ตอนที่ 6 เซียนสาวฝึกเทควันโด
เหอฉิงน้ำตาคลอทันทีหลังได้ยินคำพูดนั้น เธอยกมือปาดน้ำตาอย่างเงียบงัน หยิบลูกอมจากกระเป๋าเสื้อแล้วยื่นให้เขาอย่างช้า ๆ
หลินเจิ้งหรานชะงักเล็กน้อย ก่อนจะดึงแก้มของเธอเบา ๆ แล้วบ่นเสียงต่ำ "ร้องอะไรอีกล่ะ? ฉันไม่กินของเธอแล้วก็ยังจะร้องอีกเนี่ยนะ? แบบนี้เธอก็ได้กินของตัวเองมากขึ้นไม่ใช่เหรอ?"
เหอฉิงโดนดึงแก้มจนเจ็บนิด ๆ น้ำตาซึมพราวอยู่เต็มขอบตา เธอมองเขาตาปริบ แล้วพึมพำออกมาด้วยเสียงเบา "แต่ก่อนเธอเอาไปกินทุกวัน ทำไมวันนี้ถึงไม่เอาล่ะ..."
หลินเจิ้งหรานหยุดมือไปครู่หนึ่ง คิ้วกระตุกเบา ๆ เขาเอ่ยเสียงแผ่วอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์นัก "เธอเป็นโรคเหรอ? ถูกฉันแกล้งจนติดแล้วใช่ไหม?"
เหอฉิงกุมแก้มไว้แน่น ยังจ้องเขาตาแป๋ว มืออีกข้างยังถือขนมไว้อยู่
เขาถอนหายใจ แล้วเบนสายตาไปทางป้ายโฆษณาหน้าร้านสอนเทควันโด "ว่าแต่ที่เคยบอกว่าจะให้แม่เธอสมัครเรียนเทควันโดน่ะ สรุปได้สมัครหรือยัง?"
เหอฉิงส่ายหน้าเบา ๆ "ยังเลย...ฉันยังไม่ได้บอกแม่..."
หลินเจิ้งหรานขมวดคิ้ว "ไม่อยากเรียนแล้วเหรอ?"
เธอส่ายหน้าอีกครั้ง "ไม่ใช่แบบนั้น...ฉันยังอยากเรียนอยู่...แค่ช่วงนี้แม่เพิ่งหย่ากับพ่อ เลยยุ่ง ๆ นิดหน่อย คืนนี้ฉันว่าจะลองพูดกับแม่ดู"
เขาพยักหน้าอย่างพอใจ "โอเค อย่างน้อยในเรื่องใหญ่ ๆ เธอก็ยังตัดสินใจได้ดีนะ ไม่เหมือนตอนลังเลกับเรื่องเล็ก ๆ แบบขนม"
เสียงคุณครูในโรงเรียนดังแว่วออกมาเรียกนักเรียน หลินเจิ้งหรานกับเหอฉิงเดินเข้าไปด้วยกัน
ระหว่างทาง เหอฉิงพูดขึ้นเบา ๆ "พ่อกับแม่ฉันไม่ได้นอนห้องเดียวกันมานานแล้วล่ะ ถ้าอยู่ด้วยกันแล้วไม่มีความสุข ก็เลิกกันซะยังจะดีกว่า"
หลินเจิ้งหรานเหลือบตามองเธอด้วยความทึ่ง "พูดแบบนี้ฉันชอบแฮะ ฟังดูฉลาดกว่าก่อนตั้งเยอะเลย"
เหอฉิงยิ้มเขิน ก้มหน้าต่ำเพราะเขินจนหูแดง
เสียงครูตะโกนเรียกชื่อเหอฉิงจากด้านหน้า "เหอฉิงมาโรงเรียนหรือยัง?"
ยังไม่ทันที่หลินเจิ้งหรานจะอ้าปาก เหอฉิงก็รีบยกมือตะโกนกลับไป "หนูมาแล้วค่า!"
คุณครูหันมาเห็นก็ตอบกลับเสียงดัง "งั้นเข้าแถวเลยนะ อย่าวิ่งเล่น"
หลินเจิ้งหรานมองท่าทางเธอยกมือเรียกตอบครูอย่างเต็มใจ ก็อดยิ้มออกมาไม่ได้
เวลาเรียนในช่วงเช้า หลินเจิ้งหรานนั่งจ้องเหอฉิงไม่วางตา เหอฉิงนั่งอยู่ที่เก้าอี้ตัวเล็กข้าง ๆ กะพริบตาปริบ ๆ ไม่เข้าใจว่าเขาจ้องอะไร
หลินเจิ้งหรานพูดเสียงเบา "เหอฉิง เธออยากอยู่กับฉันตลอดไปไหม?"
เขาไม่รู้วิธีทำพันธสัญญาแบบในระบบ แต่ก็คิดว่าแค่ถามตรง ๆ น่าจะพอ
เหอฉิงฟังไม่เข้าใจ "อยู่ด้วยตลอดไปคืออะไรเหรอ?"
