ตอนที่ 88 เผยโฉมปืนกล

หลี่เจ้าไม่ปล่อยให้ตัวเองฟุ้งซ่านไปมากกว่านี้ เพราะยิ่งใกล้ถึงวันเสด็จออกตรวจภาคตะวันออก เขาก็ยิ่งรู้สึกถึงกลิ่นอายประหลาดบางอย่างที่แผ่ซ่านออกมาอย่างบอกไม่ถูก หากไม่มีเหตุใดเป็นพิเศษ ไฉนฮ่องเต้จึงอนุญาตให้เขาสร้างอาวุธสังหารขั้นสูง แถมยังให้ปฏิบัติภารกิจอย่างลับ ๆ ด้วยเล่า?

หากย้อนดูตามประวัติศาสตร์ ครั้งที่ห้าในการเสด็จตะวันออกก็แค่การเดินทางธรรมดา กระทั่งฉินซีฮ่องเต้ล้มป่วยเสียชีวิต จึงเกิดเรื่องราวตามมาอย่าง "รัฐประหารซาโจว" แต่เมื่อพิจารณาจากพฤติกรรมของฮ่องเต้ในช่วงหลังนี้แล้ว...เขาจะยังหลงเชื่อสำนักเซียนและยอมกลืนกินโอสถหมื่นอายุอยู่อีกหรือ?

หากฉินซีฮ่องเต้ไม่เสวยโอสถ แล้วจะยังสิ้นพระชนม์หรือไม่? หากไม่สิ้นพระชนม์ เหตุการณ์ต่อจากนั้นจะเป็นเช่นไร?

เบื้องหลังทั้งหมดล้วนคลุมเครือยากหยั่งถึง สิ่งเดียวที่หลี่เจ้าทำได้ในตอนนี้คือ สร้างปืนกลให้เสร็จโดยเร็ว พร้อมฝึกฝนกำลังทหารให้กลายเป็นขุมกำลังส่วนตัวที่มีพลังต่อกรกับภัยใดก็ได้

เวลาผ่านไปหนึ่งเดือน เขาก็สามารถสร้างปืนกลได้สำเร็จ แม้มีเพียงหนึ่งร้อยกระบอกเพราะข้อจำกัดด้านเวลา แต่กระสุนกลับมีพอใช้เหลือเฟือ

“หนึ่งร้อยก็หนึ่งร้อยเถอะ!” หลี่เจ้ากัดฟันพูด ก่อนจะขนอาวุธไปยังค่ายฝึกพิเศษที่ตั้งอยู่ลึกเข้าไปในหุบเขา

แต่สิ่งที่เห็นเบื้องหน้ากลับทำให้เขานิ่งงัน — ค่ายฝึกที่ควรเต็มไปด้วยเสียงตะโกนฝึกซ้อมกลับเงียบงันประหนึ่งสุสาน ทหารกระจายกันยืนเป็นกลุ่มเล็กกลุ่มน้อย สายตาจับจ้องไปยังแนวป่าอย่างตื่นตระหนก ราวกับศัตรูมหึมากำลังจะบุกเข้ามา!

เสื้อผ้าของแต่ละคนขาดรุ่งริ่ง เปื้อนเลือดและฝุ่น ราวกับเพิ่งผ่านศึกหนักมา!

“เกิดอะไรขึ้น!?” หลี่เจ้าแทบจะพุ่งตัวเข้าไปถามทันที

เขามองหา “จางฮั่น” แต่ไม่พบ จึงเรียกนายกองมาสอบถาม

“ท่านแม่ทัพ! รองแม่ทัพจางฮั่นนำกำลังออกไปไล่ต้อนสัตว์ป่าครับ!”

“หา!?” หลี่เจ้าเบิกตากว้าง <นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันอีกแล้ว!>

หลังจากเขาจากค่ายไป ทหารทั้งหลายก็ฝึกฝนตามแบบฉบับของหน่วยพิเศษที่เขาเขียนไว้ แม้พัฒนาขึ้นมาก แต่ด้วยความไม่เข้าใจ พวกเขารู้สึกว่าวิธีฝึกนี้อ่อนเกินไปจนไม่แน่ใจว่าจะใช้ได้ผลในสนามรบจริง

เริ่มมีเสียงกระซิบว่าจะกลับไปฝึกวิธีเดิม เช่น วิ่งเข้าฟัน วิ่งเข้าชนด้วยหอกและดาบ แต่จางฮั่นไม่ยอม — เขายึดมั่นในคำสั่งของหลี่เจ้าอย่างเคร่งครัด

อย่างไรก็ดี ท่ามกลางเสียงบ่นของทหารที่เพิ่มขึ้นทุกวัน และความอึดอัดที่กดดันขึ้นเรื่อย ๆ จางฮั่นก็ตัดสินใจใช้วิธี “พิสูจน์ผลลัพธ์ด้วยสถานการณ์จริง” เขานำพวกทหารไปเผชิญหน้ากับสัตว์ป่าที่ไล่ต้อนมาจำนวนมาก เพื่อทดสอบว่าการฝึกของหลี่เจ้าจะเอาตัวรอดได้หรือไม่

ผลลัพธ์นั้นไม่ต้องเดาให้เสียเวลา — ทหารร้องโอดโอยกันระงม ตัวถลอกปอกเปิกกันเป็นแถบ ถ้าไม่ใช่เพราะร่างกายพวกเขาแข็งแกร่งขึ้นจากการฝึก ก็คงมีคนตายไปแล้วแน่!

