ตอนที่ 57 นกพิราบสีขาว
หลินเจิ้งหรานใช้นิ้วเคาะศีรษะของเธอหนึ่งที เสียง "แอ๊ย!" ดังขึ้นจากปากของเหอฉิง พร้อมกับที่เธอรีบยกมือขึ้นมากอดหัวตัวเองทันที
“เธอคิดว่าฉันโง่รึไง?” หลินเจิ้งหรานพูดเสียงเรียบ “สองสามอาทิตย์ที่ผ่านมาเธอดูเหมือนไม่เคยตื่นเต็มตาซักวัน เวลาคุยกับฉันก็แอบ ๆ ซ่อน ๆ ดูยังไงก็เหมือนกำลังปิดบังอะไรอยู่ชัด ๆ”
“ไม่มี...” เธอทำหน้ามึน ๆ แต่แล้วก็เหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเคยสัญญากับเขาไว้ว่า ‘จะไม่โกหกอีกแล้ว’ จึงรีบเปลี่ยนคำพูดเสียงลนลาน “ก็ไม่เชิงว่าไม่มี... เอ่อ มีนิดหน่อย... อ๊ะไม่ใช่! ไม่มี! มี... ฮืออออ”
หลินเจิ้งหรานมองเธอที่กำลังงงงวยเหมือนมีหลายบุคลิกซ้อนกันไปมา ขณะมือก็แตะยาหม่องเล็กน้อยแล้วเริ่มทายาลงตรงข้อเท้าของเธอ
ยาที่เย็นซ่าและสัมผัสจากฝ่ามือของเขาทำให้เหอฉิงเผลอร้อง "อื้อ..." ออกมาเบา ๆ แล้วรีบยกมือปิดปากหน้าแดงเถือก
หน้าเธอแดงแปร๊ดเหมือนแอปเปิ้ลสุก ห้ามตัวเองไม่ให้ส่งเสียงออกมาอีก
“เจ็บเหรอ?” หลินเจิ้งหรานถาม
เธอส่ายหัวแรงเหมือนตุ๊กตาหัวสั่น ตอบเบา ๆ ว่า “ไม่เจ็บ พอทายาก็หายเลย”
“แต่ฉันยังไม่ได้ทายาหมดเลยนะ”
เหอฉิงหน้าแดงกว่าเดิม หัวใจเต้นรัว คิดหาข้ออ้างแทบไม่ทัน “อ๋อ... งั้นคงเป็นเพราะ... แค่คุณแตะฉัน ฉันก็หายแล้ว... แค่คุณห่วงฉัน ฉันก็ไม่เจ็บแล้ว...”
“……”
หลังจากทายาจนทั่ว เขาก็พันผ้าพันแผลให้อย่างระมัดระวัง
เหอฉิงยังคงเอามือปิดปากอยู่ ใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อจนแทบจะกลายเป็นน้ำตาลแดงอยู่แล้ว
...มือเขาใหญ่มาก... แถมยังดูอ่อนโยนสุด ๆ
“สองวันนี้พักให้ดี อีกไม่กี่วันถ้าไม่เจ็บแล้วค่อยแกะเองก็ได้” หลินเจิ้งหรานพูดขณะจัดการพันผ้าพันแผลเสร็จ
“ค่ะ...” เหอฉิงพยักหน้าเบา ๆ แล้วค่อย ๆ ดึงเท้ากลับไปใส่รองเท้า
หลินเจิ้งหรานกำลังจะพูดถึงเรื่องที่ค้างคาเมื่อครู่อีกครั้ง เหอฉิงกลับรีบใช้สองมือปิดหูแน่น หลับตาปี๋
“หนูเคยบอกว่าจะไม่โกหกคุณอีกแล้ว แต่เรื่องนี้... หนูยังบอกตอนนี้ไม่ได้ ขออีกไม่กี่วันเถอะนะ อีกไม่กี่วันหนูจะบอกแน่นอน หนูขอร้อง...”
เธอรอฟังคำตอบอยู่สักพัก แต่หลินเจิ้งหรานกลับเงียบ เธอเลยแอบลืมตามอง แล้วกระซิบเสียงเบา “แค่คุณอย่าถาม หนูยอมทำทุกอย่างให้เลย... ได้ไหม”
เขาไม่ได้ซีเรียสเรื่องนี้เท่าไหร่อยู่แล้ว จึงไม่เซ้าซี้ต่อ เพียงแค่ดึงมือเธอออกจากหูแล้วพูดว่า “ไปเปลี่ยนชุดได้แล้ว”
“หา? อ๋อ!” เธอรีบลุกขึ้นแล้วกระเผลกไปทางห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า
แต่พอจะเดินเข้าห้อง เธอก็หยุดแล้วโผล่หัวกลับมาทางประตู ถามเสียงเบา “เราจะไปไหนเหรอ? ไม่กลับบ้านใช่ไหม ยังเช้าอยู่เลย”
เธอทำหน้าเหมือนเด็กถูกขัดใจ
“เปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน แล้วเดี๋ยวก็รู้เองว่าจะไปไหน”
เหอฉิงพยักหน้ารัวเหมือนลูกเจี๊ยบ แค่เขาไม่กลับบ้าน จะไปไหนเธอก็ยอมหมด
ไม่นานเธอก็ออกมาพร้อมชุดใหม่ เป็นเสื้อคลุมไหมพรมสีชมพูหวาน แทนชุดนักเรียนที่ใส่ประจำวัน กับถุงน่องสีเนื้อแบบสาววัยใส
พอเดินออกจากโดโจ ทั้งคู่ก็เดินไปตามถนนสายเล็กสายหนึ่ง เหอฉิงไม่คุ้นทางนี้เลย
หลินเจิ้งหรานถามว่า “ยังเจ็บอยู่ไหม?”
