ตอนที่ 7 ฝึกสำเร็จ มีหวังรอดตาย!

ซูหนิงรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก

เคล็ดวิชาอะไรหรือ ถึงทำให้พวกตัวจิ๋วจริงจังถึงเพียงนี้?

“วิชานี้จริง ๆ แล้ว...ยังไม่มีชื่อ” เซียนหญิงคุนหลุนกล่าวอย่างลังเล

“มันคือสิ่งที่พวกเราสร้างขึ้นในยามว่างหลังจากเหาะขึ้นสวรรค์ รวมเอาความเข้าใจของพวกเราทั้งเก้าคนหลอมรวมเข้าด้วยกัน กลายเป็นวิชาใหม่นี้”

เคล็ดวิชาที่หลอมรวมจากสายเลือดและประสบการณ์ทั้งชีวิตของเซียนทั้งเก้า?

“มันยังไม่สมบูรณ์ดีนัก แต่จากที่พวกเราคำนวณ ระดับของวิชานี้สูงมาก…จะสูงขนาดไหน พวกเราก็ยังไม่แน่ใจ” เซียนหญิงคุนหลุนอธิบาย

“หากท่านเซียนยินดี จะลองฝึกดูก็ได้”

นางดูเหมือนจะรู้สึกเกรงใจเล็กน้อย

การเสนอให้เขาลองวิชานี้ ก็เท่ากับใช้ซูหนิงเป็นหนูทดลอง

ใครจะไปรู้ว่าซูหนิงจะไม่พอใจหรือเปล่า

เพราะการทำแบบนี้ก็เสี่ยงอยู่ไม่น้อย แต่พวกตนไม่มีทางเลือก

พวกเขาจำเป็นต้องผูกผลประโยชน์ไว้กับซูหนิง

มีแต่ผลประโยชน์ที่เกี่ยวพันกันเท่านั้น ที่จะทำให้ความสัมพันธ์ดำเนินต่อไปได้

จะความรัก มิตรภาพ หรือสายสัมพันธ์ใด ๆ ก็ตาม หากมีเพียงฝ่ายเดียวทุ่มเท สุดท้ายก็อยู่ไม่รอด

พวกตัวจิ๋วเหล่านี้ใช้ชีวิตมาหลายร้อยหลายพันปี ต่างก็เข้าใจโลกดีแล้ว

“ไหน ๆ ก็ตายแน่อยู่แล้ว ลองดูหน่อยจะเป็นอะไรไป” ซูหนิงพยักหน้าอย่างสบายใจ

ในเมื่อร่างกายก็ใกล้พังเต็มที จะลองอะไรสนุก ๆ ก่อนตายก็ไม่เลว

“ท่านเซียนตกลงแล้วหรือ?” พวกตัวจิ๋วไม่คิดว่าเขาจะตกลงง่ายขนาดนี้ แต่ก็ดีใจไม่น้อย

“เชิญถ่ายทอดเคล็ดวิชาได้เลย!”

ด้วยประสบการณ์ที่เคยรับการถ่ายทอดมาแล้ว ซูหนิงจึงรับเคล็ดใหม่นี้อย่างง่ายดาย

และเมื่อเคล็ดวิชาใหม่นั้นไหลเข้าสู่จิตใจในชั่วพริบตา สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที

มีบางสิ่งบางอย่างตื่นขึ้นในจิตใจ

“เดินโดยไม่เศร้าหมอง ทะยานขึ้นฟ้าจนถึงสวรรค์…”

“เส้นลมปราณไหลเวียนราบรื่น เสมือนสายน้ำใหญ่หลากหลั่ง…”

ไม่เหมือนเคล็ดก่อนหน้านี้ที่ไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย

เคล็ดวิชานี้เมื่อเข้าสู่จิตของเขา กลับทำให้เกิดความรู้แจ้งเฉียบพลันราวถูกสายฟ้าฟาด

ราวกับว่าเส้นประสาทเส้นหนึ่งตื่นขึ้น

เข้าใจแล้ว

“นี่มัน…”

ซูหนิงสีหน้าขึงขัง ครุ่นคิดอยู่ครู่

ก่อนจะนั่งขัดสมาธิลงอย่างมั่นคง

เริ่มต้นฝึกทันทีในจุดนั้นเอง

วิชานี้ประหลาดยิ่งนัก

ราวกับมีชีวิตและตอบสนองเข้ากับร่างกายของซูหนิงได้อย่างลงตัว

มันขยับเพื่อให้เขาสะดวก

เคลื่อนพลังให้ไหลเวียนตามลมหายใจอย่างเป็นจังหวะ

ซูหนิงรู้สึกได้ว่า บริเวณท้องน้อยของเขาเริ่มอุ่นขึ้น และมีไอพลังไหลเวียนตามใจปรารถนาไปทั่วร่าง