ขณะที่เธองงอยู่นั้น เด็กอีกคนในห้องกำลังอ่านหนังสือภาพที่มีรูปเจ้าสาวเจ้าบ่าวในพิธีแต่งงาน คำบรรยายบนภาพเขียนว่า "อยู่ด้วยกันตลอดไป"
สมองอันชาญฉลาดของเหอฉิงจินตนาการออกทันที ใบหน้าขึ้นสีแดงจัดแบบทันตา
อยู่ด้วยกันตลอดไป...หมายถึงแต่งงานกันงั้นเหรอ? แล้วต้องนอนด้วยกันแบบในรูปอีก?
หลินเจิ้งหรานไม่ทันอธิบายอะไร เหอฉิงก็เงยหน้ามองเขาแล้วพยักหน้าเบา ๆ พึมพำตอบกลับมาเบา ๆ
"ก็ได้...ฉันยอมก็ได้"
เขาชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ก็ยื่นนิ้วก้อยออกไป "งั้นเกี่ยวก้อยกันนะ ห้ามผิดคำพูด"
เหอฉิงก็ยื่นนิ้วก้อยออกมาเกี่ยวกับเขา พร้อมพูดตามเบา ๆ "ห้ามผิดคำพูด..."
【เจ้าสำเร็จในการผูกพันธสัญญาแห่งโชคกับเซียนสาว ได้รับโบนัสคู่หูฝึกเซียน เมื่ออีกฝ่ายฝึกฝน เจ้าจะได้รับค่าฝึกเป็นสองเท่า แต่ดูเหมือนฝ่ายตรงข้ามจะมีความคิดอื่นแถมมาด้วย】
...คิดอื่น? อะไรอีกล่ะ?
หลินเจิ้งหรานหันไปถามเธอตรง ๆ "ตอนนี้เธอคิดอะไรกับฉันอยู่?"
เหอฉิงงุนงง กำลังดึงนิ้วก้อยกลับอย่างช้า ๆ พึมพำตอบ "คะ? คิดอะไร? ฉันก็แค่คิดว่าจะอยู่กับเธอไปตลอดไง..."
เขาส่ายหน้า ถอนหายใจแล้วดันหนังสืออ่านเล่นของอนุบาลไปตรงหน้าเธอ "เอาเถอะ ๆ จะคิดอะไรก็คิดไปเถอะ ตั้งใจอ่านหนังสือแล้วกัน"
"อื้ม"
เวลาผ่านไปจนถึงช่วงเย็น ขณะที่หลินเจิ้งหรานยังคงมองดูเหอฉิงอ่านหนังสืออยู่นั้น เขาก็เหลือบมองแถบความก้าวหน้าในระบบฝึกตน
...ไม่ขึ้นสักนิด? หมายความว่าอะไร?
ระบบไม่เพิ่มค่าฝึกให้เลย งั้นแสดงว่าการอ่านหนังสือของเหอฉิงไม่ถือเป็นการฝึกตนงั้นสินะ?
ช่วงเลิกเรียน เย็นวันนั้น เหอฉิงเดินไปหาแม่ของตัวเองที่มารับ พร้อมเอ่ยขึ้นเบา ๆ "แม่จ๋า...หนูอยากสมัครเรียนพิเศษ"
แม่ของเธอมองลูกสาวอย่างตกใจ "หืม? เรียนพิเศษ? อยากเรียนอะไรเหรอลูก? วิชาคณิต วิชาภาษา?"
เหอฉิงส่ายหัวทันที ก่อนจะควักแผ่นพับโฆษณาเทควันโดออกมายื่นให้
แม่ของเธอหยิบมาดู แล้วตกใจจนพูดไม่ออก "เทควันโด? นี่ลูกอยากเรียนจริง ๆ เหรอ? มันเหนื่อยนะ เจ็บตัวด้วยนะ!"
เหอฉิงพยักหน้าแรง "ไม่เป็นไร หนูทนไหว!"
