ตอนที่ 13 ผู้ชนะ

  โค้ชเทควันโดยืนอยู่ข้างสนาม เป่านกหวีดเสียงแหลมก้อง

  “ได้เวลาการแข่งขันประจำครึ่งปีอีกครั้งแล้วนะ! เช่นเคย คนที่ได้อันดับหนึ่งจะได้รับของรางวัลมูลค่า 500 หยวนให้เลือกเอง ส่วนที่สองและสามก็จะได้รับของขวัญพิเศษที่ทางสนามเตรียมไว้ให้เช่นกัน เอาล่ะ! การแข่งขันเริ่มได้!”

  เด็ก ๆ ทั้งหมดเรียงแถวกันอย่างเป็นระเบียบ รอรับการจับฉลากแบบสุ่มเพื่อจับคู่แข่งขันกัน

  หลินเจิ้งหรานยืนดูอยู่ข้างสนาม มองเห็นเสี่ยวเหอฉิงเอาชนะคู่แข่งไปทีละคน ๆ

  เมื่อเทียบกับเธอในอดีตที่โดนรังแกบ่อย ๆ เหมือนเป็นคนละคนเลยทีเดียว ไม่ว่าจะเป็นพลัง การเคลื่อนไหว หรือแม้แต่แววตา ล้วนเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

  【เซียนสาวเหอกำลังประลองบนลานประลองเป็นครั้งสุดท้ายก่อนออกเดินทาง มือถือกระบี่เซียน พลังฝีมือทะลุฟ้า ดูเหมือนเธอกำลังบอกเจ้าว่า ต่อให้กลับสู่สำนักแล้ว ก็จะไม่มีวันลืมช่วงเวลากับเจ้า ไม่มีวันลืมวันที่ฝึกฝนร่วมกัน พลังอันแข็งแกร่งในวันนี้คือหลักฐานชัดเจน】

  【ทว่า ก่อนชัยชนะสุดท้าย เจ้ากลับเห็นประกายในดวงตาเธอ มีบางสิ่งบางอย่างที่แปลกไป อาจส่งผลต่อผลการแข่งขัน】

  เสี่ยวเหอฉิงไต่ระดับจนเข้าสู่รอบสุดท้าย ในสนามตอนนี้เหลืออยู่เพียงสี่คนเท่านั้น

  หลังจากแข่งกับเด็กผู้ชายคู่ที่แล้ว เธอเผลอพลาดโดนเหวี่ยงล้มลงกับพื้น ถึงสุดท้ายจะยังเป็นฝ่ายชนะอยู่ดี

  แต่ทุกคนเห็นได้ชัดว่าเธอดูเจ็บอยู่บ้าง

  โค้ชเดินเข้าไปถาม “เป็นอะไรไหม?”

  เสี่ยวเหอฉิงส่ายหน้าเบา ๆ “ไม่เป็นไรค่ะ”

  โค้ชก้มลงตรวจดูอาการอีกครั้งจนแน่ใจว่าไม่มีปัญหา ก่อนจะเป่านกหวีดอีกครั้ง “พักสักครู่ เดี๋ยวเริ่มรอบชิงนะ! เสี่ยวฉิงเจอกับเสี่ยวหลง!”

  ระหว่างพัก หลินเจิ้งหรานเดินไปหาเธอ เสี่ยวเหอฉิงเม้มปากแล้วรายงานอย่างตั้งอกตั้งใจ “ฉันชนะอีกแล้วนะ”

  หลินเจิ้งหรานมองดูแขนขาเธอ แล้วถามเสียงเข้ม “ชนะก็จริง แต่เมื่อกี้ทำไมอยู่ ๆ ถึงเหม่อลอยไปกลางคัน? คิดอะไรอยู่?”

  เสี่ยวเหอฉิงเวลาคุยกับเขาทีไร น้ำเสียงจะเล็กลงอย่างควบคุมไม่ได้ ก้มหน้าต่ำพูดเสียงเบา “เปล่านะ ก็แค่...เธอยังจำได้ไหม ตอนที่เราอยู่อนุบาล...”

