ตอนที่ 185 การสอบเข้ามหาลัยจบลงแล้ว
ฟางเมิ่งเดินไปที่ตู้เก็บบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปในครัว หยิบออกมาสองถ้วย
เธอฉีกซอง เทน้ำร้อนลงไป แล้ววางไว้บนถาด ยกถาดมุ่งหน้าไปยังห้องนอนของเจียงเชี่ยน
ห้องนอนของเจียงเชี่ยนนั้นใหญ่แต่ก็แน่นขนัด รอบเตียงขนาดใหญ่สีดำสนิท ถูกล้อมรอบด้วยกองหนังสือสูงครึ่งตัว เรียงซ้อนกันเป็นชั้น ๆ
เหมือนกำแพงเมืองที่ตั้งอยู่รอบเตียง เหลือเพียงทางเดินกว้างเส้นหนึ่งให้เดินผ่าน แต่ถึงจะดูเหมือนวางไว้มั่วซั่วแค่ไหน แม้แต่สาวใช้ที่เข้ามาทำความสะอาดทุกวันก็ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย หนังสือที่ตกอยู่บนพื้นยังไม่กล้าเก็บขึ้นมา
เพราะหากจัดลำดับหนังสือผิดแม้แต่นิดเดียว เจียงเชี่ยนอาจจะต้องเสียเวลาไม่น้อยในการตามหาใหม่
ฟางเมิ่งลากโต๊ะเข้ามาใกล้ ถามอย่างสงสัย “พักนี้หนังสือในห้องเธอเยอะขึ้นกว่าก่อนเยอะเลยใช่ไหม?”
เจียงเชี่ยนที่เพิ่งถอดชุดนักเรียนออกเปลี่ยนเป็นชุดนอนสีดำสบายตัว ระหว่างรอบะหมี่ เธอมองรอบห้องด้วยสายตาเย็นชา “เธอไม่อยู่ คนอื่นก็ไม่กล้าแตะ รอแป๊บ เดี๋ยวช่วยเอาพวกที่อ่านจบแล้วออกไปหน่อย”
เธอชี้ไปที่หนังสือประมาณสี่สิบเล่ม
ฟางเมิ่งพยักหน้า “โอเค เดี๋ยวกินบะหมี่เสร็จจะได้จัดเลย”
เจียงเชี่ยนทำหน้านิ่ง “ก็เธออยู่นี่แหละสะดวกดี บางทีบอกคนอื่น พวกนั้นก็จำไม่ได้ แล้วอีกอย่างนะ เสี่ยวเมิ่ง เล่าให้ฟังหน่อยสิว่าเธอกับหลินเจิ้งหรานมันยังไงกันแน่”
เธอตบเตียงเบา ๆ เป็นสัญญาณให้ฟางเมิ่งมานั่งคุยด้วย
ฟางเมิ่งจึงนั่งลงข้างเตียง แล้วเริ่มเล่าตั้งแต่ตอนรู้จักหลินเจิ้งหรานเมื่อปีกว่า ๆ ที่ผ่านมา และการสังเกตพฤติกรรมของเขาตลอดช่วงเวลานั้น
เจียงเชี่ยนถอนหายใจเบา ๆ “ที่แท้เป็นแบบนี้เอง งั้นพอฉันให้เธอลาพัก เธอก็ไปหาเขาตลอดเลยสินะ?”
ฟางเมิ่งพยักหน้า “ฉันเล่าสรุปการสังเกตเขาตลอดปีให้ฟังไหมล่ะ?”
ฟางเมิ่งพูดถึงรายละเอียดหลายเรื่อง
“ฉันสังเกตว่าเวลาในแต่ละวันของหลินเจิ้งหรานไม่แน่นเท่าไหร่ เขาเหมือนจะอยากทำอะไรก็ทำ จะอ่านหนังสือก็อ่านเวลาว่าง แต่มันไม่เหมือนเธอที่ตั้งใจคิดทบทวนแบบนั้นเลย หมอนั่นมันอัจฉริยะของจริงน่ะสิ”
เจียงเชี่ยนจ้องฟางเมิ่งไม่กะพริบ นั่นแปลว่าเธอตั้งใจฟังมาก
ฟางเมิ่งพูดต่อ “แล้วก็รูปร่างเขาก็ดีมากนะ ถึงฉันไม่เคยเห็นว่าเขาออกกำลังกาย แต่กล้ามเนื้อของเขาแน่นมาก แถมรูปร่างกล้ามยังสวย...”
