ตอนที่ 145 กระบี่เหล็กกับกระบี่พลาสติกเรืองแสง? แน่นอนว่าต้องเลือกกระบี่พลาสติกเรืองแสงสิ มันเปล่งแสงได้ด้วยนี่นา！
“ทั้งสี่คนนี้…แน่นอนว่าอยู่ในระดับยอดฝีมือของการประลอง” ซูหนิงพยักหน้า
สำหรับการที่ทั้งสี่คนเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศ เขาไม่ได้รู้สึกประหลาดใจอะไรนัก
หลี่ชิงเสวียนกับกิเลนดำ แดนกระบี่ไร้สิ้นสุดของหลี่ชิงเสวียน ปะทะกับเจ็ดก้าวย่ำเกล็ดมังกร สุดท้ายหลี่ชิงเสวียนใช้ทุกกลเม็ดที่มี จึงเอาชนะกิเลนดำมาได้
ส่วนเซียนหญิงคุนหลุนปะทะกับบรรพชนเขาเวิ่นเต๋า บรรพชนแห่งเขาเวิ่นเต๋าเป็นฝ่ายชนะ
การประลองสุดท้าย คือการดวลกันระหว่างหลี่ชิงเสวียนกับบรรพชนเขาเวิ่นเต๋า
…
นี่คือการชิงตำแหน่งอันดับหนึ่ง
ทั้งสองฝ่ายต่างไม่เก็บงำใด ๆ ต่างงัดไพ่ตายทั้งหมดออกมา
การต่อสู้ดำเนินไปอย่างยาวนาน แดนกระบี่ไร้สิ้นสุด ปะทะกับวิชาสูงสุดของบรรพชนเขาเวิ่นเต๋า
นี่คือศึกที่ดุเดือดที่สุด ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาต่อสู้กันไปนานเท่าใด
ท้ายที่สุด…ก็เป็นหลี่ชิงเสวียนที่เหนือกว่าเล็กน้อย บรรพชนเขาเวิ่นเต๋าจึงได้อันดับที่สอง
…
หลี่ชิงเสวียน ขึ้นครองบัลลังก์เซียนหมื่นสวรรค์
…
ในห้องถ่ายทอดสดของเจียงเสี่ยวเถาและเสี่ยวหลี ผู้ชมต่างตื่นเต้นกันยกใหญ่
“หลี่ชิงเสวียน ชนะเลิศ！”
“ข้าก็บอกแล้วว่าเขาคืออันดับหนึ่งแห่งหมื่นโลก！”
“ในบรรดาผู้ประลองเซียน เขาย่อมต้องเป็นอันดับหนึ่ง！”
“หลี่ชิงเสวียนสุดยอดสมกับเป็นหลี่ชิงเสวียน！”
“หลี่ชิงเสวียนสุดยอด ข้าสนับสนุนเจ้า！”
แฟน ๆ ของหลี่ชิงเสวียนต่างพากันล้างความอัปยศจากตอนโดนมดปีศาจแห่งความโกลาหลยำใหญ่ไปก่อนหน้านี้ ทุกคนเฉลิมฉลองกันยิ่งกว่าช่วงเทศกาลปีใหม่
“สมควรแล้ว！”
“จอมราชันย์！”
“กระบี่เซียนไร้ผู้ต้าน！”
“ข้าก็บอกแล้วว่าถ้าจะฝึกเซียน ต้องเลือกกระบี่เซียนสิ”
…
“เหอะ อะไรกันที่ว่ากระบี่เซียนไร้ผู้ต้าน ข้าว่าผู้ฝึกร่างกาย…หรือจะพูดให้ถูกคือผู้ฝึกกระบี่กับร่างกายคู่กันต่างหากคือทางที่ถูกต้อง”
“จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์แห่งต้าเซี่ยแค่โชคร้ายเท่านั้น”
“ถ้าเขาโชคดีกว่านี้ คู่ต่อสู้อ่อนแอกว่านี้ เขาก็ต้องได้แชมป์แน่นอน”
“ใช่…ผู้ฝึกร่างกายเสียเปรียบที่ต้องต่อสู้อย่างต่อเนื่อง อาการบาดเจ็บภายในยังไม่ทันฟื้นตัว ก็ต้องสู้ต่อไม่หยุด หากรอบแรกเขาเจอกับหลี่ชิงเสวียน ข้ารับรองว่าเขาชนะหลี่ชิงเสวียนได้แน่นอน”
“ใช่แล้ว จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์แห่งต้าเซี่ยน่าเสียดายเกินไป”
“ข้าว่าการจัดอันดับไม่ยุติธรรม อันดับของจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์แห่งต้าเซี่ยต่ำเกินไป”
จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์แห่งต้าเซี่ยเองก็มีแฟน ๆ ไม่น้อย
ต่างออกมาโวยวายแทนเขา
“เชอะ เชอะ เชอะ…”
“น่าสนุกนะ พวกเจ้าพวกจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์แห่งต้าเซี่ยแพ้ไม่เป็นรึไง?”
