อไร ก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะเป็นอย่างไรบ้าง
“เฮ้อ! คิดมากไปทำไมกันเล่า...ประวัติศาสตร์มิใช่สิ่งเปลี่ยนแปลงง่ายดาย คิดไปก็เปล่า ปล่อยให้เป็นไปเถอะ!” หลี่เจ้าถอนใจ ก่อนจะละความคิดนั้นหันไปตั้งใจฝึกทหาร
เห็นสายตานับถือของทหารแต่ละคนก็ยิ่งรู้สึกฮึกเหิม
“เหล่าทหาร ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้าจะฝึกพวกเจ้าให้เป็น ‘เสือในหมู่เสือ’ เป็นยอดทัพอันดับหนึ่งในแผ่นดิน! พวกเจ้ามีความมั่นใจหรือไม่?”
“โอ่ว! โอ่ว! โอ่ว!”
เสียงตะโกนดังกระหึ่ม
“ดี! ไม่ว่าพวกเจ้าจะเคยเป็นทหารราบ พลหน้าไม้ พลรถศึก หรือทหารม้า วันนี้ให้ลืมสิ้นไปเสีย! นับแต่นี้ไป พวกเจ้าคือ ‘ทหารพิเศษแห่งต้าฉิน!’”
“ทหารพิเศษ?” เสียงกระซิบดังขึ้นจากหมู่ทหาร ไม่มีใครรู้ว่าหมายถึงสิ่งใด
หลี่เจ้ายิ้มไม่อธิบายให้มากความ ตะโกนต่อทันที “โยนง้าว หอก หน้าไม้ของพวกเจ้าทิ้งไป! ตั้งแต่นี้ไปไม่ต้องใช้มันอีกต่อไป!”
“ทิ้ง?” ทหารหลายคนหันมามองหน้ากันอย่างมึนงง
แต่ไม่นานก็มีเสียงหนึ่งร้องด้วยความดีใจ “หัวหน้า ท่านสร้างอาวุธมหาประลัยสำเร็จแล้วใช่หรือไม่? พวกเราจะได้ใช้มันกันทุกคนใช่หรือไม่?”
เสียงนี้มาจากผู้ที่เคยร่วมศึกปราบโจร พวกเขาเคยเห็นพลังของอาวุธมหาประลัยมากับตา จึงยิ่งมั่นใจ
เมื่อคำพูดแพร่ไปในหมู่ทหาร บรรยากาศก็กลับคึกคักขึ้นทันตา
“โอ่ว! โอ่ว! โอ่ว!”
หลี่เจ้าเพียงส่ายหน้า ยิ้มอย่างปลงตก “ขออภัยด้วย อาวุธมหาประลัยใช้จนหมดแล้ว ถึงแม้จะยังมีเหลือ ก็ไม่อาจแจกให้ครบทุกคนได้”
อาวุธอย่าง “จรวดเพลิง” มีเพียงห้ากระบอก จะหวังให้แจกทุกคนได้อย่างไร? ส่วน “ระเบิดห่อผ้า” แม้ผลิตได้ง่าย แต่ใช้ได้เฉพาะระยะไกล หากเข้าตะลุมบอนก็เป็นฝ่ายพังเสียเอง ดังนั้นจึงไม่เหมาะเป็นอาวุธหลัก
“หา...” สีหน้าทหารหลายคนแปรเปลี่ยนเป็นผิดหวัง จางฮั่นเองก็อดถามไม่ได้ “ท่านแม่ทัพ หากพวกเราทิ้งอาวุธไปหมด จะใช้สิ่งใดในการรบ?”
หลี่เจ้าไม่ตอบตรง ๆ แต่พูดแค่ว่า “พวกเจ้าจะรู้เองในวันนั้น!”
วันนั้น? จางฮั่นยิ่งงุนงง — หรือว่าแม่ทัพหลี่จะเตรียมของขวัญเซอร์ไพรส์ไว้ให้พวกเรากันนะ?
