ตอนที่ 225 ลี่น้อยสุดสะใจ
“ซี่ ซี่ ซี่…”
อาจเพราะอารมณ์ของเหล่าดวงวิญญาณปั่นป่วนรุนแรงเกินไป ทำให้สนามแม่เหล็กในห้องประชุมเกิดความแปรปรวนฉับพลัน — โคมไฟที่เคยสว่างจ้าเริ่มกะพริบถี่ขึ้นเรื่อย ๆ สลับสว่างมืดไม่หยุด
แม้แต่แจกันดอกไม้ ม่านหน้าต่าง และของตกแต่งอื่น ๆ ก็เริ่มสั่นไหวเหมือนมีลมพัด ทั้งที่ไม่มีลมแม้แต่น้อย
ภาพประหลาดในห้องประชุมนี้ ทำเอาทุกคนถึงกับแตกตื่น
“อะ...อะไรกันเนี่ย?”
“แผ่นดินไหวเหรอ?”
“หนาวจัง ลมเย็นวูบวาบ…เครื่องปรับอากาศเสียหรือเปล่า?”
“หรือว่า…จะมีผี?”
เสียงวิพากษ์วิจารณ์เริ่มดังขึ้นรอบห้อง
“เงียบ!”
เหวินเทียนหลงที่นั่งอยู่หัวโต๊ะตะโกนด้วยสีหน้ามืดดำ
“พวกเจ้าตกใจอะไรกันนัก?”
“เรื่องที่พวกเรากำลังทำอยู่น่ะ มันใหญ่หลวงขนาดไหนรู้ไหม? ถึงแม้เทพเซียนจะมาเจอเราตอนนี้ ยังต้องยอมก้มหัว! ผีที่ไหนจะกล้ามาทำอะไรพวกเรา? เพราะสิ่งที่เรากระทำนั้นคือวิถีแห่งจักรพรรดิ!”
ทว่า...
“ฟึ่บ!”
ขณะเหวินเทียนหลงยังพล่ามไม่หยุด ภาพดวงหน้าผิดรูปหลายสิบใบก็ลอยปรากฏอยู่เหนือหัวทุกคนในห้อง!
โคมไฟที่กะพริบไม่หยุดเปล่งแสงสลัวสะท้อนเงาผีดิบแสนน่ากลัวนั้นราวกับหลุดมาจากหนังสยองขวัญเต็มเรื่อง
มีทั้งผีที่เน่าครึ่งตัว ผีที่หัวหายไปข้างหนึ่ง ผีที่ร่างกายแตกเป็นชิ้น ๆ แล้วถูกจับมาต่อใหม่ ทุกตัวน่ากลัวจนขนหัวลุก
“อ๊ากกก!”
“นั่น…ผะ…ผีอะไรกันวะ!”
เหวินเทียนหลงหน้าซีดเผือด ทรุดฮวบลงกับพื้นทันที
เมื่อครู่ยังกร่างไม่กลัวฟ้าดิน ตอนนี้กลับกลายเป็นคนขี้ขลาดเสียเอง
“ผะ…ผี…”
“หนีเร็ว!”
ห้องประชุมแตกตื่นอลหม่าน เหล่าผู้เข้าร่วมประชุมวิ่งกระเจิงราวกับแมลงวันไร้หัว
บางคนพยายามเปิดประตู — ทว่าเปิดไม่ออก
บางคนพยายามกระโดดหน้าต่าง — ทว่าหน้าต่างถูกพลังลึกลับปิดตาย
สุดท้ายแต่ละคนทำได้เพียงหลบไปกองรวมกันตามมุมห้อง กอดอกตัวสั่น มองวิญญาณผีที่ลอยวนอยู่กลางอากาศด้วยแววตาหวาดหวั่น
“อย่า…อย่าเข้ามา…”
…
เหวินเทียนหลงไม่อยากจะเชื่อ
นี่มันเกิดขึ้นในโลกวัตถุนิยมที่ปฏิเสธเรื่องผีสาง! โลกใบนี้ไม่ใช่วิทยาศาสตร์หรือ?
มีผีได้ยังไง!?
“เหวินเทียนหลง ไม่อยากเชื่อเลยว่าเจ้าจะเป็นคนแบบนี้!”