“แพ้แล้วก็ว่ากันดี ๆ สิ ยังจะมาโทษโชคไม่ดีอีก…ถ้าเขาแข็งแกร่งจริง ป่านนี้ก็ล้มศัตรูได้หมดแล้วล่ะ”
“พวกเจ้าคือ ‘ทีมถ้า’ ของจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์แห่งต้าเซี่ยงั้นหรือ? ทีมถ้าแห่งต้าเซี่ย?”
“หลี่ชิงเสวียนตลอดเส้นทางที่ผ่านมา คู่ต่อสู้ของเขาแต่ละคนไม่แข็งแกร่งรึไง?”
“บรรพบุรุษเผ่าประหลาดไม่ใช่เซียนแท้รึ? กิเลนดำไม่ใช่เซียนแท้รึ?”
“ชัยชนะของเขาแน่นอนว่าเต็มไปด้วยคุณค่า！”
“เฮอะ พวกเจ้าควรดีใจซะด้วยซ้ำที่จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์แห่งต้าเซี่ยโชคดี ไม่งั้นถ้ารอบแรกเจอหลี่ชิงเสวียน จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์แห่งต้าเซี่ยไม่มีทางผ่านรอบสองไปได้แน่นอน”
…
“พูดอะไรไร้สาระกัน ถ้าหลี่ชิงเสวียนรอบแรกเจอกับจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์แห่งต้าเซี่ย คนที่ชนะย่อมต้องเป็นจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์แห่งต้าเซี่ย！”
“จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์แห่งต้าเซี่ยฝึกทั้งกระบี่ทั้งร่างกาย หมัดเดียวก็สามารถทุบแดนกระบี่ไร้สิ้นสุดของหลี่ชิงเสวียนให้แตกกระจายได้！”
“หลี่ชิงเสวียนเก่งแค่ไหน ทำไมตอนสู้กับมดปีศาจแห่งความโกลาหล ถึงโดนมดยำซะเละภายในไม่กี่กระบวนท่า?”
“ใช่แล้ว จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์แห่งต้าเซี่ยต่อสู้กับมดปีศาจได้ตั้งนาน ต่อสู้ด้วยร่างกายอยู่ได้ตั้งนานไม่ใช่เหรอ?”
“น่าขัน…ยังมีคนคิดว่าจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์แห่งต้าเซี่ยจะแพ้ให้หลี่ชิงเสวียน ช่างเป็นเรื่องตลกที่ยิ่งใหญ่！”
…
บนโลกออนไลน์ สงครามน้ำลายปะทุขึ้น
“หรือว่า…ไม่มีใครพูดแทนบรรพบุรุษเผ่าประหลาดของพวกเราหน่อยเหรอ?”
“เดิมทีบรรพบุรุษเผ่าประหลาดของพวกเราเป็นผู้แข็งแกร่งที่สุดแห่งแดนเฉียนคุน พอขึ้นมาแดนเซียน ก็โดนยำเละอยู่ร่ำไป！”
“ไม่มีใครเห็นใจพวกเขาหน่อยเหรอ?”
ทุกคน：……
บรรพบุรุษเผ่าประหลาดผู้น่าสงสาร
ณ เวลานั้น บรรดาคำวิจารณ์บนโลกออนไลน์ ซูหนิงไม่รู้เลย ต่อให้รู้เขาก็ไม่สนใจ เขาไม่ใส่ใจเรื่องพวกนั้น
จนกระทั่งการแข่งขันของงานกีฬาเซียนตัวจิ๋วจบลง
ซูหนิงพยักหน้า “ขอแสดงความยินดีกับการสิ้นสุดอย่างสมบูรณ์ของงานประลองเซียนตัวจิ๋วครั้งแรกของพวกเรา”
“ขอแสดงความยินดีกับหลี่ชิงเสวียนที่ได้ตำแหน่งอันดับหนึ่ง ขอแสดงความยินดีกับบรรพชนเขาเวิ่นเต๋าที่ได้อันดับสอง ขอแสดงความยินดีกับเซียนหญิงคุนหลุนที่ได้อันดับสาม…”
ซูหนิงกล่าว
ได้รับการยอมรับจากซูหนิง บรรดาคนตัวเล็กต่างรู้สึกดีใจยิ่งกว่าการที่พลังฝึกตนก้าวหน้า
ต่างรีบโค้งคำนับ
“โชคดีเท่านั้น” หลี่ชิงเสวียนกล่าว
“ขอบคุณท่านเซียนที่ชมเชย” บรรพชนเขาเวิ่นเต๋ากล่าว
คนเหล่านี้ต่างปลาบปลื้มยินดี
ซูหนิงมองลงมาจากท้องฟ้า ก็รู้สึกว่ามันช่างเหมือนกับกลุ่มเด็กอนุบาลที่ได้รับคำชมจากคุณครู ได้รับดาวสีแดงดวงน้อย เห็นภาพแบบนั้นลอยมาในหัว
เด็กอนุบาลเซียนตัวน้อยของบ้านเรา???