หลี่เจ้ายกมือกุมขมับ <โอย...เจ้านี่มันบ้าไปแล้ว!>

เขาอยากจะก่นด่า แต่ไม่รู้จะด่าด้วยถ้อยคำใดให้เหมาะดี — โง่เง่าดี? บ้าบิ่นดี? หรือซื่อตรงจนเกินเหตุดี?

“เขารู้ทั้งรู้ว่าทหารยังไม่พร้อม ไยยังกล้าไล่ต้อนสัตว์ป่ามาโจมตีอีกเล่า?”

นายกองตอบด้วยเสียงแผ่วเบา ราวกับกำลังหวั่นเกรงแม้แต่การกล่าวถึง “รองแม่ทัพจางฮั่นบอกว่า ที่ทุกคนแพ้สัตว์ป่า เพราะยังฝึกไม่ถึงขั้น! เขาเลยตำหนิพวกเรา ไม่ตั้งใจฝึก แล้วบอกว่า...ต้องฝึกจากสนามจริง!”

หลี่เจ้าถึงกับหน้าดำหน้าแดง <นี่มันจะเอากองทัพข้าตายตั้งแต่ยังไม่เริ่มหรืออย่างไร!>

“สัตว์ป่าจะมาถึงแล้วใช่หรือไม่?” เขาถาม

“ใช่ครับ!”

“ให้ตายเถอะ!” หลี่เจ้าแทบอยากเอาหัวโขกต้นไม้ เขารีบสั่งเสียงดัง “รีบคัดเลือกทหารหนึ่งร้อยคน! ที่เหลือทั้งหมดถอยออกไปจากค่าย!”

นายกองถึงกับเบิกตากว้าง <อะไรนะ!? ให้แค่หนึ่งร้อยคนรับมือสัตว์ป่าทั้งหมด ส่วนที่เหลือถอย! ท่านแม่ทัพเสียสติแล้วหรือไง!?>

แต่หลี่เจ้ายืนยันหนักแน่น “รีบทำตามคำสั่ง อย่าชักช้า!”

แม้จะลังเล แต่เขาก็ทำตาม สั่งให้ทหารกลุ่มใหญ่ถอยออกจากแนวปะทะ คงเหลือไว้เพียงหนึ่งร้อยนายที่ยืนตั้งแถวหน้าอย่างเป็นระเบียบ

หลี่เจ้ามองด้วยแววตาพอใจ <จางฮั่นถึงจะเพี้ยนไปบ้าง แต่ฝึกวินัยกองทัพได้ดีจริง ๆ>

เขาเดินมายืนหน้าทหารทั้งร้อย ก่อนจะเอ่ยถาม

“พวกเจ้าอยากกำจัดสัตว์ป่าเหล่านี้หรือไม่?”

แม้ไม่มีใครตอบ แต่แววตาหลายคู่ฉายชัดว่าต้องการ — ทหารที่ทนเจ็บจากการฝึก ย่อมอยากมีโอกาสชำระแค้น!

หลี่เจ้ายิ้ม “ในเมื่ออยาก เช่นนั้นข้าจะให้โอกาสพวกเจ้า”

เขาหันไปตะโกน “เอาอาวุธสังหารเข้ามา!”

เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังขึ้นเมื่อบ่าวรับใช้ขนของจำนวนมากมาวางเรียงตรงหน้า บรรดาทหารมองดูอย่างตื่นเต้น

แต่ทันทีที่เห็นสิ่งที่ถูกวางลง พวกเขาก็เริ่มเบ้ปาก — เหล็กสีดำทรงประหลาด แข็งแรงก็จริงแต่สั้นเกินคาด แถมมีแค่รูตรงปลาย ท่าทางไร้พิษสงโดยสิ้นเชิง

“นี่มันอะไรกัน...หอกเหรอ? ไม่เหมือน...ดาบก็ไม่ใช่...จะแค่ท่อนไม้ตีหมาก็ไม่ปาน”

“ท่านแม่ทัพ ของแบบนี้จะฆ่าสัตว์ได้หรือ?” นายกองกลั้นใจถาม

“ได้สิ เดี๋ยวเจ้าจะได้เห็นเอง” หลี่เจ้าตอบยิ้ม ๆ ไม่อธิบายอะไรเพิ่มเติม

อาวุธปืนกลร้อยกระบอกถูกแจกจ่ายให้ครบทุกคน พร้อมกับกล่องเหล็กใบเล็กที่บรรจุกระสุน

นายกองจับกระสุนขึ้นมาหมุนดู “นี่มันอะไร? ดูเหมือนอาวุธลับ...ท่านแม่ทัพ นี่คืออาวุธลับใช่หรือไม่?”

“ใช่แล้ว” หลี่เจ้าพยักหน้า <จากมุมมองของคนยุคนี้ กระสุนก็คืออาวุธลับที่ไม่ต้องใช้แรงเหวี่ยง>

“แต่...พวกข้าไม่เคยฝึกการขว้างปาเลยนะ” นายกองยังคงลังเล

หลี่เจ้ายิ้มกว้าง “ผิดแล้ว — พวกเจ้า ‘ฝึก’ มาแล้ว และฝึกมาดีเสียด้วย!”

“ฝึกมาแล้ว?” อีกฝ่ายงุนงงยิ่ง

“ก็ฝึกคลานต่ำ ประคองอาวุธ วิ่งเปลี่ยนที่ซ่อน พวกนั้นล้วนเป็นพื้นฐานของการใช้สิ่งนี้!” หลี่เจ้าตบไหล่เขา “จำไว้นะ ข้าไม่ได้สอนเจ้าให้ขว้าง แต่สอนเจ้าให้ ‘เล็ง’ และ ‘ยิง’!”