ตอนที่ 140: หลี่ชิงเสวียนปะทะมดแห่งความโกลาหล
ทุกคนต่างตั้งตารอคอยว่าในที่สุดซูหนิงจะมอบรางวัลอะไรให้พวกเขา
รางวัลที่เซียนผู้ยิ่งใหญ่มอบให้ แน่นอนว่าย่อมต้องเป็นของดีอย่างที่สุด
...
การแข่งขันกีฬาเซียนน้อยครั้งที่หนึ่งได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว
นี่เป็นกิจกรรมที่ซูหนิงคิดขึ้นมา
เอ่อ...
มันก็ดูเชย ๆ หน่อย ไม่ค่อยเข้ากับบรรยากาศโลกเซียนเท่าไหร่ แต่มันเข้ากับโลกความจริงดี
ซูหนิงซื้อสนามต่อสู้นี้มาตั้งไว้นอกสนาม
มีเหล่าคนตัวจิ๋วมากมายมารวมตัวกันอยู่ข้างนอก
สนามต่อสู้สร้างขึ้นด้วยเหล็กกล้าไร้สนิม วัสดุแบบนี้... อย่าว่าแต่คนตัวจิ๋วเลย แม้แต่คนในโลกจริง ใช้อุปกรณ์ยังไงก็คงยากที่จะทำลายมัน
ดังนั้น เรื่องความแข็งแกร่งของมัน ไม่ต้องพูดถึงเลย
ภายในสนามต่อสู้ มีมดตัวหนึ่งวิ่งวุ่นอยู่ มันคือตัวแรกที่คนตัวจิ๋วต้องสู้ด้วย
นอกจากมด ด้านหลังของซูหนิงยังมีกรงอีกหลายใบ ข้างในมีทั้งจิ้งหรีด ตั๊กแตนตำข้าว ตั๊กแตน แมงมุม...
แน่นอน ยังมีสัตว์ที่ใหญ่ขึ้นไปอีก เช่น แมงมุมตัวใหญ่ กิ้งก่า งู
ถ้าใหญ่กว่านี้ก็คงเป็นไก่ชนอะไรเทือกนั้น แต่ซูหนิงยังไม่เอาไก่ออกมา
ตอนนี้เหล่าคนตัวจิ๋วยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเจ้าไก่ ถ้าเอาไก่ออกมา เกรงว่าคนตัวจิ๋วทั้งกลุ่มจะรุมกันแล้วยังไม่พอให้ไก่กินอิ่มด้วยซ้ำ
“ข้าขอประกาศ การแข่งขันกีฬาเซียนน้อยครั้งที่หนึ่ง เริ่มต้นอย่างเป็นทางการ!”
“ผู้เข้าแข่งขันครั้งนี้ได้แก่ ดินแดนดาบไร้นาม เซียนกระบี่หลี่ชิงเสวียน!”
“แดนเซียนคุนหลุน เซียนหญิงคุนหลุน!”
“ราชวงศ์ต้าเซี่ย จักรพรรดิผู้ไร้เทียมทาน!”
“เผ่าคาน่า ราชินีเซียนคาน่า จาเยี่ยซื่อ!”
“ตระกูลโบราณผู้ตกต่ำ มังกรดำ!”
“ตระกูลโบราณผู้ตกต่ำ หงส์ไฟ!”
“ตระกูลโบราณผู้ตกต่ำ กิเลนดำ!”
...
อีกด้านหนึ่ง ซูหนิงยังไม่ทันได้พูดอะไร เจียงเสี่ยวเถา ก็ยกโทรศัพท์ขึ้นมา ไลฟ์สดถ่ายภาพคนตัวจิ๋วทีละคน
ซูหนิง: ……
“???”
