ตอนที่ 19 นี่สินะ...มนุษย์

ตัวจิ๋วทั้งหลายยังคงไม่อาจเข้าใจได้ว่า...ซูหนิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขานั้น เป็นตัวตนแบบใดกันแน่

แม้จะรู้ว่าเขาอยู่ในระดับหลอมลมปราณขั้นหนึ่งเช่นเดียวกับพวกเขา แต่กลับสัมผัสได้ถึงพลังที่ราวกับทลายฟ้าได้ในหมัดเดียว — มันเกินกว่าความเข้าใจของพวกเขา

ซูหนิงเองก็ได้แต่หัวเราะแห้ง ๆ กับความย้อนแย้งนี้

เหล่าตัวจิ๋วผู้ซึ่งคอยเป็นผู้แนะนำเส้นทางฝึกตนให้แก่เขา กลับไม่อาจเข้าใจสภาพของเขาในตอนนี้ได้เสียเอง

แล้วหนทางในอนาคตของเขาจะเป็นเช่นไร? — ไม่มีใครล่วงรู้ได้

แต่ซูหนิงก็ไม่คิดจะใส่ใจ เขาส่ายหน้าเบา ๆ แล้วสลัดเรื่องวุ่นวายออกจากหัว

ไม่ต้องคิดมาก ก็ไม่ว้าวุ่น ไม่ว้าวุ่น ก็ไม่เหนื่อยใจ — เมื่อไม่เหนื่อยใจ ความสงบก็อยู่ไม่ไกล

จะเป็นอะไรก็ช่างหัวมันเถอะ อนาคตยังมาไม่ถึง อดีตกลายเป็นอดีต สิ่งสำคัญคือ...ตอนนี้ วันนี้ เวลานี้ต่างหากที่เขาควรใช้ชีวิตให้เต็มที่

อย่างน้อย...ตอนนี้เขาแข็งแกร่งขึ้น และนั่นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เขารู้สึกดี

ผลของโรคกล้ามเนื้ออ่อนแรง? หายสนิทนานแล้ว

ถ้าไม่ติดว่าบ้านเขาอยู่ห่างจากโรงพยาบาลใหญ่ เขาคงอยากจะไปตรวจร่างกายสักรอบ ว่าร่างกายที่แข็งแรงแบบนี้ ยังมีเชื้ออะไรเหลืออยู่หรือเปล่า

“หรืออาจจะลองหาเวลาสักวันไปตรวจดูดีไหมนะ? ตอนนี้เราทะลวงมาถึงหลอมลมปราณขั้นหนึ่งแล้ว ก็พอจะผ่อนคลายได้ เงินก็เพิ่งได้มาสองแสนกว่า — ใช้ชีวิตสบาย ๆ ได้อีกนาน” ซูหนิงลูบคางครุ่นคิด

“ท่านเซียน...อาจเป็นเพราะท่านฝึกตามวิชาเซียนแท้ บวกกับมีร่างกายเซียนแท้ ผลลัพธ์ที่ได้จึงต่างจากคนทั่วไป” หลิงชิงเสวียนที่เงียบมานานเปรยขึ้น

วิธีฝึกที่พวกเขามอบให้ซูหนิงนั้น เป็นของที่พวกเขาร่วมกันคิดค้นขึ้นมาเอง ทั้งเก้าเซียน ไม่เคยมีใครได้ลองฝึกเลยแม้แต่คนเดียว

แต่หากพิจารณาจากผลลัพธ์ของซูหนิง — ก็คงไม่ใช่วิชาระดับต่ำแน่

“ก็น่าจะเป็นแบบนั้นแหละ” ซูหนิงตอบพลางพยักหน้า

การฝึกเซียนในโลกนี้ ย่อมแตกต่างจากในโลกจิ๋วเป็นธรรมดา

หากอัตราการเติบโตของพลังไม่ต่างกันจริง — เซียนทั้งเก้าที่เหินสวรรค์มาคงจะถล่มโลกนี้จนราบเป็นหน้ากลองไปนานแล้ว ไม่ใช่ยังต้องค่อย ๆ ปรับตัวอยู่อย่างตอนนี้

แต่แค่เพียงหลอมลมปราณขั้นหนึ่ง — ซูหนิงก็รู้สึกได้ชัดว่า ‘ร่างกายของเขาได้วิวัฒน์ขึ้น’

วิวัฒน์ในทุกด้าน — สายตา การได้ยิน การสัมผัส ความรู้สึกไว ความเร็ว การตอบสนอง เส้นประสาท กระดูก ผิวหนัง ลมปราณ เลือดลม ทุกอย่าง