  เสียงเธอเบาจนแทบไม่ได้ยิน

  หลินเจิ้งหรานทำหน้าเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม “เธอบ่นอะไรนะ?”

  เสี่ยวเหอฉิงใช้มือนวดแขนไปด้วย หน้าแดงแล้วถามเสียงแผ่ว “ก็...เธอยังจำได้ไหม ตอนอนุบาลเธอเคยสัญญากับฉันไว้น่ะ...”

  หลินเจิ้งหรานส่ายหน้าอย่างหมดคำ “ฉันนึกว่าเรื่องอะไร ที่แท้ก็เรื่องที่ฉันให้เธออยู่กับฉันไปตลอดชีวิตใช่ไหม?”

  ดวงตาเสี่ยวเหอฉิงสั่นระริก ประกายตาระยิบระยับ เหมือนไม่อยากเชื่อหูตัวเอง “เธอ...ยังจำได้จริง ๆ เหรอ?”

  หลินเจิ้งหรานยกมือดีดหัวเธอไปทีหนึ่ง

  เสี่ยวเหอฉิงหลับตาแล้วร้องออกมาเบา ๆ

  “ฉันเกี่ยวก้อยกับเธอไปครั้งเดียว จะลืมง่าย ๆ ได้ยังไง?” หลินเจิ้งหรานพูดเสียงเรียบ “อีกอย่าง นี่มันกำลังแข่งอยู่นะ เธอเหม่อลอยเพราะเรื่องไร้สาระแบบนี้เนี่ยนะ? เกือบโดนทุ่มจนบาดเจ็บอยู่แล้ว!”

  เสี่ยวเหอฉิงคิดในใจ—มันไม่ใช่เรื่องไร้สาระสักหน่อย...แต่ก็ได้แต่เม้มปาก ก้มหน้างุด “ขอโทษนะ ฉันไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม อยู่ดี ๆ ก็คิดถึงขึ้นมาเอง ครั้งหน้าไม่เป็นแล้วแน่นอน”

  หลินเจิ้งหรานถอนหายใจ ไม่พูดอะไรอีก

  เขายื่นมือออกไป ลูบศีรษะเสี่ยวเหอฉิงอย่างเบามือ

  ครั้งแรกเลย

  “สู้ ๆ ล่ะนะ ถ้าชนะเสี่ยวหลงได้ วันนี้แชมป์เป็นของเธอแน่นอน ฉันเชื่อว่าเธอทำได้”

  เสี่ยวเหอฉิงไม่เคยรู้สึกอบอุ่นขนาดนี้มาก่อน ใบหน้าแดงจัด ขนลุกไปทั้งตัว หัวใจเต้นแรงจนแทบจะระเบิด นี่เป็นครั้งแรกที่หลินเจิ้งหรานให้กำลังใจเธอแบบนี้

  เธอกำหมัดแน่น พยักหน้าเหมือนไก่จิกข้าวเปลือก “อื้ม! ฉันต้องชนะให้ได้!”

  บรรยากาศรอบตัวเธอเปลี่ยนไปทันที ราวกับมีออร่าความมั่นใจพุ่งพล่านมากกว่าปกติสองเท่า

  เมื่อเดินขึ้นสู่เวที เสี่ยวหลง—เด็กอ้วนคู่ต่อสู้—ถึงกับมองเธอด้วยความประหลาดใจ “เธอทำหน้าบ้าอะไรของเธอน่ะ?”

  เสี่ยวเหอฉิงเม้มปากแน่น รักษาออร่าความมั่นใจไว้เต็มที่ ในใจยังท่องคำสอนของหลินเจิ้งหรานตลอดเวลา

  ในการแข่งกับเสี่ยวหลง—ต้องไม่ยิ้ม ไม่แสดงสีหน้า แค่มองเขาไปเรื่อย ๆ! จ้องจนกว่าเขาจะกลัว! แบบนี้ถึงจะชนะได้!

