ตอนที่ 160 – เจียงเสวี่ยลี่ที่กำลังประหม่า
หลินเจิ้งหรานก้มหน้ามองเธอ
หลังความเงียบอันสั้นผ่านไป เจียงเสวี่ยลี่ที่ไม่ได้ยินเสียงตอบกลับก็เงยหน้าขึ้นช้า ๆ มองไปที่หลินเจิ้งหราน
สายตาของทั้งสองสบกัน
หลินเจิ้งหรานจ้องเธออยู่อย่างนั้น จนหน้าเจียงเสวี่ยลี่เริ่มแดงจัดขึ้นทุกที
เธอลุกพรวดขึ้นมา แกว่งแขนโวยวายด้วยความลนลาน
“ไม่ใช่นะ! ฉันไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น! ฉันไม่ได้จะพูดว่า...จะทำเรื่องแบบนั้นกับนายคืนนี้ ฉันแค่หมายถึงว่า...”
เธอหันหน้าหนีไปทางอื่นอย่างไม่รู้จะพูดยังไง
“ก็วันนี้ฉันก็เหนื่อยมาทั้งวันเหมือนกัน ฉันก็แค่อยากอาบน้ำ อยากนอนให้สบายสักคืน ถ้ากลับไปที่หอมันก็อาบน้ำไม่ได้แล้ว”
“เรื่องแบบนั้น? เรื่องแบบไหนเหรอ?” หลินเจิ้งหรานแกล้งถามเจาะจง
เจียงเสวี่ยลี่ถึงกับพูดไม่ออก เธอกัดริมฝีปากอย่างสั่นเทา ก่อนจะทรุดตัวลงไปนั่งยอง ๆ เอามือปิดหน้าร้องไห้ออกมา
“ฮือ ๆ นายอย่าถามได้ไหม! ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นจริง ๆ นะ!”
เธอร้องไปพลางก็โวยวายไปด้วย
“เจ้าบ้า! ทำไมนายชอบแกล้งฉันอยู่เรื่อยเลย! นายก็รู้หมดนั่นแหละว่าฉันคิดอะไรอยู่!”
“ฉันก็แค่คิดว่า...ก็ในเมื่อนายเองก็ไม่ได้กลับหอ แล้วฉันจะกลับหอคนเดียวไปทำไมกันล่ะ!”
“มันเหมือนฉันทิ้งนายไว้ข้างนอกคนเดียวน่ะสิ! พวกเราก็แค่หาที่นอนพักด้วยกันเฉย ๆ ไม่ได้เหรอ! ฉันก็แค่อยากอยู่กับนายเท่านั้นเอง!”
หลินเจิ้งหรานถึงกับหลุดขำ
เขายื่นมือไปลูบหัวเธอเบา ๆ
เจียงเสวี่ยลี่ยังคงร้องงึมงำอยู่
“เสวี่ยลี่” เขาเรียกชื่อเธอขึ้น
เธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมา ดวงตาเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา แต่ยังไม่ถึงกับร้องไห้ออกมาจริง ๆ
“อะไรอีกล่ะ เจ้าบ้าเอ๊ย!”
หลินเจิ้งหรานยื่นมือไปหาเธอ
“ลุกขึ้นเถอะ ในเมื่อเธออยากอยู่กับฉัน ไม่อยากกลับหอ งั้นก็มากับฉันสิ...ถ้าเธอไม่กลัวนะ”
เจียงเสวี่ยลี่เงยหน้ามองใบหน้าหล่ออ่อนโยนของเขา
เธอขืนตัวนิดหน่อย แต่สุดท้ายก็ค่อย ๆ ยื่นมือไปแตะแนบลงบนฝ่ามือของเขา แล้วค่อย ๆ จับมือเขาแน่น
“ฉันจะกลัวอะไรล่ะ? ฉันรู้จักนายมาตั้งหลายปีแล้ว ถ้าฉันยังกลัวนายอีก ฉันก็คงไม่มีอะไรไม่กลัวแล้วล่ะ!”
