ตอนที่ 28 ตัดไม่ขาด ล้างไม่ออก ชะตาแห่งเซียน
ซูหนิงไม่รู้เลยว่าสามอสูรเสื่อมสวรรค์คิดอะไรอยู่
เขาคิดว่าพวกมันถือทิฐิสูงส่ง ไม่ยอมก้มหัวง่าย ๆ
แต่ใครจะไปรู้ว่า ขณะนี้ พวกมันน่ะ…ยอมแพ้ไปเรียบร้อยแล้ว
อาหารอร่อย ๆ กินอิ่มดื่มสบาย เหลือไว้เพียงนิดเดียว
ซูหนิงหันไปมองสามอสูรเสื่อมสวรรค์เพียงครู่
สายตาพลันสบเข้ากับแววตาเปล่งประกายความหวังของพวกมัน
มาแล้ว! มาแล้วจริง ๆ!
เพียงเจ้าพูดเพียงคำเดียว…
เราจะติดตามเจ้าทันที!
ขอแค่เจ้าพูดสักคำเถอะ!
พวกมันเฝ้ารออย่างลุ้นระทึก คิดว่านี่แหละคือโอกาส!
แต่แล้ว…
ซูหนิงเพียงเอ่ยว่า “เฮ้อ…แต่เดิมข้ากะว่าจะชวนพวกเจ้ามากินสักหน่อย ทว่าเห็นนิสัยเช่นพวกเจ้าแล้ว คงไม่ใส่ใจนัก หากข้าชวน คงดูเหมือนดูถูกพวกเจ้า…เอาเถอะ ข้าคงไม่ควรจุ้นจ้านให้มากไป”
เขาถอนใจเบา ๆ กล่าวต่อว่า “หวังว่าพวกเจ้าจะคิดได้เร็ว ๆ เพราะที่นี่…ถ้ากินไม่พอ ล่ะก็…ได้ตายหิวแน่”
พูดจบ เขาก็ยกถาดเดินจากไป
สามอสูรเสื่อมสวรรค์ถึงกับนิ่งอึ้ง!
พวกมันนึกว่า—โอกาสมาถึงแล้ว!
หากซูหนิงเอ่ยเพียงคำ พวกมันแค่ทำเป็นขัดขืนสักนิด แล้วก็จะยอมจำนน ทุกคนก็มีความสุขด้วยกันทั้งสองฝ่าย
แต่ซูหนิงกลับบอกว่า พวกมันคงดูถูกอาหาร และถือเป็นการดูแคลนหากชวนไปกิน?
นี่มัน…ชมจนฆ่า!
ชมจนสูงเกินไป…จนไม่กล้าปฏิเสธ!
เขาพูดแบบนี้ พวกมันจะเอ่ยปากยังไงได้เล่า!
เหมือนตัดทางไม่ให้ขอลงเสียเลย!
สามอสูรแทบร้องไห้!
เจ้ายังไม่ได้ถามเลย! จะรู้ได้อย่างไรว่าพวกเราจะไม่ยอมพูด? จะรู้ได้อย่างไรว่าพวกเราจะไม่ตกลง?
แล้วทำไมถึงคิดว่าการชวนกินข้าวเป็นการดูหมิ่นล่ะ?
พวกเราน่ะ…ไม่รู้สึกถูกดูหมิ่นเลย!
เจ้าจะดูหมิ่นพวกเราสักหน่อยก็ได้นะ!
ตอนนี้…หิวจนจะเป็นลมอยู่แล้ว!
นี่มันผ่านไปตั้งสองสามมื้อแล้วนะ!