“เราวางใจเจ้าขนาดนั้น แต่สุดท้ายเจ้ากลับหักหลังพวกเรา!”
“เลวเกินให้อภัย!”
“เจ้ารู้ไหมว่าทำให้คนบริสุทธิ์ต้องตายไปกี่ชีวิต?”
“เจ้าสมควรตาย!”
“ตอนแรกเราคิดว่าอุบัติเหตุในเหมืองเป็นเรื่องบังเอิญ แต่นี่มันคือฝีมือเจ้าเต็ม ๆ!”
เสียงตวาดด้วยความแค้นดังกระหึ่มจากเหล่าผีรอบตัว
เหวินเทียนหลงพูดเสียงสั่น “พวกเจ้า…พวกเจ้า…”
ตอนมีชีวิตเขาเคยโอ้อวดว่าไม่กลัวผีไม่กลัวเทพ แต่พอเจอกับผีของจริง กลับกลายเป็นตัวสั่นเทา
“ยังจำข้าได้ไหมล่ะ เหวินเทียนหลง…”
“เจ้า…เจ้าคือ หลินซาน!?”
“ใช่แล้ว ข้าคือหลินซาน เจ้าไม่คิดใช่ไหมว่าข้าจะตามมาเจอเจ้าแม้ตายไปแล้ว!”
“พะ…พี่หลิน ฟังข้าก่อน…” เหวินเทียนหลงหน้าตาตื่นลนลาน
“จะมีอะไรให้พูดอีก?”
“ข้า…ข้าก็ไม่มีทางเลือก!” เหวินเทียนหลงรีบพูด “เบื้องบนสั่งมา ถ้าข้าไม่ทำ ข้าก็ต้องรับโทษ…เจ้าไม่ต้องห่วง ข้าจะดูแลภรรยาและลูกสาวของเจ้าให้เอง…”
“เหวินเทียนหลง เจ้ายังกล้าพูดเรื่องภรรยาและลูกสาวของข้าอีกหรือ!?” หลินซานตวาดลั่น
ตอนที่พวกเธอต้องการทวงความยุติธรรม ต้องเจออะไรบ้างรู้ไหม!?
ยังเกือบถูกเหวินเทียนหลงบังคับล่วงละเมิดอีกด้วย!
ความแค้นของหลินซานระเบิดทันที
“ข้าจะฆ่าเจ้า!”
เหวินเทียนหลงตะโกนเสียงดัง “หลินซาน! เจ้าไม่ฆ่าข้าไม่ได้! ข้าเป็นอัครมหาเสนาบดีแห่งราชวงศ์การค้า! ข้ามีชะตาจักรพรรดิคุ้มครอง! ผีและเทพแตะข้าไม่ได้!”
“แฉะ…”
ยังพูดไม่ทันขาดคำ มือสีซีดแห้งเหี่ยวข้างหนึ่งก็ทะลุผ่านอกของเขา!
ทะลวงหัวใจของเขา พร้อมเลือดสาดกระจาย
เขาก้มมอง…พบว่าอกตัวเองมีรูโหว่ขนาดใหญ่
เบิกตากว้างด้วยความตะลึง ก่อนจะหันไปมองผู้ที่แทงเขา
สิ่งที่เห็นก็คือ...
เจ้าตัวเล็กน่ารักตัวหนึ่ง กำลังเลียนิ้วที่เปื้อนเลือดกับเศษหัวใจของเขา พร้อมทำหน้าขยะแขยง “เหม็นชะมัด…”
“ปึก…”
ยังไม่ทันได้ตั้งตัว มือของเจ้าตัวน้อยก็เสียบทะลุหน้าอกอีกข้างหนึ่งของเขาอีก!
สองรูโบ๋เต็มอก เลือดไหลทะลักอย่างบ้าคลั่ง
เหวินเทียนหลงหน้าซีดจนเกือบขาวโพลน
ร่างเขาล้มทั้งยืน
เต็มไปด้วยความหวาดกลัว
หลังจากฆ่าเหวินเทียนหลงเสร็จ เสี่ยวลี่ก็อารมณ์ดีเป็นพิเศษ
“ข้าถามหน่อย พวกเจ้าคุยกับพวกมันทำไมมากมายขนาดนั้น?”