หลินเจิ้งหรานหัวเราะในลำคอเบา ๆ แล้วจูงมือเธอเดินไปยังโรงแรมแถวนั้น
ถึงแม้เจียงเสวี่ยลี่จะพูดว่าไม่กลัวปากกล้า แต่การที่ต้องมากับผู้ชายแบบนี้ ก็นับเป็นครั้งแรกในชีวิต ถึงแม้จะเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็กก็เถอะ ใจเธอก็ยังรู้สึกประหลาดอยู่ดี
และเธอก็อดสงสัยไม่ได้ ว่าที่เจิ้งหรานพูดว่า “ถ้าเธอไม่กลัว” นั่นมันหมายความว่ายังไงกันแน่...
ในระหว่างทาง ทั้งสองเดินผ่านร้านขายของผู้ใหญ่แบบไม่มีพนักงาน
เจียงเสวี่ยลี่กัดฟัน หน้าแดงเป็นลูกตำลึง แล้วหยุดเดิน
“เจิ้ง...เจิ้งหราน”
“หืม? มีอะไรเหรอ?”
เจียงเสวี่ยลี่ไม่รู้จะพูดยังไงดี เธอชี้ไปที่ร้านนั้นเบา ๆ
“ซื้อมาสักกล่องหนึ่งเถอะ เผื่อไว้เฉย ๆ...ก็ของแบบนั้นแหละ...”
หลินเจิ้งหรานหันไปมองตามนิ้วเธอ แล้วในวินาทีนั้น...หัวของใครบางคนก็โดนดีดดังแป๊ะ
“โอ๊ย! มาตีฉันทำไมล่ะ!”
“เธอคิดอะไรของเธอเนี่ย? ก็เธอเองไม่ใช่เหรอที่บอกว่าแค่นอนพักเฉย ๆ แล้วจะซื้อของแบบนั้นทำไม?”
เจียงเสวี่ยลี่เบือนหน้าหนีอย่างอับอาย เธอบ่นในใจ
“ก็เผื่อไว้น่ะสิ...”
เขาไม่คิดจะซื้อเลยเหรอ? ถ้าไม่ซื้อ แสดงว่าเขาไม่ได้คิดเรื่องนั้นเลยจริง ๆ...
แต่แล้วหลินเจิ้งหรานก็พูดขึ้นมา
“ในห้องมันมีอยู่แล้ว”
“หา?” เธอเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาสั่นไหวรุนแรง
หลินเจิ้งหรานยังคงลากเธอเดินต่อไป
เจียงเสวี่ยลี่ตกใจแทบขาดใจ เดินตามเขาไปด้วยความหวาดระแวง
“เจิ้งหราน! นาย...นายจะ...”
เป๊ะ! หัวเธอโดนดีดอีกแล้ว
“แกล้งเล่นน่ะ! เธอนี่นะ มีแต่เรื่องลามกอยู่ในหัวหรือไง! การจะนอนพักด้วยกันมันจำเป็นต้องมีเรื่องแบบนั้นเสมอไปเหรอ? พรุ่งนี้เธอไม่ต้องไปทำธุระแล้วหรือไง?”
เจียงเสวี่ยลี่เอามือกุมหัว
“นี่มันไม่ใช่ความผิดฉันสักหน่อย! ก็มีคนเคยบอกว่าในหัวของผู้ชายวัยรุ่นเต็มไปด้วยพวกขยะลามกทั้งนั้น!”
หลินเจิ้งหรานถอนหายใจ เดินต่อไปลากเธอไปด้วย
จริงอยู่ที่ฮอร์โมนมีผลกับเขา แต่จิตใจเขาน่ะโตเป็นผู้ใหญ่ไปนานแล้ว
“ก็ใช่แหละ วัยนี้มันก็มีบ้าง แต่สำหรับฉันแล้ว ฉันก็ใส่ใจเธอมากนะ แต่ฉันเดาว่าในใจเธอตอนนี้คงกำลังคิดว่า ถ้าฉันอยากทำอะไรขึ้นมา เธอก็คงยอมให้ใช่ไหม?”