แต่พวกมันก็หน้าไม่หนาพอจะยอมแพ้ตรง ๆ
ซูหนิงไม่รู้ความคิดของพวกมันเลย
และเขาก็ไม่ใส่ใจนัก ว่าพวกมันจะคิดอะไร
สำหรับเขา พวกมันก็แค่สัตว์ประหลาดหน้าตาแปลกดี ถ้าเลี้ยงไว้ดูเล่นก็คงเพลินตาเท่านั้น
เขาไม่ได้ต้องการให้พวกมันยอมจำนนแต่อย่างใด
หากพวกมันจะดื้อดึงจนยอมตาย…
งั้นเขาก็ไม่ฝืน
ในโลกนี้ บางคนต้องตายด้วยการถูกฆ่า บางคนอยากตายเอง—และนั่นไม่มียารักษาได้หรอก
เขาโยนเศษอาหารที่เหลือให้ไก่ในกรงกิน
ล้างจานเรียบร้อยแล้วเดินออกไปยังแปลงนา นั่งขัดสมาธิบนก้อนหินใหญ่กลางทุ่ง รับแสงอรุณฝึกพลัง
“กระบวนท่านี่…ยังไม่มีชื่อสินะ?”
ซูหนิงมักลืมชื่อของเคล็ดวิชานี้ เพราะมัน…ไม่มีชื่อ
มันคือเคล็ดวิชาที่เก้าศักดิ์สิทธิ์สร้างขึ้นภายหลังเมื่อเข้าสู่แดนสวรรค์
เขาเคยคิดจะตั้งชื่อให้มัน แต่ตั้งแล้วก็มักลืม จนเลิกพยายาม
“ช่างเถอะ เรียกมันว่า ‘ไร้นามเทียนกง’ ก็แล้วกัน”
เขาเริ่มหมุนเวียนปราณภายใต้แสงอาทิตย์
ยิ่งฝึก นับวันความเร็วก็ยิ่งสูงขึ้น
ตอนนี้…ไม่ถึงสามชั่วโมงก็หมุนเวียนได้สองรอบใหญ่
ทุกครั้งที่หมุนเวียนครบหนึ่งรอบ ลมหายใจ สายเลือด กระดูก ก็ยิ่งแกร่งขึ้น ราวกับได้ชำระล้างร่างกายใหม่
“เอ๊ะ…เหมือนข้าพบอะไรบางอย่าง…”
ขณะฝึกเวียนปราณถึงรอบที่สอง เขาพบว่า พลังภายในถูกขัดขวางเล็กน้อย
ในเส้นลมปราณของเขา มีบางสิ่งแปลกปลอมคล้าย “สิ่งเฉื่อย” ฝังอยู่
มันเกาะแน่นไม่ไหวติง ดุจดินเหนียวเหนียวหนืด
สิ่งเฉื่อยเหล่านี้แผ่กระจายอยู่ทั่วร่าง
เมื่อพลังเคลื่อนผ่าน จะรู้สึกเหมือนติดโคลน เคลื่อนไหวช้าลง
“นั่นไงล่ะ ตัวปัญหา! เป็นเพราะเจ้าสิ่งนี้ ข้าถึงยังเร็วไม่ได้เสียที!”
ทุกครั้งที่พลังไหลผ่าน ต้องใช้เวลามากกว่าปกติ
“ถ้าข้ากำจัดมันได้…พลังของข้าก็จะเร็วขึ้นอีก!”
ดวงตาเขาเป็นประกายทันที
หากสามารถเร่งรอบการหมุนเวียนพลังได้ เขาก็จะบรรลุขั้นสูงได้เร็วขึ้น
โดยไม่รู้ตัว เขากำลังเปลี่ยนจากคนที่ฝึกเพราะมีบทให้ทำตาม…สู่ผู้ที่เริ่มเข้าใจการฝึกตนด้วยตัวเอง
นี่เป็นก้าวสำคัญอย่างยิ่ง
ในอนาคต เขาจะสามารถสรุปเส้นทางการฝึกตนเป็นของตนเอง
เขา…ได้กลายเป็นผู้ฝึกตนที่แท้จริงแล้ว
“แต่จะกำจัดสิ่งเฉื่อยนี่ได้อย่างไร?” เขาขมวดคิ้ว
“ลองก่อนแล้วกัน!”