เริ่มจากวนอยู่ในช่องท้อง แล้วแผ่ขยายไปยังแขนขาและร่างกายทั่วทั้งร่าง

หลังจากไหลเวียนครบรอบหนึ่ง

กระแสพลังนั้นก็กลับคืนสู่จุดต้นกำเนิดเดิมในจุดตันเถียน

“ฟู่…”

ซูหนิงลืมตาขึ้น

ลุกขึ้นยืน

ตามปกติหากนั่งขัดสมาธินาน ๆ มักจะทำให้ขาชา แต่นี่เขากลับไม่รู้สึกชาเลยแม้แต่น้อย ร่างกายกลับยิ่งรู้สึกปลอดโปร่ง แข็งแรง

สดชื่นเป็นพิเศษ

ราวกับได้เข้าคอร์สนวดผ่อนคลายแบบราคาแพง

ซูหนิงตกตะลึงกับผลลัพธ์ที่ได้รับ

วิชานี้ได้ผล และเขาก็สามารถฝึกมันได้จริง ๆ

“ท่านเซียนฟื้นแล้วหรือ?” เซียนหญิงคุนหลุนและพวกตัวจิ๋วต่างถอนหายใจโล่งอก

เห็นได้ชัดว่าซูหนิงฝึกสำเร็จ

ดีแล้ว

อย่างน้อยพวกเขาก็มีคุณค่าในสายตาของซูหนิงแล้วเสียที

จากนี้ไปความสัมพันธ์ของทั้งสองฝ่าย จะไม่ใช่เพียงฝ่ายเดียวที่ให้โดยไม่หวังสิ่งตอบแทนอีกต่อไป

เป็นความผูกพันที่แท้จริง

สำหรับพวกตัวจิ๋วแล้ว นี่คือเรื่องใหญ่

ซูหนิงมองท้องฟ้า “ไม่อยากเชื่อเลยว่ามันมืดแล้ว…”

เขาประหลาดใจ

ตอนเริ่มฝึกยังเป็นตอนเช้าอยู่แท้ ๆ

แต่เมื่อหยิบมือถือขึ้นมาดู ก็พบว่าเวลาเป็น 22:21 แล้ว

แค่หมุนเวียนพลังหนึ่งรอบ…เวลาก็ผ่านไปทั้งวัน

ไม่น่าแปลกใจที่ใคร ๆ ก็บอกว่า หนึ่งวันในถ้ำเซียน เท่ากับพันปีในโลกมนุษย์

ถึงอย่างนั้นซูหนิงก็รู้สึกพอใจมาก

เขาสัมผัสได้ว่าร่างกายดีขึ้น

พลังกล้ามเนื้อ สมรรถภาพปอด การไหลเวียนโลหิต ทุกอย่างล้วนพัฒนาไปเล็กน้อย

แม้แต่อาการของโรค ALS ก็ทุเลาลงเล็กน้อยเช่นกัน

ทำให้ซูหนิงดีใจเป็นอย่างมาก

เป็นโชคลาภที่ไม่คาดฝัน

เขากลับมามีความหวังกับชีวิตอีกครั้ง

หากฝึกต่อไปเรื่อย ๆ เช่นนี้ บางทีโรคร้ายอาจจะหายขาดในวันหนึ่งก็เป็นได้

เพียงแค่คิด ซูหนิงก็ยิ้มกว้างออกมา

“ท่านเซียนฝึกได้เร็วมากเลยนะ” ฮ่องเต้แห่งต้าเซี่ยกล่าวชม

“คนทั่วไปต้องใช้เวลามากกว่านี้แน่นอน”

แต่คำพูดนี้ ทำเอาพวกตัวจิ๋วอีกหลายคนแอบกระอักกระอ่วน

เพราะในความจริงแล้ว ความเร็วของซูหนิงก็ไม่ได้เร็วเป็นพิเศษ

หากเทียบกับผู้มีพรสวรรค์แท้ ๆ ยังถือว่าธรรมดา

“ตอนนี้ข้าอยู่ในระดับไหนแล้ว? ทะลุปราณขั้นแรกได้หรือยัง?” ซูหนิงถามด้วยความตื่นเต้น

“เอ่อ…” เหล่าตัวจิ๋วถึงกับไปไม่เป็น

“เรื่องนั้น…เอ่อ…”

เห็นสีหน้าของพวกเขา ซูหนิงก็รู้คำตอบทันที — ยังไม่ทะลุขั้นแน่นอน

“ท่านเซียนอย่าเพิ่งท้อใจ โลกนี้ไม่มีทรัพยากรสำหรับการฝึกตนเลย หรืออาจเป็นเพราะกฎของที่นี่ต่างจากโลกเบื้องล่าง ทำให้ฝึกตนได้ยากเป็นพิเศษ” เซียนหญิงคุนหลุนกล่าวปลอบใจ