เจียงเสวี่ยลี่ไม่กล้าตอบอะไรเลย
เธอคิดแบบนั้นจริง ๆ เธอรู้สึกว่า...ในฐานะแฟน ก็ต้องมีหน้าที่แบบนั้นบ้าง ถึงแม้จะยังเร็วไปก็ตาม
ก็เพื่อนบางคนก็มีอะไรกันไปแล้วนี่นา...
เพราะงั้นถ้าเจิ้งหรานอยากทำ เธอก็คงไม่ขัดขวาง...
แต่หลินเจิ้งหรานไม่หันมามอง แค่พูดด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ
“เรื่องอื่นช่างมัน แต่เรื่องแบบนี้ โดยเฉพาะ ‘ครั้งแรก’ อย่าเอาความคิดแบบ ‘ตามใจฉัน’ มาใช้เลย”
“รอให้เธอพร้อมจริง ๆ ก่อน แล้วค่อยเป็นฝ่ายเข้ามาหาฉันทีหลัง”
“หะ? ให้ฉันเป็นฝ่ายเข้าหานาย...เรื่องแบบนั้นน่ะเหรอ?!”
เจียงเสวี่ยลี่แทบไม่เชื่อหูตัวเอง เธอหน้าแดงหนักเข้าไปอีก
“ไม่มีทางหรอก! ฉันไม่มีทางเป็นฝ่ายทำก่อนแน่นอน!”
“คิดว่าไม่มีทางเหรอ?”
“ฉัน...ก็...”
หลินเจิ้งหรานหันมามองหน้าเธอ “ว่าไง? เธอคิดยังไงกันแน่?”
เจียงเสวี่ยลี่ก้มหน้า เธอเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงมาคุยเรื่องแบบนี้กันในตอนนี้
ใบหน้าเธอแดงเป็นมะเขือสุก แล้วก็พึมพำตอบแบบเขิน ๆ
“ก็อาจจะมีวันนั้นมั้ง...ฉันอยากให้มันค่อย ๆ ไปทีละขั้น เริ่มจากจับมือ กอด...แล้วค่อยไปขั้นต่อ ๆ ไป”
“ถ้าวันไหนถึงเวลาจริง ๆ ฉันอาจจะเป็นฝ่ายเริ่มเองก็ได้...”
“แต่ว่าฉันกลัวว่านายจะไม่คิดแบบนั้นน่ะสิ ตอนนี้เราก็แค่จับมือกันเอง ขั้นต่อไปยังอีกไกลเลย...”
หลินเจิ้งหรานหันกลับไปมองข้างหน้าอีกครั้ง
เจียงเสวี่ยลี่พูดเสียงเบายิ่งกว่าเดิม
“จริง ๆ แล้วคืนนี้...ฉันอยากจะไปขั้นที่สองน่ะ...”
“งั้นคืนนี้ก็ไปขั้นที่สองสิ”
“หะ? จริงเหรอ?!”
“จริงสิ เรื่องนั้นมันยังเร็วเกินไป แต่ขั้นที่สองน่ะ พอได้อยู่”
เจียงเสวี่ยลี่เงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ แล้วนึกขึ้นได้ว่าขั้นที่สองคือ "กอด"
แต่...จะมากอดกันในสถานที่แบบนี้มันได้เหรอ?!
ทั้งสองเลือกโรงแรมแห่งหนึ่งที่ดูสะอาดพอใช้ได้
เพราะอยู่ใกล้โรงเรียน ดูเหมือนเจ้าของโรงแรมจะชินกับเรื่องพวกนี้แล้ว
“บัตรประชาชนด้วย” เจ้าของโรงแรมพูดเสียงเรียบ
หลินเจิ้งหรานยื่นบัตรประชาชนของตัวเองและของเจียงเสวี่ยลี่ออกมา
เจ้าของโรงแรมกรอกข้อมูลเข้าระบบ
แล้วก็ส่งหมายเลขห้องให้ “สามศูนย์เจ็ด”
หลินเจิ้งหรานรับบัตร แล้วจูงมือเจียงเสวี่ยลี่ที่หน้าแดงจัดสุด ๆ เดินขึ้นบันไดไป
นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เจียงเสวี่ยลี่เข้ามาในสถานที่แบบนี้
แถมยังมากับหลินเจิ้งหรานอีกต่างหาก...