“เธอทำอะไร?” ซูหนิงถาม
“เอ่อ เอ่อ เอ่อ...” เจียงเสี่ยวเถาไอแห้ง ๆ สองสามที “ก็แบบ...แค่บันทึกการเติบโตของคนตัวจิ๋วเท่านั้นเอง ไม่ต้องใส่ใจข้า พวกเธอเล่นไปเถอะ”
ซูหนิง: ……
เขายักไหล่แบบหมดคำจะพูด ขี้เกียจไปสนใจการกระทำของเจียงเสี่ยวเถา ยัยนี่ก็แค่ขี้เล่นตามนิสัย
“พวกเจ้าคนไหนจะลงไปท้าทายมดแห่งความโกลาหลก่อน?” ซูหนิงถาม
อืม เขาเองก็เรียนแบบคนตัวจิ๋ว เรียกเจ้ามดตัวนั้นว่า ‘มดแห่งความโกลาหล’
แค่ตั้งชื่อให้แบบนี้ มดตัวเล็ก ๆ ธรรมดา ก็ดูเท่ขึ้นมาทันที
คนตัวจิ๋วมองหน้ากันไปมา
สุดท้าย หลี่ชิงเสวียนก็หัวเราะเบา ๆ “ท่านเซียน ข้าขอลงไปก่อนเถอะ”
“ดี เจ้าก่อนเลย”
“ครืน——”
หลี่ชิงเสวียนกระโดดเข้าสู่สนามต่อสู้
คู่ต่อสู้ของเขาคือ มดแห่งความโกลาหล
มดที่เดิมทีวิ่งวุ่นไปมา เมื่อเห็นว่ามีเหยื่อเข้ามา กลับหยุดนิ่งลงทันที จ้องมองมนุษย์จิ๋วตรงหน้า ความหิวกระหายแห่งการล่า ทำให้มันอยากกัดฉีกเหยื่อนี้เต็มแก่
มดแห่งความโกลาหลค่อย ๆ เคลื่อนไหวร่างกาย...
มันยังไม่โจมตีทันที ทั้งสองฝ่ายต่างประจันหน้า ความตึงเครียดปกคลุมทั่วอากาศ
เจียงเสี่ยวเถาเห็นดังนั้น รีบเปิดไลฟ์สดในมือถือทันที
หัวข้อไลฟ์: 《วันนี้คือการแข่งขันกีฬาเซียนน้อยครั้งแรก รายการแข่ง: ผู้ฝึกเซียนน้อยท้าทายมดแห่งความโกลาหล!》
เมื่อเห็นว่าผู้ชมในไลฟ์เริ่มส่งเสียงฮือฮา
เจียงเสี่ยวเถาก็พูดขึ้นว่า “เพื่อน ๆ ผู้ชมค่ะ เริ่มแล้วนะคะ!”
เธอหันกล้องไปยังสนามประลองที่ทำจากสแตนเลส
ผู้ชมหลายคนเริ่มพากันบ่นว่า สนามแบบนี้ดูไม่สมจริงเลย ทำ CG ยังจะดูดีกว่า
“อย่างน้อยก็ทำให้มันดูย้อนยุคหน่อย หรือไม่ก็เพิ่มอะไรที่มันไซเบอร์พังค์หน่อยเถอะ!”
“สแตนเลสกับโลกเซียนเนี่ยนะ มันไม่เข้ากัน!”
แต่—คำบ่นเหล่านั้นพลันเงียบหายไปในทันที เมื่อการต่อสู้ระหว่างหลี่ชิงเสวียนกับมดแห่งความโกลาหลเริ่มขึ้น
ภายในสนามประลอง “มดแห่งความโกลาหล จงรับกระบี่ของข้า!”