แม่ของเธอหัวเราะเบา ๆ พร้อมลูบหัวเธอเบา ๆ "เด็กคนนี้เปลี่ยนไปเยอะเลยนะ...เอาล่ะ งั้นแม่จะพาไปดู ถ้าชอบจริง ๆ แม่จะสมัครให้เลย"
"ขอบคุณค่ะแม่!" เหอฉิงตะโกนด้วยเสียงสดใส
ทั้งสองเดินไปยังร้านเทควันโดใกล้บ้าน ในขณะที่แม่ของเธอมีสีหน้ากังวล แต่เหอฉิงกลับดูตื่นเต้นและเปล่งประกายตา
เมื่อครูฝึกบอกว่าจะดูแลให้ดีและไม่ให้บาดเจ็บแน่นอน เหอฉิงก็ตัดสินใจทันที สมัครเรียนเทควันโด และก้าวเข้าสู่เส้นทางแห่ง "การฝึกฝน" อย่างเป็นทางการ
เวลาผ่านไปจนถึงช่วงเย็น ขณะที่เหอฉิงไปเรียนเทควันโดเป็นครั้งแรก หลินเจิ้งหรานก็มายืนรออยู่ที่ด้านหน้าห้องฝึกของสำนักเทควันโดใกล้บ้าน
เขายืนอยู่บนที่นั่งชมด้านข้าง มองเด็กหญิงตัวเล็กในชุดฝึกสีขาวที่กำลังยืนเรียงแถวอยู่กับเพื่อน ๆ พร้อมครูฝึกที่คอยชี้แนะท่าทางอย่างเข้มงวด
ร่างของเหอฉิงเล็กนิดเดียว แต่กลับยกขาขึ้นเตะได้สูงจนน่าแปลกใจ แม้ท่าทางยังแข็ง ๆ แต่ก็เปี่ยมด้วยความตั้งใจ
หลินเจิ้งหรานมองแล้วอดรู้สึกประหลาดใจไม่ได้ — เด็กที่เคยขี้กลัว ไม่กล้าแม้แต่จะพูดกับเพื่อน ตอนนี้กลับกล้าลุกขึ้นมาฝึกศิลปะการต่อสู้ด้วยสีหน้ามุ่งมั่นเช่นนี้
ระบบปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมแถบสถานะที่กระพริบอยู่ในหัว
【เซียนสาวเหอค้นพบเส้นทางฝึกตนของตนเองอย่างแท้จริง หลังจากออกจากสำนัก บัดนี้เข้าขั้นนักศิลปะการต่อสู้!】
【ระดับปัจจุบัน: นักศิลปะการต่อสู้ระดับต่ำ】
【ระดับของผู้ผูกพันธสัญญา: นักศิลปะการต่อสู้ขั้นพื้นฐาน】
【พละกำลัง +2】
【ระดับพลังปราณ +1】
【ระดับรวมในขณะนี้: ระดับ 11】
หลินเจิ้งหรานที่เห็นข้อมูลอัปเดตถึงกับพูดไม่ออกอยู่พักใหญ่
"เธอฝึกเทควันโดจริง ๆ แล้วพลังข้าก็เพิ่มตามเนี่ยนะ..."
เขาหรี่ตาลงพลางพึมพำ "ถ้าแบบนี้อีกหน่อยข้าก็ต้องตั้งสำนัก 'เทควันโดเซียน' แล้วล่ะมั้ง..."
ฤดูหนาวใกล้เข้ามาแล้ว หิมะแรกของปีนี้เริ่มตกลงมาเร็วเกินคาด
โรงเรียนอนุบาลประกาศปิดเทอมฤดูหนาวเร็วขึ้น
ณ วันหนึ่งตอนเย็น หลินเจิ้งหรานมายืนชมฝึกซ้อมเหมือนเดิม แต่วันนี้แตกต่างออกไป — เขามองเห็นเหอฉิงยืนตรงข้ามเด็กชายร่างใหญ่ในสนามฝึก
สองขาของเหอฉิงย่อเล็กน้อย มือกำหมัดแน่น ใบหน้าเรียบนิ่งราวกับมีสมาธิเต็มที่
เสียงตะโกนจากครูฝึกดังขึ้น “เริ่ม!”
ทั้งสองคนพุ่งเข้าหากันทันที
เด็กชายพุ่งมาหวังจะใช้แรงชน แต่เหอฉิงเบี่ยงตัวหลบอย่างเฉียบคม แล้วใช้เท้าขวากระแทกเข้าด้านข้างของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำ
“ปั้ก!” เสียงเตะชัดเจน เด็กชายเซถลาออกไปสองก้าว
หลินเจิ้งหรานนั่งเท้าคาง มองภาพนั้นแล้วอดหัวเราะออกมาไม่ได้ “โอ้โห...นี่มันเด็กที่ข้าเคยต้องดึงให้กล้าพูดในห้องเรียนจริง ๆ เหรอเนี่ย?”
แม้ในใจจะยินดี แต่ปากก็ยังบ่นตามสไตล์ “ซ้อมดีแบบนี้ ข้าไม่ได้ฝึกก็ยังได้เลื่อนระดับอีก นี่มันสวรรค์ของคนขี้เกียจชัด ๆ...”
ระบบแสดงข้อมูลอัปเดตใหม่ขึ้นมาอีกครั้ง
【เซียนสาวฝึกหนักขึ้นอีกขั้น พลังเพิ่มขึ้นอย่างมั่นคง ท่านได้รับค่าประสบการณ์เพิ่มเติม】
【พละกำลัง +1】
【ความเร็วตอบสนอง +1】
【รวมระดับ: 12】
หลินเจิ้งหรานถอนหายใจเงียบ ๆ ก่อนจะหยิบลูกอมเม็ดหนึ่งใส่ปาก แล้วลูบคางอย่างครุ่นคิด
“แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ข้าไม่ต้องเหนื่อย แต่ก็แข็งแกร่งขึ้นทุกวัน...แถมยังได้ดูโชว์ฟรีอีกด้วย”
เขาหันไปมองเหอฉิงที่ยืนถอนหายใจอยู่ในสนามซ้อมหลังการต่อสู้จบลง — แก้มแดงเรื่อจากความเหนื่อย แต่สายตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น
หลินเจิ้งหรานยิ้มจาง ๆ พลางพึมพำ “แบบนี้แหละ เซียนสาวที่แท้จริง”
(จบตอนที่ 6)