มองสภาพแวดล้อมรอบตัวแล้ว เธอรู้สึกว่ามันไม่ค่อยเหมือนในละครเท่าไหร่
รู้สึกประหลาดยังไงก็ไม่รู้...
แม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าเจิ้งหรานจะไม่ทำอะไรเธอแน่ ๆ
แต่หัวใจก็ยังเต้นแรงมาก แรงจนเหมือนจะทะลุออกมาจากอก
“ติ๊ด” เสียงบัตรผ่านประตูดังขึ้นเมื่อแตะเข้ากับตัวล็อก
เจียงเสวี่ยลี่อดพูดขึ้นมาไม่ได้
“เจิ้งหราน นายรู้ได้ยังไงว่าต้องเปิดห้องยังไงน่ะ? ดูคล่องเชียว”
หลินเจิ้งหรานตอบแบบขอไปที “เคยมานอนกับพ่อแม่ครั้งนึงน่ะ”
เขาแถไปเรื่อยเปื่อย ซึ่งเจียงเสวี่ยลี่ก็ไม่ได้สงสัยอะไรเลย เพราะเธอไว้ใจเขามาก
เมื่อเข้าห้องไปแล้ว เขาเสียบบัตรเพื่อเปิดไฟ
สิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้า คือเตียงใหญ่ปูด้วยผ้าห่มสีขาว
พอหลินเจิ้งหรานปิดประตูลง เจียงเสวี่ยลี่ก็สะดุ้งเฮือกหนึ่งทันที
หลินเจิ้งหรานมองท่าทางตื่น ๆ ของเธอแล้วก็เปลี่ยนรองเท้า
“เธอไม่บอกเหรอว่าอยากอาบน้ำ? ไปสิ เธอไปก่อนก็ได้ พอเธออาบเสร็จแล้ว ฉันค่อยอาบต่อ”
เจียงเสวี่ยลี่เห็นเขาถอดเสื้อคลุมแล้วนั่งลงบนเตียง
เธอกระพริบตาปริบ ๆ หัวใจก็ยังเต้นแรงไม่หยุด
“อื้ม”
เธอเดินเข้าไปในห้องน้ำด้วยความสงสัย พอเห็นสภาพในนั้นก็รู้สึกพอใจ
ห้องน้ำดูสะอาดใช้ได้ ดูดีกว่าที่โรงเรียนเยอะเลย
เธอมองไปรอบ ๆ สักพัก แล้วก็โผล่หน้าครึ่งตัวออกมาจากห้องน้ำ
“เจิ้งหราน! ที่นี่ไม่มีแชมพู ไม่มีสบู่ ไม่มีอะไรเลย ฉันจะอาบยังไงเนี่ย!”
หลินเจิ้งหรานที่นั่งอยู่บนเตียงหยิบมือถือขึ้นมา “มันต้องมีแบบใช้ครั้งเดียวอยู่แล้วน่า น่าจะติดไว้ตามผนังแหละ ลองหาดูดี ๆ สิ”
เจียงเสวี่ยลี่กลับเข้าไปในห้องน้ำใหม่ แต่ตอนนี้เธอเริ่มลน ไม่สามารถหาอะไรได้เลย
เธอเลยโผล่หน้าออกมาอีกครั้ง
“เจ้าโง่!”
หลินเจิ้งหรานเงยหน้าขึ้นมองเธอ
เธอรีบเอามือปิดปาก รู้ตัวว่าหลุดพูดผิดชื่อ
“เจิ้งหราน นายช่วยมาหาให้หน่อยได้ไหมล่ะ ฉันหาไม่เจอเลย ฉันไม่เคยมาในที่แบบนี้มาก่อนสักหน่อย!”
หลินเจิ้งหรานถอนหายใจเฮือกใหญ่ เห็นได้ชัดว่าเธอกำลังประหม่าเอามาก ๆ
“จริง ๆ เลย เซ่อชะมัด เดี๋ยวฉันหาให้”