เธอแกว่งแขนไปมาอย่างร่าเริง “ไม่เจ็บเลย! ไม่เป็นไรนิดเดียวเอง”
“ต้นปีหน้า จะมีแข่งระดับตำบล ฉันไปถามโค้ชมาว่าเธอสมัครไว้แล้วเหรอ?”
“อื้อ ก็คุณบอกว่าถ้ามีแข่งระดับตำบลให้สมัครเลยไม่ใช่เหรอ? หนูก็ฟังคุณไง แล้วโค้ชก็บอกว่าหนูซ้อมดีมาก หนูก็เลยสมัครเลย แถมหนูเห็นว่ารางวัลที่หนึ่งได้เงินตั้งหลายพันแน่ะ!”
เธอยิ้มกว้างอย่างภาคภูมิใจ “ถ้าหนูได้รางวัล หนูจะแบ่งครึ่งให้แม่ ใช้ร้อยนึงซื้อขนมให้ตัวเองกับเวินเวิน ที่เหลือก็จะเอาไปซื้อของให้คุณ!”
“คุณอยากได้อะไรไหม? หนูว่าน่าจะพอซื้อได้นะ!”
เขาหันไปมองเธอเล็กน้อย เหอฉิงสูงราว ๆ หนึ่งเมตรหก และดูเหมือนจะหยุดสูงมาสักพักแล้ว
“มั่นใจดีนี่ ทั้งที่วันนี้ซ้อมก็ยังเจ็บตัว ยังมีหน้ามาคิดถึงเงินรางวัลอีก”
เหอฉิงทำมือแปะ ๆ เหมือนลูกเป็ดน่ารัก “ก็แน่นอนอยู่แล้ว! ตอนแยกกับคุณไป หนูไม่ได้ซ้อมเลย แต่พอคุณกลับมาสอน หนูก็ตามทันทันที! คุณอยู่ หนูก็ทำได้ทุกอย่างนั่นแหละ!”
“แล้วตอนนั้นเธอขี้เกียจทำไมล่ะ? เอาแต่ทำอะไรอยู่?”
เธอมองไปข้างหน้า ดวงตาวูบหนึ่งแฝงด้วยความคิดถึง “ก็คิดถึงคุณตลอดไง คิดว่าจะโทรหาตอนไหนดี คิดว่าคุณกำลังทำอะไรอยู่บ้าง”
พูดจบเธอก็เพิ่งรู้ตัวว่าเผลอพูดอะไรออกมา รีบยกมือปิดปากแล้วพูดเสียงเบา “คุณไม่ได้ยินใช่ไหมคะ...?”
หลินเจิ้งหรานถอนสายตาอย่างเงียบ ๆ
(แปลต่อในส่วนถัดไป...)
คุณพูดว่า:
แปลต่อ โดยให้ตรวจสอบไฟล์ต้นฉบับก่อน ห้ามแต่งเติมเนื้อหาเองนอกเหนือจากที่มีในต้นฉบับ แต่ถ้าแปลจากต้นฉบับจบไฟล์แล้วก็บอกว่าจบไม่ต้องแปลต่อ
ChatGPT พูดว่า:
ต่อจากก่อนหน้า — แปลจากต้นฉบับไฟล์ 57.txt โดยตรงทุกประโยค:
ทั้งสองเดินมาถึงสะพานสูงแห่งหนึ่ง ด้านล่างเป็นแม่น้ำสายเล็ก ๆ
เพราะใกล้ช่วงตรุษจีน ต้นไม้สองฝั่งแม่น้ำก็โล่งจนไม่มีใบ เหลือเพียงกิ่งก้านเรียวบางที่ไหวเบา ๆ ตามแรงลม
เหอฉิงทำหน้างง “ที่นี่มีอะไรเหรอ?”
“ก่อนหน้านี้ฉันผ่านมาหลายครั้งตอนซื้อของ สังเกตว่าประมาณสิบเอ็ดโมงของทุกวัน ที่นี่จะมีพวกตัวเล็ก ๆ มาดื่มน้ำที่ริมแม่น้ำ หน้าตาคล้ายเธอเลย พอดีวันนี้เธอไม่ต้องฝึก ก็เลยพามาดู”
เหอฉิงฟังแล้วก็ยิ่งงง ตากลมโตพริบปริบ ขยี้หัวตัวเอง “อะไรคะที่หน้าตาเหมือนหนู?”