ถึงขั้นที่เขารู้สึกว่า ตัวเองกำลังเปลี่ยนจาก ‘มนุษย์ธรรมดา’ ไปเป็น ‘สิ่งที่เหนือกว่ามนุษย์’ — ระดับ ‘ซูเปอร์ฮิวแมน’ อย่างแท้จริง

เขาสามารถได้ยินเสียงจิ้งหรีดห่างออกไปเป็นร้อยเมตร พร้อมกับชี้ตำแหน่งได้อย่างแม่นยำ

มองเห็นตัวจิ้งหรีดเล็กจ้อยที่ซ่อนอยู่ในพงหญ้ารกเรื้อได้ในพริบตา

ทั้งหมดนี้...แค่เพียงระดับหลอมลมปราณขั้นหนึ่งเท่านั้น!

แล้วหากทะลวงไปถึงขั้นถัดไป...เขาจะกลายเป็นอะไรกันแน่?

ซูหนิงรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก

เขาหมุนไหล่ ยืดเส้นยืดสายเล็กน้อย — รู้สึกว่าร่างกายเหมือนขนนก เบาแต่เปี่ยมด้วยพลัง

“ตอนนี้ ความเร็วกับพลังระเบิดของฉัน คงพอ ๆ กับนักมวยระดับท็อปของโลกแล้วมั้ง?” เขาพึมพำ

แน่นอน เขาหมายถึงในเชิง ‘ศักยภาพด้านพลัง’ ไม่ใช่ประสบการณ์การต่อสู้

หากให้เขาไปชกจริง คงโดนอีกฝ่ายหลบหลีก เล่นกลยุทธ์พับซ้ายพับขวาเล่นจนหัวหมุน

แต่ถ้าชกโดนตรง ๆ แม้แต่ไมค์ ไทสัน ก็อาจจะไม่รอด

ก่อนหน้านี้ เขายังไม่ทะลวงระดับหลอมลมปราณ ก็สามารถยกรถสามล้อบรรทุกห้าร้อยกิโลได้สบาย ๆ อยู่แล้ว

ตอนนี้เหรอ? ถ้าซัดหมัดตรงสุดแรง อาจทะลุระดับพันห้าร้อยกิโลกรัมด้วยซ้ำ ถ้าเอาจริงสองพันก็ไม่น่าเป็นไปไม่ได้

พลังทำลายระดับนี้ — พลาดนิดเดียวอาจฆ่าคนได้เลย

แน่นอน…ซูหนิงยังคงเชื่อมั่นว่า

“การฝึกเซียน คือการฝึกจิต และบ่มเพาะจิตใจต่างหาก”

ไม่ใช่เรื่องของการฆ่าฟัน หาเรื่อง หรือตะบันหน้าใครไปทั่ว — แบบนั้นมันแค่พวกนักเลงไม่ใช่เซียน

พลัง เป็นเพียงมาตรวัด ไม่ใช่เครื่องมืออวดเบ่ง

…

หลังการทะลวงขั้นสำเร็จ ซูหนิงรู้สึกดีเป็นพิเศษ

“ติ๊ง...ส่งไฟล์ให้ผู้จัดการหวังเรียบร้อย!”

“ติ๊ง...ส่งสำเร็จ!”

เขากลับมาห้อง เดินไปส่งไฟล์โปรเจกต์ที่ค้างไว้ให้ผู้จัดการหวังทันที — เสร็จสรรพ

ฝั่งผู้จัดการหวังที่รอคอยแทบคลั่งก็แทบร้องไห้ด้วยความโล่งใจ

“โอ๊ย ซูหนิงเป็นคนตรงเวลาจริง ๆ บอกว่าสองวันก็สองวัน ส่งมาก่อนเวลาอีกต่างหาก!” เขาตบเข่าฉาดใหญ่ด้วยความปลื้มปีติ

“ขอบคุณมาก ๆ เลยน้องชาย สองวันนี้คงเหนื่อยแย่ใช่ไหม? ขอโทษทีนะ ๆ!”

“ภารกิจสำเร็จ” ซูหนิงตอบกลับเพียงสั้น ๆ — เขาแทบไม่อยากพิมพ์อะไรเยิ่นเย้อให้เหนื่อยสมอง

“พี่จะเลี้ยงเหล้าชุดใหญ่เลยวันหลัง! ขอบใจจริง ๆ!”

ความกดดันที่ถาโถมมาสองวันของอีกฝ่าย...สลายหายไปสิ้นในวันนี้

โปรเจกต์ปลอดภัย เส้นทางเลื่อนขั้นของเขาไปได้สวยแล้ว

“เราเสมอกันแล้ว — ของถึงมือ เงินถึงมือ นายไปพักเถอะ ฉันจะไม่รบกวนแล้ว” ซูหนิงว่า

“โอเค ๆ ๆ พักผ่อนให้เต็มที่เลยนะพี่น้อง! มีอะไรก็ติดต่อมาได้เสมอ!”