  แต่ว่า...แม้เธอจะผ่านการฝึกโหดแบบปีศาจมาหนึ่งเดือนเต็ม แต่ก็ยังทำหน้าโหดไม่เป็นอยู่ดี

  หลินเจิ้งหรานที่ยืนดูอยู่ข้างสนาม ถึงกับยกมือปิดตา ทนดูไม่ได้

  แต่ใครจะคิดล่ะ ว่าภายใต้ใบหน้าทะเล้นน่ารักของเสี่ยวเหอฉิงแบบนี้ เจ้าเสี่ยวหลงที่กำลังประลองกับเธอ กลับตกตะลึงเมื่อเห็นสีหน้าไร้เดียงสาแต่อ่อนโยนน่ารักของเธอ

  เจ้าเสี่ยวหลงอ้ำอึ้งไปหมด มือที่ตั้งท่าจะโจมตีก็ลังเล

  ในใจเขาได้แต่คิด—เธอ...เธอน่ารักอะไรอย่างนี้? น่ารักขนาดนี้ได้ยังไง?

  เสี่ยวเหอฉิงแสร้งทำหน้ากร้าว เสียงหวาน ๆ ของเธอดังขึ้นเบา ๆ “มาสิ!”

  เจ้าเสี่ยวหลงหน้าแดงจัด รีบพุ่งเข้าหาด้วยความกระอักกระอ่วน แต่หมัดที่ชกออกมานั้นเบากว่าปกติอย่างเห็นได้ชัด อ่อนยวบไม่มีเรี่ยวแรง

  เสี่ยวเหอฉิงจับจังหวะพอดี ใช้ท่าแบ็คทุ่มเหวี่ยงเขาลงไปกับพื้น ท่ามกลางเสียงเป่านกหวีดของโค้ชที่ดังขึ้นเพื่อประกาศชัยชนะ

  เสี่ยวเหอฉิงถึงกับตกตะลึง ส่วนเจ้าเสี่ยวหลงที่นอนอยู่กับพื้นกลับหน้าแดงไม่หยุด “ฉันแพ้แล้ว เธอน่ารักจังเลย ทั้งเก่งทั้งน่ารัก”

  “ชนะแล้วเหรอ?” เสี่ยวเหอฉิงดีใจจนเผลอยกมือขึ้นสูง “ฉันชนะแล้ว!”

  เธอโบกมือให้หลินเจิ้งหรานที่อยู่ข้างสนาม ใบหน้าเต็มไปด้วยประกายสดใสร่าเริง สายตาเหมือนจะพูดว่า—วิธีที่เธอสอนมันได้ผลจริง ๆ นะ!

  ช่วงท้ายการแข่งขันอีกฝ่ายแทบไม่มีแรงสู้เลย ช่างเป็นวิธีที่ได้ผลเหลือเชื่อ

  หลินเจิ้งหรานเองก็เห็นเหตุการณ์ชัดเจน รู้ทันทีว่าที่ชนะเร็วขนาดนี้ก็เพราะอะไร เขาได้แต่นิ่งเงียบไม่เอ่ยปาก

  แต่ถึงอีกฝ่ายจะไม่โดนความน่ารักของเสี่ยวเหอฉิงทำให้เสียขวัญ สุดท้ายผู้ชนะก็ยังต้องเป็นเสี่ยวเหอฉิงอยู่ดี เด็กสาวคนนี้สุดท้ายก็มีออร่าความแข็งแกร่งเต็มเปี่ยม เจ้าเสี่ยวหลงไม่มีทางชนะได้

  เมื่อจบการแข่งขัน เสี่ยวเหอฉิงก็ได้ของรางวัลสมใจ

  เธอบอกสถานที่ แล้วพาโค้ชเดินทางไปยังห้างสรรพสินค้า

  พี่สาวที่ร้านขนมเห็นเธอเดินมา ก็โบกมือทักทายจากระยะไกล “หนูน้อยมาอีกแล้วเหรอ? เดือนนี้จะเอาเลยหรือยัง? หรือแค่แวะมาดู?”

  เสี่ยวเหอฉิงดีใจสุด ๆ “จะซื้อค่ะ!”

  “โอ้? แบบนี้แปลว่าชนะจริง ๆ สินะ?!”