คิดไม่ออกก็ลงมือก่อน เขาเชื่อในพลังของการทดลอง
ซูหนิงหลับตา เคลื่อนพลังไปตามเส้นทางใหม่ ไม่ใช่แค่เส้นเดิม ๆ อีกต่อไป
พลังคือส่วนหนึ่งของร่างกาย คล้ายแขนขา
เมื่อส่งพลังเข้าไปในเส้นเลือด เขาก็สามารถรับรู้สภาพภายในได้เลือนราง แม้จะยังไม่สามารถมองเห็นภายในได้ชัดเจน
เมื่อพลังสัมผัสสิ่งเฉื่อย เขาก็พยายามใช้มันห่อหุ้มและดึงออก
แต่สิ่งเฉื่อยนี้ติดแน่นราวกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย ยากที่จะสั่นคลอน
“แน่นหนาราวกับหินผาเลยนะ…” เขาพึมพำ
แต่ก็ไม่ยอมแพ้
หากมันง่าย มันคงหายไปนานแล้ว ไม่ติดอยู่จนถึงตอนนี้
เขาเพิ่มกำลังของพลังภายใน
ขยับไม่ได้ทั้งก้อน ก็ลุยที่รากฐาน!
ซูหนิงค้นหาจุดที่สิ่งเฉื่อยเกาะติดกับร่างกาย แล้วพยายามแยกมันออก
แต่แม้จะพยายามถึงที่สุด พลังของเขาก็อ่อนเกินไป ราวกับลมแผ่วพัดผ่านหินใหญ่ ไร้ผลสิ้นดี
เขาพยายามทั้งเช้า…ก็ยังแยกอะไรออกไม่ได้เลย
“หรือว่ามันล้างไม่ออกจริง ๆ?”
“มันอยู่คู่ร่างกายมาตั้งแต่แรก?”
“ตอนกินข้าวกลางวัน ค่อยถามเก้าศักดิ์สิทธิ์ก็แล้วกัน…”
แต่แล้ว…เมื่อเขากำลังจะยอมแพ้
สิ่งเฉื่อยนั้น กลับค่อย ๆ หลุดออกจากร่างภายใต้แรงกดของพลังภายใน!
“ซู่ววว…”
แม้จะเพียงชิ้นเล็ก ๆ…แต่ก็หลุดออกได้!
“สำเร็จแล้ว!” เขาอุทานด้วยความยินดี
เขารีบรวมสมาธิ ใช้พลังพามันไหลไปตามเส้นพลังเข้าสู่ลำไส้ใหญ่
เพื่อจะขับออกจากร่างในภายหลัง
กระบวนการนี้ซับซ้อนและใช้เวลามาก
แค่ชิ้นเล็กนิดเดียว เขาใช้เวลากว่าชั่วโมงจึงจะเคลื่อนย้ายไปถึงจุดปล่อยทิ้ง
เหงื่อเปียกทั่วตัว เหนื่อยหอบ
แต่ผลลัพธ์ก็น่าทึ่ง
จุดที่เคยติดขัด บัดนี้พลังไหลผ่านได้อย่างราบรื่น
หรืออาจเป็นแค่ความรู้สึก…แต่เขารู้สึกว่าร่างกายคล่องแคล่วขึ้น
หากหมุนเวียนพลังอีกครั้ง เวลาต้องลดลงแน่นอน
“นี่แค่ชิ้นเล็ก ๆ ก็เปลี่ยนแปลงขนาดนี้…ถ้าเคลียร์หมดทั้งร่างล่ะ?”
“บางที…ข้าอาจใช้เวลาแค่หนึ่งนาทีก็หมุนเวียนได้ครบหนึ่งรอบ!”
“ความคล่องตัวของร่างกาย…จะเร็วราวสายฟ้าหรือไม่?”
เขาตื่นเต้นมาก
นี่คือการค้นพบครั้งยิ่งใหญ่
เป็นความก้าวหน้าครั้งใหม่ของการฝึกตน
เขารู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงภายในตัวเอง
แม้แต่พละกำลังก็เพิ่มขึ้น
เขายิ้มพอใจ ไม่ได้ฝึกต่อ
เมื่อเห็นว่าใกล้เที่ยงแล้ว ก็ลุกขึ้น
“ถึงเวลากินข้าวกลางวันแล้วสิ” เขากระซิบเบา ๆ
“ว่าแต่…สามตัวนั้นจะคิดยังไงต่อไปนะ?”
“ช่างมันเถอะ ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติแล้วกัน…”
……
……