ตอนที่ 74 ที่แบบนี้…เธออยู่ได้ยังไงกัน!?
เจ้าทึ่มนั่งอยู่บนพื้น ดวงตาโตเบิกขึ้น งุนงงมองซูหนิงราวกับถามว่า ‘ทำไมทำเหมือนเจอกาฬโรคยังไงอย่างนั้น?’ แววตามันเต็มไปด้วยคำถาม ความใสซื่อเหมือนแมวตัวโตที่กำลังเศร้า…
เสือโคร่ง: ???
‘ทำไมกลัวขนาดนี้…หรือไม่ชอบกิน?’
“เมี๊ยว…”
มันใช้กรงเล็บเขี่ยซากกวางเม่ยลู่บนพื้นเบา ๆ เหมือนจะพูดว่า “อร่อยจริงนะ เอาไปสิ เราไม่หลอกเธอหรอก”
แล้วซูหนิงจะทำยังไงได้ล่ะ?
แน่นอนว่าต้องปฏิเสธความหวังดีนี้อย่างนุ่มนวล…
จากวันนั้นเป็นต้นมา เจ้าทึ่มดูเหมือนจะเข้าใจว่า ซูหนิงไม่ชอบเนื้อกวางเม่ยลู่
เลยวิ่งเข้าป่าอีกครั้ง แล้วนับแต่นั้นเป็นต้นมา ทุกวันมันจะหอบเหยื่อกลับมาฝากเสมอ
มีทั้งหมูป่า… กระต่ายป่า… ลิงป่า…
…
แต่ซูหนิงก็ยังไม่แตะอะไรเลยสักอย่าง
มันเริ่มงง…
‘ทำไมไม่กินล่ะ?’
‘ไม่อร่อยเหรอ?’
‘มนุษย์นี่เข้าใจยากจริง ๆ’
หลังอยู่ร่วมกันมาหลายวัน ซูหนิงก็แน่ใจได้เรื่องหนึ่ง—
เจ้าเสือตัวนี้สามารถอยู่รอดด้วยตัวเองได้สบาย ๆ โดยไม่ต้องพึ่งเขาแม้แต่น้อย
ความคิดที่ว่า ‘ปล่อยให้อดสักมื้อสองมื้อ เดี๋ยวมันก็หนีไปเอง’ ดูท่าจะไร้เดียงสาเกินไป
…
พระอาทิตย์ขึ้น พระอาทิตย์ตก
เย็นวันหนึ่ง ซูหนิงนั่งขัดสมาธิอยู่บนก้อนหินในแปลงผัก ฝึกปราณเงียบ ๆ
แสงยามเย็นสาดส่องพาดผ่านฟ้า ทิ้งท้ายด้วยแสงสุดท้ายสีทองเปล่งประกาย
ฝึกตนใต้แสงอัสดง…งดงามอย่างน่าประหลาด
“อ๊าาาา!”
“มะ…มีเสือ! เสืออยู่ตรงนั้น!”
ทันใดนั้นเอง เสียงหญิงสาวแปลกหน้าร้องลั่นมาจากท้ายสวน
เสียงแหลมของเธอดังจนทำให้นกป่าที่เพิ่งบินกลับรังสะดุ้งโผบินขึ้นฟ้า
‘คนแปลกหน้า?’
ที่นี่เป็นพื้นที่ห่างไกล ท้ายถนนไม่มีทางลึกเข้าไปแล้ว ข้างหลังคือป่าลึก เต็มไปด้วยงูพิษสัตว์ดุ แม้แต่ชาวบ้านยังไม่ค่อยกล้าเข้ามา ยกเว้นพวกที่มาเก็บสมุนไพรหรือออกล่าสัตว์ ซึ่งปกติก็จะมาแค่ตอนกลางวัน
แต่ตอนนี้ตะวันตกดิน ใกล้ค่ำแล้ว จะมีใครมาทำไม?