นางดูสง่างาม สุภาพนุ่มนวล

ทั้งที่ในโลกเบื้องล่าง นางคือยอดหญิงผู้เคร่งขรึมดุจน้ำแข็ง

“ตราบใดที่ท่านเซียนรู้สึกว่าร่างกายดีขึ้น เท่านั้นก็เพียงพอแล้ว เรื่องระดับพลังอะไรพวกนั้น อย่าไปใส่ใจมากนัก ฝึกตนเป็นเรื่องที่ต้องใช้เวลา” พวกเขาช่วยกันปลอบ

แต่เอาเข้าจริง ซูหนิงก็ไม่คิดมากอยู่แล้ว

ขอแค่ร่างกายดีขึ้นได้ ก็ถือว่ามหัศจรรย์พอแล้ว

อย่างน้อย…เขาได้เห็นหนทางหนึ่งในการต่อสู้กับโรคร้าย

ผ่านเรื่องราวมาหลายอย่างในช่วงที่ผ่านมา ทำให้ซูหนิงตระหนักชัดเจนว่า

ต่อหน้าความเป็นความตาย ทุกเรื่องในโลกนี้ล้วนเป็นเรื่องเล็ก

ไม่ว่าจะเป็นการเลิกรา การสูญเสียงาน หรือแม้แต่การสูญเสียคนใกล้ตัว

แยกทางกันแล้ว ก็ยังเริ่มต้นใหม่ได้ ตกงานแล้วก็ยังหางานใหม่ได้ เพื่อนหายไปก็ยังหาเพื่อนใหม่ได้ แต่ถ้าชีวิตสิ้นสุดลง…ก็ไม่มีวันย้อนคืน

“โครก~…”

ระหว่างพูดคุย เสียงท้องร้องก็ดังขึ้นมา

ซูหนิงไม่ได้กินอะไรเลยทั้งวัน แน่นอนว่าหิวจนแทบทนไม่ไหว

เขายังไม่ได้ฝึกถึงขั้นไม่ต้องกินอาหาร

ตอนฝึกได้ผลจนตื่นเต้น ก็ลืมความหิวไปหมด

แต่ตอนนี้…ความหิวก็โจมตีเต็มแรง

มองไปยังพวกตัวจิ๋ว ก็เห็นว่าพวกเขาเองก็ดูเหนื่อยอ่อนเหมือนกัน

“เอ่อ…เดี๋ยวข้าไปหาอะไรมากินก่อน รอสักครู่” พูดจบเขาก็พุ่งตรงไปยังห้องครัว

ลวกบะหมี่สามชามใหญ่ ทอดไข่สิบฟอง

บะหมี่ทั้งห่อหมดเกลี้ยง

แบ่งส่วนหนึ่งให้พวกตัวจิ๋ว แล้วที่เหลือก็ลงท้องซูหนิงเรียบ

ถึงอย่างนั้นก็ยังแค่รู้สึกอิ่มประมาณแปดส่วนเท่านั้น

“ของกินในบ้านหมดแล้ว พรุ่งนี้ค่อยไปซื้อที่ตลาดก็แล้วกัน”

วันรุ่งขึ้น ซูหนิงอารมณ์ดีเป็นพิเศษ

หลังจากเลิกกับแฟนเก่ามาได้สองเดือน นี่น่าจะเป็นวันที่เขามีความสุขที่สุด

“อาจจะเรียกได้ว่า เป็นวันที่ใจเบาที่สุดในรอบหลายปีด้วยซ้ำ ตอนอยู่กับซูอี๋ ฉันเหนื่อยทั้งกายทั้งใจ เครียดกับงาน สุดท้ายก็ไม่เคยได้พักจริง ๆ เลย…” เขาครุ่นคิด

“บางที…การแยกจากกัน อาจเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับเราทั้งคู่”

เมื่ออิ่มแล้ว เขาก็ไม่ลังเลอีกต่อไป

ล้มตัวลงนอน

ตั้งตารอพรุ่งนี้ที่จะได้ฝึกต่อไป…

ณ มุมหนึ่งของเมือง

ซูอี๋ยังคงข่มตาไม่ลงด้วยความโกรธ “ไอ้ซูหนิงนี่มันตามตื๊อไม่เลิกเลยจริง ๆ…”

“บอกเลิกแล้วแท้ ๆ ยังจะไปพูดกับแม่ฉันอีก เขาคิดว่าทำแบบนี้แล้วฉันจะกลับไปงั้นเหรอ?”

“เหอะ…ทำแบบนี้น่ะยิ่งทำให้ฉันเกลียดเข้าไส้ ไม่มีทาง ไม่มีวันให้อภัยเด็ดขาด!!!”

……

……