ตอนที่ 250 — พลั้งเผลอเข้าไป…
นอกจากมิติเทพและปีศาจ มิติอสูรร้าย มิติสิ่งลี้ลับ และมิติพืชวิญญาณอันน่าสะพรึงกลัวแล้ว ยังมีมิติฆ่าล้างผลาญที่มีซูเสียงเป็นผู้ควบคุมเพียงลำพัง…
ค่ายกลที่ใช้ ยังซ่อนพลังของเวทมิติไว้ในตัว โดยมีต้นไม้แดนลับตรงกลางเป็นจุดศูนย์กลาง แผ่รัศมีครอบคลุมทั่วสวนผัก เพราะเหตุนั้นจึงสามารถลงเวทมิติไว้ในค่ายกลได้
แต่ละชั้นของมิติ ล้วนเทียบเท่ากับหนึ่งโลกย่อย
และแต่ละโลกย่อย ก็มีผู้แข็งแกร่งนั่งเฝ้าอยู่
แค่เพียงมิติเทพปิศาจ มิติอสูรร้าย มิติสิ่งลี้ลับ และมิติพืชวิญญาณ ก็เพียงพอให้ใครต่อใครตกตะลึงแล้ว
ทว่าสามมิติที่ซูหนิงควบคุมอยู่นั้น อันตรายยิ่งกว่าเสียอีก ไม่เกินจริงแม้แต่น้อย หากเข้าไปในเขตที่ซูหนิงดูแล ด้วยค่ายกลสนับสนุน ต่อให้จับรถถังเหวี่ยงใส่ก็ยังดูเบา ๆ
อย่าว่าแต่ภายในค่ายกลเลย ต่อให้เป็นในโลกความจริง ซูหนิงก็ยังสามารถทำได้สบาย ๆ
ส่วนซูเสียงที่เหมือนแค่เป็นตัวประกอบนั้น หากมีใครทะลวงผ่านมิติเทพปิศาจและมิติอสูรร้ายมาได้จริง ๆ เขาก็คงต้านไม่อยู่เหมือนกัน
แต่ซูหนิงก็ยังตั้งให้เขาดูแลมิติหนึ่งโดยเฉพาะ ก็เท่ากับว่ามอบกุญแจเปิดประตูให้กับเขา หากเกิดอันตรายขึ้นมา เขาก็สามารถพาลุงป้าหลบเข้าไปในสวนผักได้ทันที
แม้จะเป็นตัวประกอบก็ตาม แต่เมื่อได้รับการสนับสนุนจากค่ายกลแล้ว พลังต่อสู้ของซูเสียงก็ยังเหนือกว่าฝ่ายเทพปีศาจเสียอีก
ตั้งแต่เด็กเขาก็มีแรงมหาศาล แถมยังมีแขนกลช่วยด้วย ซูเสียงจึงมีความสามารถพอจะดูแลโลกย่อยได้หนึ่งมิติ
เมื่อจัดวางมหาค่ายกลแปดทิศเสร็จ ซูหนิงก็พอใจเป็นอย่างมาก
“จากนี้ไป ไม่ต้องกลัวภัยธรรมชาติอีกแล้ว ไม่ต้องกลัวใครจะบุกเข้ามาในสวนผักแบบไม่ให้ซุ่มให้เสียงด้วย” ซูหนิงคิดในใจ
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็เหินร่างออกจากสวนผัก
“ทุกคน ข้าขอทดสอบความแข็งแกร่งของค่ายกลป้องกันสักหน่อยนะ” ว่าแล้วเขาก็พุ่งตัวไปยังที่ห่างไกล และในเวลาไม่นานก็อุ้มเอาหินก้อนใหญ่ขนาดรถบรรทุกกลับมา
“โครม…”
เขาขว้างใส่ค่ายกล
“ตึง!”
ก้อนหินกระแทกลงบนม่านพลังค่ายกล แล้วแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ
หินแตกละเอียดร่วงลงทีละชิ้น
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ซูหนิงก็อดตื่นเต้นไม่ได้ “สุดยอด!”