“อยากเถียงนักก็ไปลงแข่งโต้วาทีกันเลยไป!”
ไม่ใช่แค่พวกมนุษย์ที่ยังเหลือรอด แต่แม้แต่เหล่าวิญญาณอย่างหลินซาน พอเห็นภาพเมื่อครู่ก็อดสะท้านใจไม่ได้
เสี่ยวลี่ในตอนนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว…
ดูเหมือนว่านางจะ ‘สนุก’ กับการฆ่าคนจริง ๆ
ดวงวิญญาณของเหวินเทียนหลงลอยออกมาจากร่างด้วยสีหน้างุนงง
มองไปรอบ ๆ ด้วยความมึนงง ราวกับยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
หรือว่า…ทั้งหมดเมื่อครู่เป็นแค่ฝัน?
แต่พอเขาหันไปเห็นเสี่ยวลี่ เขาก็ขนลุกซู่ขึ้นมาในทันที
ความรู้สึกที่โดนฆ่าตอนนั้นผุดกลับขึ้นมาในใจทันที!
“โอ้…”
เจียงเสี่ยวเถาเลิกคิ้วเล็กน้อย “คุณภาพวิญญาณแบบนี้ก็นับว่าดีทีเดียว…หรือว่าการสังเวยเป็นเครื่องบูชาจริง ๆ จะมีประโยชน์อยู่บ้าง?”
“ฟึ่บ…”
เสี่ยวลี่คว้าวิญญาณของเหวินเทียนหลงไว้ แล้วดูดเข้าไปในปากเหมือนซดเส้นบะหมี่เส้นยาว
“อร่อยดีนี่”
…
“วะ…เหวอ…”
หลินซานที่เห็นเหตุการณ์เบิกตาโพลง ถอยหลังไปหลายก้าว สีหน้าเหมือนเห็นผีซ้อนผีอีกที
เสี่ยวลี่…กินวิญญาณจริง ๆ ด้วย!?
นึกย้อนกลับไปตอนอยู่ที่สุสานไร้ญาติ ตอนที่นางมองทุกคนแล้วน้ำลายไหล…
ที่แท้…ไม่ได้ล้อเล่น
“ฟึ่บ…”
หลังจากฆ่าเหวินเทียนหลงแล้ว สายตาของเสี่ยวลี่ก็หันไปยังผู้รอดชีวิตที่เหลือซึ่งยังแอบซุกอยู่ตามมุมห้อง
สีหน้าทุกคนเปลี่ยนสีทันที
เสี่ยวลี่หันกลับมาพูดด้วยน้ำเสียงเฉยเมย
“อย่าหาว่าข้าไม่ให้โอกาสนะ พวกเจ้าถ้าอยากล้างแค้นด้วยตัวเองก็เชิญ แต่ถ้าไม่กล้าลงมือล่ะก็…พวกมันทั้งหมดจะตกเป็นของข้า”
หลินซานอ้าปากค้าง “แบบนี้…ฆ่าคนจะไม่เกินไปหน่อยเหรอ? มันผิดกฎหมายนะ…”
“ฮึ! พวกเจ้านี่เป็นผีไปแล้ว ยังปล่อยให้กฎเกณฑ์ของมนุษย์ควบคุมอยู่อีกหรือ?” เสี่ยวลี่ส่ายหน้า “กฎหมายมนุษย์น่ะ ใช้กับคน! ไม่ใช่พวกผีแบบพวกเจ้า!”
พูดจบก็ไม่สนใจอีก
เสี่ยวลี่พุ่งตรงไปยังกลุ่มผู้รอดชีวิต
“อย่า! ฉันแค่…”
“ฟึ่บ!”
มือของเสี่ยวลี่เสียบทะลุหน้าอกของฝ่ายตรงข้ามในพริบตา!
“ไม่…อย่าเลย…ขอร้องล่ะ…ฉันมีพ่อแม่ให้เลี้ยงดู มีลูกเล็กอยู่บ้าน…ฉันก็โดนบังคับเหมือนกัน…”
“เพี๊ยะ!”