ความจริงคือ...เขาไม่ได้จะพัก แต่แค่ไม่อยากคุยกับผู้จัดการหวังแล้วเท่านั้น

เขาปิด WeChat แล้วมองฟ้าครู่หนึ่ง — ยังไม่เย็นนัก แค่ราวบ่ายสาม

จะกินข้าวเย็นก็เร็วไปหน่อย ปกติเข้าช่วงนี้เขาจะนั่งสมาธิฝึกตน

แต่วันนี้...ขอหยุดพักหน่อย ให้รางวัลตัวเองสักวัน

เขาเดินออกไปยังต้นไม้ใหญ่ด้านหลัง ที่ซึ่งตัวจิ๋วพำนักอยู่

บ้างนั่งสมาธิ บ้างพูดคุย บ้างก็ศึกษากระดูกโบราณที่เจอใกล้ ๆ เหมือนกำลังค้นหาเคล็ดลับใดอยู่

พวกเขาเริ่มปรับตัวได้กับชีวิตที่นี่

แม้จะฝึกฝนต่อเนื่อง แต่ระดับพลังของพวกเขา...ก็ยังช้าจนแทบสังเกตไม่เห็น

แต่ซูหนิงก็ไม่ว่ากระไร — อย่างน้อยก็เห็นว่าพวกเขาสงบสุข เขาก็พอใจ

เขามองฟ้า — สดใสไร้เมฆ เหมือนภาพวาด

มองภูเขา — เหลืองทองแซมเขียว ลมพัดใบไม้ปลิวไสว

มองน้ำ — ไหลผ่านทุ่งหญ้าและไร่นา

ทุกสิ่ง...งดงามดั่งบทกวี

“อยู่บ้านมานานขนาดนี้ ยังไม่เคยเดินเล่นจริงจังเลยแฮะ วันนี้ว่าง ๆ แบบนี้ ไปเดินดูหน่อยก็แล้วกัน”

เส้นทางระหว่างภูเขา สายลม แสงแดด ความทรงจำในวัยเด็กที่ซ้อนทับขึ้นมาทีละภาพ

เขาเดินไปยิ้มไป เหมือนหัวใจล่องลอย

บางครั้งก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงเพื่อนวัยเยาว์ที่ไม่ได้เจอกันมานาน — "อยากชวนไปร่วมดื่มใต้ต้นไม้ด้วยกัน แต่จะหาเพื่อนร่วมทางเหมือนเดิมไม่ได้แล้ว"

เพื่อนบ้านหลายคนย้ายออกไปอยู่ในเมือง มีชีวิตเป็นของตัวเอง ไม่ค่อยกลับมา — ถ้ากลับก็มักเฉพาะช่วงตรุษจีน

เมื่อก่อนเขาก็เป็นหนึ่งในนั้น...แต่สุดท้ายด้วยเหตุผลมากมาย เขากลับมาอยู่บ้าน

"ความฝันในวัยเด็ก...ตอนนี้คงจางหายไปหมดแล้วสินะ" เขาพึมพำเบา ๆ

จากนั้นก็ชะงักเมื่อเห็นก้อนหินใหญ่เบื้องหน้า — ภาพหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว

"เมื่อก่อนเคยปีนเล่นกับเพื่อนบนก้อนหินนี้นี่นา…ฉันจำได้ว่าเฉินไค่ยังเคยตกลงมานอนแน่นิ่งอยู่ตรงนั้น ทำพวกเราตกใจแทบแย่...เอ๊ะ? เดี๋ยวก่อน"

“...เหมือนกับคนที่นอนอยู่ตรงนั้นตอนนี้ไม่มีผิดเลย?”

เขาขมวดคิ้ว จ้องไปอย่างตั้งใจ — ใช่จริงด้วย มีคนคนหนึ่งนอนแน่นิ่งอยู่ข้างก้อนหินนั้น! ไม่ไหวติงเลยแม้แต่น้อย!

ใครกัน? ลุงเฉิน? หรือนักท่องเที่ยว? — บ่ายขนาดนี้ ไม่มีใครมานอนกลางแดดแน่ ๆ

ซูหนิงรีบพุ่งไปในทันที — ความเร็วของเขาเร็วราวกับเสือภูเขา ไถลไปตามเส้นทางราวนักล่าแห่งป่าเขา

เมื่อเข้าใกล้ เขาโน้มตัวตรวจดู...แล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่

“โธ่...คิดว่าแกล้งนอนเล่น...ที่แท้หมดสติจริง ๆ”

……

……