เมื่อมีค่ายกลคุ้มครองนี้ สวนผักก็จะมั่นคงดังภูผา
เว้นแต่จะมีการทิ้งระเบิดชนิดหนักอย่างรุนแรง มิเช่นนั้นก็แทบไม่มีใครทำลายได้เลย
“ค่ายกลนี้ เยี่ยมสุด ๆ ไปเลย”
แน่นอน ค่ายกลนี้รุนแรงก็จริง แต่ก็ใช้พลังงานไม่น้อยเช่นกัน
ซูหนิงจึงไม่ได้เปิดค่ายกลไว้ตลอดเวลา จะเปิดใช้งานก็เมื่อมีการบุกรุกเข้ามาเท่านั้น
หากเปิดใช้งานตลอดเวลา ลำพังพลังวิญญาณในสวนผักก็คงทานไม่ไหว
นอกจากมหาค่ายกลแปดทิศ ซูหนิงยังลงค่ายกลลวงตาไว้รอบสวนผักอีกด้วย
พูดง่าย ๆ ก็คืออุบายบังตา
เมื่อมองจากระยะไกล สวนผักนี้ก็เหมือนสวนผักทั่วไป ไม่มีความแตกต่างจากสวนผักเดิมของซูหนิงเลย
ค่ายกลนี้เรียบง่าย ไม่ซับซ้อน และยังเป็นระดับต่ำมาก แต่ประสิทธิภาพกลับสูงลิบ
ค่ายกลนี้ เปรียบเสมือนผืนผ้าคลุมทับสวนผักไว้ จากภายนอกจึงไม่ต้องกังวลว่าใครจะมองเห็นอะไรภายในสวนได้
แม้แต่ดาวเทียมบนท้องฟ้า ก็ไม่มีทางตรวจจับความผิดปกติได้
เมื่อทำทุกอย่างเสร็จสิ้น
ท้องฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว
เขาชวนซูเสียงกินข้าว จากนั้นก็กลับเข้าห้องไปนอน
ผู้คนในสวนผัก ต่างรู้สึกปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
ค่ำคืนนั้น ทุกคนไม่ต้องกังวลว่าจะมีสิ่งใดบุกรุกเข้าสวนอีกต่อไป เพราะฉะนั้น…ไม่ว่าจะเป็นซูหนิง เสือโง่ หรือเจียงเสี่ยวเถา ต่างก็วางใจหมดสิ้น
นอนหลับกันอย่างเป็นสุข ใครจะนอนก็นอน ใครจะฝึกก็ฝึก
ยกเลิกการลาดตระเวนรอบสวนผักโดยสิ้นเชิง
…
จนกระทั่งยามดึกสงัด
ท่ามกลางพื้นดินสีขาวโพลนที่ต้องแสงจันทร์
มีคนกลุ่มหนึ่ง กำลังย่องเข้าสู่เขตต้องห้ามอย่างเงียบเชียบ
“หัวหน้า…พวกเราตามรอยเท้าเสือมาตลอดทาง ยิ่งใกล้รอยยิ่งลึก ดูจากลักษณะแล้วมันเพิ่งเดินผ่านไม่นาน และเมื่อครู่ฉันยังเจออึเสือกองหนึ่งด้วย เป็นของใหม่แน่ ๆ มันน่าจะอยู่แถวนี้แหละ!”
พวกเขามีห้าคน
ต่างคนต่างสวมเสื้อกันหนาวสีเขียวหนาเตอะ ดูคล้ายกับชุดทหารยุคสงคราม
สวมหมวกขนสัตว์คลุมหู เหลือให้เห็นเพียงแค่ดวงตา
ทุกครั้งที่พูดคุย ลมหายใจก็กลายเป็นไอสีขาวลอยออกมาจากรอยแยกตรงตา
นอกจากชุดกันหนาว พวกเขายังพกอาวุธยุทธภัณฑ์ล้ำยุคไว้กับตัว มิใช่ปืนเถื่อนไร้คุณภาพ แต่มองดูแล้วเต็มไปด้วยความน่าหวั่นเกรง
พรานเถื่อนงั้นหรือ?
แถมยังเป็นพรานเถื่อนที่ติดอาวุธอย่างดีอีกด้วย?
“ไม่คิดเลยว่าเสือพวกนี้จะอยู่กันเป็นฝูง”
“คราวนี้เราได้รวยกันแน่”
“แค่ทำงานนี้เสร็จ เราก็อยู่สบายไปทั้งชีวิตแล้ว!”
ทุกคนพากันหัวเราะอย่างดีใจ
“หัวหน้า…ฉันเจอเป้าหมายแล้ว ดูนั่นสิ”
“แต่ตรงนั้นมันเหมือนจะเป็นย่านที่อยู่อาศัยนะ”
ชายที่ถูกเรียกว่าหัวหน้า หรี่ตาลงทันที
“เสือในย่านที่อยู่อาศัยงั้นหรือ?”
“ฮึ่ม บ้านพวกนั้นดูท่าทางไม่มีคนอยู่ ถึงจะมีก็ตาม เสือเยอะแยะขนาดนี้บุกเข้ามาในสวนผัก ถ้าปล่อยไว้คงจะเป็นภัยกับเจ้าของบ้านแน่ เรานี่แหละจะออกโรงกำจัดมันเพื่อชาวบ้าน!” หัวหน้าว่าด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“หัวหน้าพูดถูกที่สุด”
“ปัง…”
เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัด
กระสุนพุ่งใส่เสือที่อยู่ในสวนผัก
“หัวหน้า น่าจะยิงโดนแล้ว!”