เสี่ยวลี่ตบอีกฝ่ายจนดับคามือ
“อร่อย~”
เธอเผยสีหน้าอิ่มเอมอย่างยิ่ง
แววตาสะท้อนความสุข…จากการสังหาร
“ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ…”
มือของเสี่ยวลี่กลายเป็นเคียวเกี่ยววิญญาณ ฟันซ้ายปาดขวา ฆ่าคนในห้องประชุมราวกับการเก็บเกี่ยวผลผลิต
ในเวลาเพียงไม่นาน ศพและวิญญาณก็เกลื่อนกลาด
ไม่มีใครรอดแม้แต่คนเดียว
“เฮอะ ตอนพวกเจ้าถูกฆ่าก็ทำเป็นน่าสงสาร…”
“แต่ตอนที่พวกเจ้าเป็นฝ่ายฆ่าคนอื่นล่ะ? พวกเจ้ารู้จักคำว่าสงสารเหรอ?” หลินซานพูดขึ้น
“แล้ว…เราจะเอายังไงต่อ?” เขาหันไปถามเสี่ยวลี่
“แน่นอน…ก็ต้องล้างบางต้นตอทั้งหมดก่อนสิ” เสี่ยวลี่ตอบทันที
“ฟึ่บ…”
ร่างของเสี่ยวลี่พุ่งออกจากห้องประชุม
ด้านนอก มีพวกบอดี้การ์ดหน้าตาเหี้ยมเกรียมกลุ่มหนึ่งกำลังลาดตระเวนอยู่
“ใครน่ะ?” บอดี้การ์ดกลุ่มนั้นร้องถาม
แน่นอน…พวกเขาไม่ใช่บอดี้การ์ดธรรมดา
แต่คือพวกนักเลงรับจ้างของบริษัทซิงเป่ยกรุ๊ปโดยตรง
บอดี้การ์ดระดับนี้ต้องเคยผ่านทั้งงานสกปรกและงานหนักมาแล้วทั้งนั้น
แต่พอพวกเขาเห็นหน้าของเสี่ยวลี่อย่างชัดเจน ก็ถึงกับชะงัก
“นั่น…ผี!?”
“นั่นมัน…ผีสาวคลั่งที่เคยเป็นข่าวบนเน็ตใช่ไหม?”
ถึงแม้ว่าวิดีโอหลายตัวจะถูกลบไปหมดแล้ว แต่ในวงล่างกลับยังมีภาพของเธอหลุดอยู่เพียบ
เสี่ยวลี่ยิ้มแปลก ๆ
“รู้จักข้าด้วยเหรอ? งั้นก็ดีเลย…”
“ปัง! ปัง!”
เพียงโบกมือ เสี่ยวลี่ก็สังหารพวกบอดี้การ์ดทันที
“ตูมมม…”
ความบ้าคลั่งของเสี่ยวลี่ทำให้พวกผีอื่น ๆ ที่ตามมาช่วงแรกยังรู้สึกกลัว
แต่พอเห็นไปเรื่อย ๆ กลับค่อย ๆ ปรับตัวได้
แถม…ยังเข้าร่วมในภารกิจล้างแค้นด้วย
แม้พวกเขาจะสู้ไม่ได้เหมือนเสี่ยวลี่ แต่มีหลายสิบดวงวิญญาณรุมเล่นงานพร้อมกัน — ก็ฆ่าคนได้ไม่ยาก
ในตึกสำนักงานใหญ่ของซิงเป่ยกรุ๊ป…แสงไฟในแต่ละชั้นค่อย ๆ ดับลงทีละชั้น
สุดท้าย…ทั้งตึกกลายเป็นความมืดมิด
สายลมวูบพัดผ่าน… กลิ่นคาวเลือดโชยตลบ แทบไม่มีใครรอดชีวิต
เว้นแต่เหล่าคนงานธรรมดา กับพวกยามแก่ๆ ไม่กี่คนที่เฝ้ารอบนอก
ทั้งหมดนี้…เป็นเพราะเจียงเสี่ยวเถาคอยควบคุมอยู่เบื้องหลัง
หากปล่อยให้เสี่ยวลี่คลั่งเองตามใจล่ะก็… ไม่ว่าคนดีหรือคนชั่ว นางก็คงฆ่าเรียบหมดสิ้น!
“ไปกันเถอะ…ไปลุยสำนักงานใหญ่!”
จบตอน