  “อื้ม!”

  โค้ชควักมือถือออกมาจ่ายเงิน พี่สาวร้านขนมก็รีบหยิบขนมมาใส่ถุงส่งให้เสี่ยวเหอฉิง “ลูกค้า นี่ค่ะ รวมทั้งหมด 499 หยวน ครั้งหน้าก็มาอุดหนุนใหม่นะคะ”

  “ขอบคุณค่ะ พี่สาว!”

  เสี่ยวเหอฉิงกอดกล่องขนมไว้อย่างระมัดระวัง ใบหน้าเต็มไปด้วยความสุขเปี่ยมล้น

  เมื่อเวลาล่วงเลยไปจนค่ำมืด เสี่ยวเหอฉิงกับหลินเจิ้งหรานก็นั่งอยู่ที่บันไดหน้าตึกของชุมชน แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดทาบเป็นเงาสีส้มเรืองรอง

  เธอวางกล่องขนมช็อกโกแลตไว้บนตัก

  “หลินเจิ้งหราน นี่แหละ ของรางวัลของแชมป์เปี้ยน!”

  “ช็อกโกแลต?” หลินเจิ้งหรานไม่รู้สึกอะไรนัก “ช่างเหมาะกับเด็ก ๆ จริง ๆ”

  เสี่ยวเหอฉิงยื่นขนมไปให้เขาด้วยสองมือ “ให้เธอ”

  “หืม? ให้ฉัน?”

  “อื้ม ฉันอยากได้มันก็เพราะจะให้เธอ ตอนนั้นที่พ่อให้ช็อกโกแลตฉัน เธอก็ไม่ยอมเอาไปกิน ฉันรู้ว่าเธอเห็นว่าฉันไม่อยากให้ เลยไม่แย่ง แต่คราวนี้ ฉันตั้งใจเลือกชิ้นที่สวยที่สุดมาให้เธอเป็นการชดเชย”

  หลินเจิ้งหรานถึงกับนิ่งไป สีหน้าชะงักก่อนจะหัวเราะในลำคอ

  “เธอนี่สมองมีปัญหาจริง ๆ ตอนนั้นช็อกโกแลตเธอมันขึ้นราไปแล้ว ฉันจะกินไปทำไม?”

  แต่เขาก็ไม่ได้ปฏิเสธน้ำใจของเธอ กลับแกะกล่องอย่างง่ายดาย

  เขาหักปีกหงส์ออกชิ้นหนึ่งแล้วยื่นคืนให้เสี่ยวเหอฉิง ส่วนตัวเองก็หยิบอีกข้างขึ้นมา

  “เอ้า กินด้วยกันสิ”

  เสี่ยวเหอฉิงยื่นมือรับมา พอเห็นว่าเขากินก่อนแล้วถึงกล้ากัดคำแรก

  รสหวานลิ้น เธอเคี้ยวไปยิ้มไป ปลายเท้าแกว่งไปมา หางม้าแกว่งดุ๊กดิ๊กตามจังหวะ

  หลินเจิ้งหรานถาม “เธอคิดจริง ๆ เหรอว่า มัธยมแล้วจะกลับมาเรียนที่นี่อีก? ที่นี่ไม่มีอะไรดีสักอย่างนะ”

  เสี่ยวเหอฉิงกลืนช็อกโกแลตลงไปก่อนตอบ “ฉันอยากกลับมาเพราะจะได้เจอเธออีก...แล้วเวลาฉันกลับไปต่างจังหวัด โทรหาเธอได้ไหม?”

  【เซียนสาวชนะศึก และมอบโอสถดำชั้นยอดให้แก่เจ้าโดยไม่ตั้งใจ เจ้ากับเซียนสาวร่วมแบ่งปันโอสถนี้ ได้พลัง +3 เสน่ห์ +2 ระดับเพิ่มขึ้น +1】

  หลินเจิ้งหรานตอบกลับอย่างเฉื่อยชา “ตามใจเธอ อยากโทรก็โทรมา แต่ฉันอาจจะไม่รับก็ได้นะ”

  (จบตอน)