“ขออภัยที่ทำให้ผิดหวัง ข้าจะพยายามให้มากขึ้นในครั้งหน้า” จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์แห่งต้าเซี่ยกล่าวด้วยความเสียดาย
ที่จริงแล้วอันดับของเขา ไม่ควรจะต่ำขนาดนั้นเลย
มีคนดีใจก็ต้องมีคนเสียใจ ผู้ที่อันดับต่ำต่างรู้สึกอับอายและเสียใจ เหมือนกับการสอบได้คะแนนแย่ ไม่อยากเผชิญความจริง
บางคนใบหน้าเศร้าหมองจนไม่กล้าเงยหน้า โดยเฉพาะบรรดาเซียนแท้ที่ตกรอบตั้งแต่รอบแรก
พวกเจ้าก็เซียนแท้… กลับตกรอบตั้งแต่รอบแรก ยังไม่ทันสู้เลย ไปเอาหน้าไปไว้ที่ไหนได้ เสียหน้าจริง ๆ แทบไม่อยากมีหน้าอยู่ต่อ…
ถ้าพวกเขาไม่ใช่พวกปีศาจแก่โบราณที่มีอายุยืนยาว ซูหนิงมั่นใจว่าบรรดาเซียนเหล่านี้คงร้องไห้ออกมาแล้วแน่ ๆ มันช่างน่าสงสารเกินไป
เห็นพวกเซียนตัวน้อยสีหน้าเศร้า ๆ… เจียงเสี่ยวเถาและเสี่ยวหลีก็อยากจะหัวเราะออกมา
พวกเจ้าก็เป็นจอมยุทธ์ในโลกอื่น เป็นบรรดายอดฝีมือ ในที่แห่งนี้ก็แค่ทำผลงานได้ไม่ดีหน่อยเดียว ถึงกับจะร้องไห้กันเลยหรือ เอ่อ… ช่างเป็นเรื่องแปลกจริง ๆ
เซียนที่ไหนเป็นแบบนี้กัน?
“ทุกท่านไม่ต้องเศร้าเกินไปหรอก นี่ก็แค่การทดสอบง่าย ๆ เท่านั้น ไม่จำเป็นต้องคิดมาก ได้ผลดีเราก็อย่าหยิ่งยโส ได้ผลไม่ดีเราก็อย่าท้อแท้… พวกเราต้องตั้งใจเรียน พยายามครั้งหน้าให้ดีกว่าเดิม…”
ซูหนิง：？？？
แค่ก แค่ก…
พวกเจ้าทั้งหลาย ไฉนจึงรู้สึกเหมือนกับว่ากำลังสอนเด็กนักเรียนอนุบาลอยู่? เมื่อก่อนตอนเรียนมหาวิทยาลัย เขาเคยไปสอนหนังสือที่ชนบท คำพูดที่พูดในตอนนี้ ก็เหมือนกับคำพูดที่เคยพูดในตอนนั้นไม่มีผิด
ไม่คิดเลยว่า หลังจากผ่านไปหลายปี ตัวเองจะได้พูดประโยคแบบนี้อีกครั้ง แถมยังพูดกับพวกเซียนทั้งหลายด้วย
นี่มัน…
เอ่อ… ช่างน่าเหลือเชื่อ
แม้ว่าคำพูดพวกนี้จะดูไร้เดียงสาไปสักหน่อย แต่บรรดาคนตัวเล็กกลับรู้สึกดีไม่น้อย ได้รับกำลังใจและการยอมรับ สีหน้าก็ดีขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด
โดยเฉพาะพวกที่ทำผลงานได้ไม่ดี การได้รับกำลังใจในเวลานี้ ถือว่าเป็นสิ่งที่ดีมาก
“ใช่ ต้องพยายามในครั้งหน้าให้ดีขึ้น！”
“ไม่ต้องโทษตัวเอง！”
“ต้องมีความมั่นใจ！”
…
เห็นบรรดาคนตัวเล็กกลับคืนสู่สภาพปกติ
ซูหนิงจึงพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะพูดว่า “อืม… ในเมื่อผลการแข่งขันออกมาแล้ว”