เขารู้สึกทั้งตื่นเต้นและสงสัยปนเปกันไปหมด
ทว่าในใจอีกมุมหนึ่งก็อดคิดไม่ได้ — ทั้ง “อาวุธสังหารห่อผ้า” และ “กระบอกสังหาร” ก็ใช้หมดแล้ว จะไปหา “อาวุธมหาประลัย” ที่ไหนมาอีก? แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่กล้าสงสัยออกมาเป็นคำพูด
ในใจของเหล่าทหารคนอื่นก็มีคำถามไม่ต่างกัน แต่เพราะเห็นฝีมือของหลี่เจ้ามาก่อน ไม่มีใครกล้าเอ่ยค้าน
“อีกอย่าง ตั้งแต่นี้ไป ระเบียบการฝึกแบบเดิมให้ยกเลิกทั้งหมด ข้าจะถ่ายทอดวิธีฝึกพิเศษให้แม่ทัพจางฮั่น แล้วให้เขานำฝึกพวกเจ้า เพื่อสร้างยอดทหารในเวลาสั้นที่สุด!”
“โอ่ว! โอ่ว! โอ่ว!”
เมื่อพิธีต้อนรับจบลง หลี่เจ้าก็พาทหารทั้งสองพันไปตั้งค่ายลับแห่งหนึ่งโดยไม่ให้ใครล่วงรู้
ไหน ๆ ฮ่องเต้ก็สั่งให้สร้างกองทัพลับ หากจะลับ ก็ลับให้สุดทาง!
เขาเชื่อว่าฮ่องเต้ย่อมมีเหตุผลของตน
“จางฮั่น...” ตอนนี้กลายเป็นรองแม่ทัพอย่างเป็นทางการแล้ว หลี่เจ้าก็ไม่เรียกอย่างสุภาพอีกต่อไป “ข้าจะถ่ายทอดวิธีฝึก ‘ทหารพิเศษ’ ให้เจ้า ตอนนี้เรามีเวลาไม่มาก อีกเดือนเดียวจะเริ่มการเดินทางตะวันออก”
“ข้าจะไม่ทำให้ท่านแม่ทัพผิดหวัง!”
หลี่เจ้าพยักหน้า ก่อนเขียนแบบฝึกลงบนกระดาษส่งให้
จางฮั่นรับมาอย่างดีใจ แต่เมื่อเริ่มอ่าน สีหน้าก็เริ่มเปลี่ยน
“ท่านแม่ทัพ วิธีฝึกเช่นนี้...มันหมายความว่าอย่างไร?” เขาขมวดคิ้วแน่น
แบบฝึกนั้นมีทั้งฝึกกำลังกล้ามเนื้อ การคลานต่ำ การเฝ้าจุดยุทธศาสตร์ ซึ่งบางอย่างเขาพอเข้าใจ เช่นการฝึกกำลังกายเพื่อเตรียมตัวต่อสู้ แต่...คลานต่ำ? เฝ้าจุดยุทธศาสตร์? จะไปรบกันหรือไปตายกันแน่?
หากศัตรูบุกมา แล้วมัวคลานไปมา มิเท่ากับเชิญศัตรูมาสับร่างหรือไร? เฝ้าจุดยุทธศาสตร์คือให้ศัตรูรุมฆ่าหรืออย่างไร?
เขาเริ่มปวดหัวขึ้นมาเล็กน้อย
แต่หลี่เจ้าเพียงยิ้มเจ้าเล่ห์ “ทำตามที่เขียนไว้นั่นแหละ เดี๋ยวเจ้าจะรู้เอง”
จางฮั่นยังคงมึนงง แต่ก็ไม่กล้าขัดคำสั่ง ได้แต่ส่ายหน้าแล้วลงมือฝึกไปตามนั้น
“ที่นี่เตรียมพร้อมแล้ว ต่อไปต้องไปหาทางขุดแร่เหล็ก!” หลี่เจ้าพึมพำขณะจากมา เขาจะกลับหมู่บ้านฉางอัน เพื่อพาคนในครอบครัวและเหล่าทาสที่เคยมีประสบการณ์หลอมเหล็กมาด้วย
และแน่นอน เขาต้องเริ่มต้นผลิตดินปืนด้วย เพราะมันคือสิ่งจำเป็นในการทำศึก!