เสียงที่ได้ยิน ไม่ใช่เสียงคนในหมู่บ้านแถบนี้แน่
ซูหนิงเริ่มรู้สึกไม่ชอบมาพากล
แต่ยังไงก็ตัดสินใจเดินไปดูให้แน่ใจ
เจ้าทึ่มนั่นถึงจะดูเงอะงะ แต่ก็ไม่เคยทำร้ายใคร อาจแค่วิ่งเข้าไปเล่นเพราะเบื่อก็เป็นได้
แต่ถ้าคนพวกนั้นไม่เข้าใจ แล้วไปกระตุ้นมันเข้า อาจมีเรื่องใหญ่
เสือ…ยังไงก็ไม่ใช่แมว
ต่อให้เป็นแมว…ก็ยังกัดคนได้
เขารีบวิ่งไปยังที่เกิดเหตุ
เห็นภาพแรกก็คือ เสือตัวใหญ่มหึมากำลังยืนขวางหน้าผู้หญิงสองคน
สองคนนั้นตัวเล็กนิดเดียว ยืนชิดอยู่ริมเนินดิน มองแล้วเหมือนหนูตัวจิ๋วถูกแมวยักษ์ดักเล่น
เสือยืนมองเหยื่ออย่างสนใจ
ทั้งสองหญิงหน้าซีดเผือด สั่นงันงก มองเสืออย่างสิ้นหวัง อีกคนที่ดูผอมยังพอทรงสติได้ แต่คนอวบหน่อยนั่นถึงขั้นยืนตัวแข็ง น้ำตาคลอเบ้า
เจ้าทึ่มแค่เล่นเท่านั้น ไม่งั้นสองคนนั้นตายไปนานแล้ว
ซูหนิงเห็นแล้วก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
‘สองคน…แต่งชุดเจ้าหน้าที่ทางการ? พวกเธอมาที่นี่ทำไม?’
“ไป ๆ ๆ…”
ซูหนิงยืนอยู่บนคันดินสูง ตะโกนขับไล่เจ้าทึ่ม
เจ้าทึ่มเห็นซูหนิงปรากฏตัวก็ตาเป็นประกาย อยากวิ่งเข้าไปอ้อน แต่พอเห็นสายตาดุ ๆ นั่นก็ชะงักทันที
รู้ว่าเวลานี้ถ้าบุ่มบ่ามเข้าไป มีหวังโดนซัดแน่
เลยทำทีเป็นเชื่อฟัง เดินจากไปอย่างไม่เต็มใจ
หญิงสาวสองคนที่หน้าซีดเผือด พอเห็นเสือถูกขับไล่ก็พอมีเลือดฝาดกลับคืนบ้าง
แต่ทั้งคู่ยังอยู่ในอาการตกใจสุดขีด
“ตุ้บ…”
พอปลอดภัย ร่างทั้งสองก็ทรุดลงนั่งทันที ราวกับพึ่งขึ้นจากน้ำ
เหงื่อท่วมตัว
“ฟู่ ๆ…”
รอดแล้ว
ซูหนิงเบือนหน้ามองไปทางอื่น ไม่สบตาสองสาว ไม่สนใจท่าทางน่าเวทนาในตอนนี้เลยแม้แต่น้อย
“คุณสองคน…หลงทางมาเหรอ?” เขาเอ่ยถาม
ก่อนจะชี้ออกไปยังทางด้านหลัง “ตรงนั้นเป็นถนนใหญ่ เดินไปชั่วครู่ ก็จะออกไปได้ ตรงนี้เป็นเขตทุรกันดาร ติดป่าลึก มีทั้งสัตว์ป่าและงูพิษ อันตรายอย่างมาก รีบออกไปจะดีกว่า จะได้ไม่ต้องเผชิญอันตรายโดยไม่จำเป็น”
ซูหนิง: ???
‘เฮ้ย เดี๋ยวนะ นี่เราพูดแบบโบราณไปหน่อยหรือเปล่า?’
‘ดูไม่ค่อยเข้ากับยุคเลยแฮะ…สงสัยอยู่กับคนที่ดูจริงจังมานาน เลยติดฟีลคลาสสิกมา?’
หญิงสาวทั้งสองสบตากันแวบหนึ่ง
‘พูดแปลก ๆ แฮะ…คล้ายพวกนักพรตในซีรีส์เลย’
พวกเธอยังอยู่ในอารมณ์ดีใจที่รอดตาย เลยไม่ได้ใส่ใจกับความไม่สมเหตุสมผลบางอย่าง เช่น ทำไมซูหนิงถึงขับไล่เสือโคร่งได้? ทั้งที่เขาเองก็ดูไม่ได้ล่ำอะไรเลย หน้าตาก็เหมือนคนธรรมดา แล้วเสือก็ยอมไปดื้อ ๆ แบบนั้นเลย?
“ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยพวกเราไว้…”
“ขอบคุณจริง ๆ ถ้าไม่มีคุณ พวกเราคงกลายเป็นอาหารเสือไปแล้ว”
“ไม่น่าเลย แค่คิดว่าไม่ลำบากก็เลยมาวันนี้ ถ้ารู้ว่าจะเจอแบบนี้ พรุ่งนี้ค่อยมาดีกว่า…”
หญิงสาวสองคนพูดรัวเร็วด้วยความตื่นตระหนก
“คุณคือซูหนิงใช่ไหมคะ?” หญิงสาวรูปร่างผอมถาม
“ฉันชื่อหลี่อีอี เป็นเจ้าหน้าที่จากสำนักงานหมู่บ้านยวิ่นเฉิง เราสองคนมาหาคุณเพื่อให้ข้อมูลความปลอดภัย เช่น การป้องกันอุบัติเหตุจากแก๊ส ป้องกันสัตว์ป่าหรืองูพิษ รวมถึงไม่เผลอกินเห็ดพิษด้วย…”
วันนี้พวกเธอออกเดินสายให้ความรู้ด้านความปลอดภัยในหมู่บ้าน เช่น วิธีใช้แก๊สให้ปลอดภัย ป้องกันงู สัตว์มีพิษ ฯลฯ
หลังจากเดินแจกใบปลิวกันมาทั้งวัน งานก็ใกล้เสร็จสิ้น
ขากลับได้ยินว่ามีบ้านหลังหนึ่งยังไม่ได้เข้าไปแจก
คิดว่าแค่อีกหลังเดียว จะรอพรุ่งนี้ก็เสียเวลา ไหน ๆ ก็มาถึงแล้ว ขอลุยให้จบเลยดีกว่า
ทั้งสองเลยขี่รถไฟฟ้าสองล้อเล็กเข้ามาจนถึงนี่…ไม่คิดเลยว่าจะเจอเสือโคร่ง!
“ข้อมูลเรื่องความปลอดภัยจากแก๊ส งูป่า และเห็ดพิษ?” ซูหนิงขมวดคิ้ว
“ใช่ค่ะ ช่วงนี้ในเมืองเกิดอุบัติเหตุหลายครั้ง ทั้งแก๊สรั่ว คนถูกงูกัด คนกินเห็ดพิษตาย หลายคนเลยค่ะ ทางการเลยให้พวกเรามาแจกข้อมูลให้ถึงบ้าน ขอให้คุณระวังตัวด้วยนะคะ โดยเฉพาะแถวนี้ไม่ปลอดภัยเลย” หญิงสาวรูปร่างเจ้าเนื้อกล่าว
ซูหนิงพยักหน้าเงียบ ๆ
เรื่องที่เป็นข่าวใหญ่ก่อนหน้านี้…เกี่ยวกับเสี่ยวหลี เจียงเสี่ยวเถา—ที่ฆ่าคนมากมาย ถูกสรุปข่าวเป็นอุบัติเหตุจากแก๊ส งูป่า เห็ดพิษไปหมดแล้วเรอะ?
“ไหน ๆ ก็มาเรื่องความปลอดภัยแล้ว แวะบ้านผมดื่มน้ำสักแก้วก่อนมั้ยครับ?” ซูหนิงเอ่ยอย่างสุภาพ
แต่สองสาวส่ายหน้ารัว ๆ “ไม่เป็นไรค่ะ ๆ…ฟ้าใกล้มืดแล้ว พวกเราต้องรีบกลับก่อน ไม่งั้นเจอเสือตัวใหม่อีกจะยุ่ง”
“นี่เป็นใบปลิวค่ะ ฉันดูจากท่าทางคุณ น่าจะเป็นคนมีการศึกษา ฝากอ่านดูนะคะ…” หลี่อีอียื่นแผ่นพับให้
ดูเหมือนเธอไม่อยากอยู่นานอีกวินาทีเดียว
“งั้นก็ได้ครับ ตรงนี้อันตรายจริง ๆ นี่ก็มืดค่ำแล้วผมก็ไม่รั้งไว้แล้วครับ” ซูหนิงกล่าว
“คุณเองก็ระวังตัวนะคะ ถ้าเป็นไปได้ควรย้ายเข้าไปอยู่ในหมู่บ้านจะปลอดภัยกว่า ที่นี่มัน…ไม่เหมาะอยู่เลยจริง ๆ” หลี่อีอีกำชับ
“ผมจะพิจารณาดูครับ” ซูหนิงยิ้มรับ
ราตรีค่อย ๆ เข้าครอบคลุม
หลี่อีอีกับเพื่อนสาวกระโดดขึ้นรถไฟฟ้าคันเล็ก พุ่งตัวหนีออกไปด้วยความเร็วสูง เหมือนอยากหนีจากที่นี่ให้เร็วที่สุด
น่ากลัวเกินไปแล้ว!
มือบิดคันเร่งจนแทบไหม้!
“ฟิ้ว…”
ท้องฟ้าเกือบมืดสนิทแล้ว
หัวใจสองสาวยังคงเต้นแรงเพราะความกลัวที่ยังไม่จางหาย
แล้วทันใดนั้น…เมื่อเลี้ยวตรงมุมหนึ่ง
ใบหน้าหญิงสาวตัวน้อยที่น่ากลัวโผล่มาตรงหน้า!
รถไฟฟ้าคันเล็กแล่นเร็วมาก จนใบหน้านั้นแทบชนเข้าเต็ม ๆ