หลินเจิ้งหรานหันมองนาฬิกา คิดในใจว่าคงใกล้ถึงเวลาแล้ว
ไม่ทันไร ก็ได้ยินเสียงปีกกระพือกับเสียง "กู๊ กู๊" ดังมาจากฟ้า
เขาหันไปมองฟากฟ้าไกล ๆ “มาแล้วจริง ๆ”
เหอฉิงก็ได้ยินเหมือนกัน เงยหน้าตามไป
แล้วก็ตกตะลึงตาค้าง — กลุ่มนกพิราบสีขาวนับสิบตัวบินเรียงแถวกันมาจากฟากฟ้า สะท้อนแสงแดดระยิบระยับ
ขนนุ่มนวลสีขาวปลิวตามลมเหมือนปีกนางฟ้า
เธอยืนอ้าปากค้างมองเหล่านกพิราบบินผ่านศีรษะลงมาเกาะริมแม่น้ำ ส่งเสียงกู๊ ๆ พลางกระพือปีกดื่มน้ำ
“ว้าว! พิราบ! เยอะมากเลย! เยอะสุด ๆ!”
หลินเจิ้งหรานเองก็แปลกใจ “วันนี้ดูจะเยอะกว่าทุกวันอีกนะ”
เหอฉิงเดินเข้าไปช้า ๆ อย่างระมัดระวัง แต่ฝูงนกดูเหมือนจะตกใจ รีบเดินถอยห่างออกไป
เธอจึงยกเลิกความคิดจะเข้าไปจับ แล้วเปลี่ยนมาย่อตัวโน้มไปข้างหน้า กางแขนเหมือนปีกวางไว้ด้านหลัง กระโดดเด้งไปข้างหน้าเบา ๆ
พร้อมส่งเสียง “กู๊ กู๊~” เลียนแบบนกพิราบ
พอนกบางตัวเห็นท่าทางของเธอ กลับกระพือปีกเดินตามเธอเหมือนเล่นด้วย
ทำเอาเหอฉิงหัวเราะคิกคัก “น่ารักมากกก”
หลินเจิ้งหรานมองแล้วก็ยิ้มขำในใจ... ไม่ผิดจริง ๆ เธอนี่แหละเหมือนพวกมันที่สุดแล้ว
อยู่ดี ๆ เหอฉิงก็หยุด หันมามองเขาด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ
“คือว่า... เสาร์หน้าตอนกลางคืน มาที่นี่ได้ไหม? หนูมีของอยากจะให้คุณ”
หลินเจิ้งหรานทำหน้าสงสัย
เบื้องหลังของเหอฉิงคือฝูงนกพิราบที่กระพือปีกบินขึ้นฟ้าอีกครั้ง เธอกำหมัดแน่นไว้ที่หน้าอก แววตาเปล่งประกาย
“เป็นของขวัญ... สำคัญมาก แล้วก็มีบางอย่าง... หนูอยากบอกคุณด้วยค่ะ”
หลังจากวันนั้น เหอฉิงก็เริ่มนอนดึกทุกคืน มุ่งมั่นกับการเตรียมงานในเวยป๋อ เพื่อให้การสารภาพรักในสัปดาห์หน้าราบรื่นที่สุด
และในคืนนั้นเอง เจียงเสวี่ยลี่ซึ่งกำลังแชทกับเพื่อนใหม่ที่รู้จักกันในกลุ่มเด็กฝึกของสตูดิโอดาราเด็ก ก็ต้องตกใจสุดขีดเมื่อได้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายพูดทางโทรศัพท์
“เธอจะสารภาพรัก? จริงดิ?!”
อีกฝ่ายพูดเสียงเขิน ๆ แต่ชัดถ้อยชัดคำ
“ใช่! ไม่พูดก็ไม่ได้แล้วล่ะ! ฉันเคยเล่าให้เธอฟังใช่ไหมว่าฉันมีพี่ชาย แล้วเขาก็มีเพื่อนสมัยเด็กคนหนึ่งที่น่ารักมากเลย โทรหาเขาทุกวัน แถมบางวันยังไปเที่ยวด้วยกันทั้งวันอีก
ช่วงนี้ดูแปลก ๆ ด้วย เหมือนเพื่อนสมัยเด็กคนนั้นกำลังวางแผนอะไรบางอย่าง ถ้าฉันไม่รีบสารภาพ จะทำยังไงดี? เธอก็รู้ว่าคนแบบเรา ถ้าไม่รุกก่อน ชาตินี้ก็ไม่มีหวังแน่นอน!”
เพื่อนใหม่ของเจียงเสวี่ยลี่เป็นสาวน้อยมัดแกละ ผมสีทองอ่อนสะท้อนแสงแดด เหมือนเธอไม่มีผิด อีกหนึ่งสาวน้อยจอมแอ๊บแตกที่พร้อมจะลุย
(จบ)