หลี่ชิงเสวียนเป็นฝ่ายลงมือก่อน
กระบี่เซียนหลี่ชิงเสวียนลอยอยู่กลางอากาศ กลิ่นอายเซียนหมุนวนรอบกาย ราวกับเซียนที่ลงมาจากสวรรค์ เขาหลับตา มือจับวิชาร่ายคาถา ริมฝีปากขยับแผ่วเบา
จู่ ๆ เขาก็ลืมตาขึ้นอย่างกะทันหัน เปล่งเสียงตะโกนลั่น แสงกระบี่พลันปรากฏขึ้นจากด้านหลังของเขาเป็นจำนวนมาก
กระบี่เหล่านั้นเปล่งประกายแสงเย็นเฉียบ พลังดาบแผ่ซ่านทุกทิศทาง ประหนึ่งเชื่อมโยงกับจิตใจของหลี่ชิงเสวียน เขาโบกมือเพียงเล็กน้อย กระบี่นับหมื่นก็พุ่งออกไปพร้อมกันดั่งสายฝนถาโถมเข้าสู่มดแห่งความโกลาหล ทุกเล่มล้วนเปี่ยมด้วยพลังอันเกรี้ยวกราด หยุดยั้งไม่ได้
แสงเอฟเฟกต์แสนอลังการพุ่งวาบ กระบี่น้อยนับหมื่นลอยอยู่ด้านหลังเขา
กระบี่เซียนหมื่นเล่มโจมตีพร้อมกัน พลังแห่งเส้นทางเซียนแผ่ขยายเต็มท้องฟ้า
มดแห่งความโกลาหลสัมผัสได้ถึงแรงกดดันจากกระบี่เซียน ถึงกับหวาดกลัว แต่สัญชาตญาณนักล่าก็ผลักดันให้มันพุ่งเข้าไปไม่หยุดยั้ง
“ครืน——”
มดแห่งความโกลาหลพุ่งเข้าใส่
และเริ่มการต่อสู้กับสายฝนกระบี่ที่โหมกระหน่ำ
ในพริบตาเดียว แสงกระบี่และมดโกลาหลปะทะกัน เสียงระเบิดดังกึกก้อง
“ครืน ครืน ครืน——”
หลี่ชิงเสวียนสีหน้านิ่งสงบ เขาเคลื่อนไหวท่ามกลางสายฝนกระบี่ มือเปลี่ยนคาถาไม่หยุด การโจมตีแต่ละครั้งกระแทกใส่มดแห่งความโกลาหลอย่างแม่นยำ
“ตึ๊ก ตึ๊ก——”
เขาทำได้จริง ๆ ทำให้มดแห่งความโกลาหลสะท้านไหว สามารถสร้างบาดแผลแก่ตัวมดได้
เขาเป็นสิ่งมีชีวิตระดับ ‘เซียนแท้’ แล้ว
อย่างไรก็ตาม เกราะของมดแห่งความโกลาหลก็ไม่ใช่จะทะลวงได้ง่าย ๆ
ภายใต้การต่อสู้อันดุเดือด ร่างของหลี่ชิงเสวียนลอยไปมาไม่หยุด กระบี่ของเขายิ่งใช้ยิ่งแหลมคมขึ้นเรื่อย ๆ จนสามารถผลักดันให้มดโกลาหลถอยร่นทีละก้าว
ในที่สุด มดแห่งความโกลาหลก็หนีไป มันกลัว ถูกสิ่งมีชีวิตที่ไม่รู้จักข่มขู่จนหมดความกล้า มีแต่สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดเท่านั้น
จึงเกิดภาพที่มดแห่งความโกลาหลโดนหลี่ชิงเสวียนไล่ตีจนวิ่งหนีไปทั่ว
หลี่ชิงเสวียนกลับยิ่งต่อสู้ยิ่งฮึกเหิม
ซูหนิงกล่าวอย่างเฉยเมยว่า “แม้จะมีร่างกายที่แข็งแกร่งแค่ไหน หากไม่มีสติปัญญา พอได้รับความตกใจก็หนีเตลิด ไม่อาจแสดงพลังที่แท้จริงออกมา นี่มันไม่ได้เรื่องเลย”
เขาลูบคาง หรี่ตาลง... จิตสัมผัสเข้าสู่ร่างมดที่กำลังหลบหนี...
……
……