“ต่อไป เราก็มาพูดถึงเรื่องรางวัลกันเถอะ”
ได้ยินคำนี้ พวกคนตัวเล็กต่างชะโงกคอยืดตัว ตาโตจ้องมองซูหนิงด้วยแววตาเปล่งประกาย
รางวัลจากท่านเซียน จะต้องสุดยอดแน่นอน
“ครั้งนี้ ข้าเตรียมของรางวัลไว้ทั้งหมดสิบสองชิ้น หลี่ชิงเสวียนในเมื่อเจ้าได้อันดับหนึ่ง เจ้าสามารถเลือกได้เป็นคนแรก เลือกได้สามชิ้น”
“อันดับสอง บรรพชนเขาเวิ่นเต๋าเจ้าเลือกเป็นคนที่สอง ได้สองชิ้น”
“อันดับสามเลือกเป็นคนที่สาม ได้หนึ่งชิ้น”
“อันดับสี่ถึงสิบก็มีเช่นกัน ผู้ที่ได้อันดับสูงกว่าได้เลือกก่อน” ซูหนิงกล่าว
อันดับหนึ่งถึงสิบมีของรางวัลทุกคน?
ทุกคนต่างมองไปที่ซูหนิง อยากรู้ว่าของรางวัลคืออะไร
ซูหนิงไม่เล่นตัว
หยิบกล่องกระดาษออกมาจากพื้นที่เก็บของ
เปิดกล่องออก ข้างในบรรจุกล่องของขวัญห่อด้วยผ้าสีแดงอย่างประณีต
เป็นอาวุธขนาดจิ๋ว
“กระบี่…”
“อาวุธ…”
บรรดาคนตัวเล็กต่างประหลาดใจ
หลี่ชิงเสวียนบินเข้าไปในกล่องของขวัญ
อาวุธเล็ก ๆ มากมายปรากฏขึ้นตรงหน้า กระบี่สแตนเลส ปืน ดาบ… ยังมีอาวุธประเภทอื่น ๆ อีกมากมาย
สำหรับซูหนิงแล้วมันคือของเล่นขนาดเล็ก แต่สำหรับพวกคนตัวเล็ก มันคืออาวุธจริง บางชิ้นแม้จะเล็ก แต่สำหรับพวกเขาถือว่าหนักและทรงพลังมาก
อาวุธสิบสองชิ้น ทั้งดาบ ทวน หอก ง้าว ขวาน ตะขอ มีครบหมด ทุกชิ้นเป็นงานศิลป์ที่ทำจากเหล็กอย่างประณีต
หลี่ชิงเสวียนกวาดตามองรอบหนึ่ง สุดท้ายสายตาหยุดอยู่ที่ชุดกระบี่พลาสติกเรืองแสงชุดหนึ่ง
“ท่านเซียน ของพวกนี้เลือกได้หมดใช่ไหม?” หลี่ชิงเสวียนถาม
“แน่นอน…” ซูหนิงยิ้มพยักหน้า
“ท่านเซียน ท่านบอกว่ามีแค่อาวุธสิบสองชิ้น แล้วพวกนี้ล่ะ?” หลี่ชิงเสวียนชี้ไปที่กระบี่พลาสติกเรืองแสงชุดนั้น
ซูหนิง：？？？
เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม！
“พวกนั้นเป็นของแถม…”
กระบี่พลาสติกเรืองแสงพวกนี้ มีอยู่เจ็ดเล่ม รูปลักษณ์ต่างกัน มีทั้งกระบี่สมบัติลับ กระบี่เสวียนหยวน กระบี่จักรพรรดิ…
ดูเหมือนจะเท่เหลือเกิน แท้จริงแล้วมันก็แค่พลาสติกทั้งนั้น เป็นของแถมที่ร้านค้าแถมมาให้ตอนซูหนิงสั่งทำกระบี่เหล็กขนาดเล็กทางออนไลน์
“เจ้าจะเลือกอันนี้???” ซูหนิงตกใจ?
มีดาบเหล็กไม่เลือก จะเลือกพลาสติก???
จบ.