เจียงเชี่ยนหน้าแดงเล็กน้อย มือเล็ก ๆ ยกขึ้นจับแก้มตัวเอง “อืม...เล่าต่อสิ...”
ฟางเมิ่ง “จริง ๆ แล้วในเรื่องเรียนเขาก็ไม่ได้ต่างจากเธอเท่าไหร่ ที่เหลือก็เป็นเรื่องชีวิตประจำวัน...”
เจียงเชี่ยนพูดแทรกขึ้น “เล่าเรื่องชีวิตประจำวันเขาเยอะ ๆ เลยก็ได้ เช่น เขาชอบกินอะไร สีโปรดคือสีอะไร เวลากินข้าว เวลาจะเข้าห้องน้ำชอบใช้กระดาษแบบไหน อะไรแบบนี้”
ฟางเมิ่งชะงักไปนิด รู้ทันทีว่าเจียงเชี่ยนตอนนี้สนใจหลินเจิ้งหรานมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เมื่อก่อนสิ่งที่เธอสนใจที่สุดคือวิธีการเรียนของเขาเท่านั้น แต่ตอนนี้...มันลึกขึ้นอีกระดับแล้ว
เธอหยิบสมุดจากกระเป๋าขึ้นมา “หลินเจิ้งหรานชอบใช้กระดาษทิชชู่ยี่ห้อหนึ่งในซูเปอร์มาร์เก็ต ชื่อยี่ห้อว่า ‘ชูเฟิน’ ทิชชู่ยี่ห้อนี้นุ่ม ไม่บาดผิว...”
เวลาสองเดือนสุดท้ายก่อนการสอบเข้ามหาลัยนั้นเข้มข้นเป็นพิเศษ วันแล้ววันเล่าไม่มีแม้แต่ช่องว่างให้หายใจ นักเรียนม.6 ส่วนใหญ่แทบไม่มีเวลาพักผ่อน ทุกคนต่างมีสิ่งที่ต้องทำของตัวเอง
กลุ่มสามสาวน้อยก็เช่นกัน ตอนนี้หลินเจิ้งหรานไม่ได้จัดตารางให้แต่ละคนมาหาอาทิตย์ละวันอีกต่อไป แต่ทุกสุดสัปดาห์เขาจะให้ทั้งสามมารวมตัวกัน
พวกเธอมาที่บ้านของหลินเจิ้งหราน นั่งล้อมโต๊ะในห้องนอนเพื่อเรียนด้วยกัน
หลินเจิ้งหรานรับบทครูใหญ่คอยเดินตรวจรอบ ๆ หรือไม่ก็นั่งตรงข้ามกับพวกเธอ มองดูการทำข้อสอบ
ถ้าใครมีข้อสงสัย พวกเธอก็จะยกมือถาม
อย่างเช่น หานเวินเวิน ที่มีพรสวรรค์ในการเรียนต่ำที่สุดในกลุ่ม ยกมือถามบ่อยที่สุด “คุณครู! ข้อนี้ฉันทำไม่เป็นเลย!”
หลินเจิ้งหรานเดินไปที่ข้างตัวหานเวินเวิน ชี้ ๆ ตรงจุดสำคัญ
หัวจิ้งจอกตัวน้อยที่ดูเบลอ ๆ อยู่ก็เหมือนจะมีแสงวาบขึ้นมา “เข้าใจแล้ว! หลินเจิ้งหรานสุดยอดเลย”
“เรียกคุณครูสิ”
หานเวินเวินยิ้มตาหยี “คุณครู~” จากนั้นก็ก้มหน้าทำโจทย์ต่อ
เจียงเสวี่ยลี่ ยกมือน้อยกว่าหน่อย “คุณครูเจิ้งหราน!”
หลินเจิ้งหรานก็ยังคงชี้ตรงจุดสำคัญให้เธอเหมือนเดิม
ส่วนเหอฉิงนั้น นับว่าเป็นคนที่เรียนเก่งที่สุดในกลุ่ม แต่เจ้าหล่อนมักจะตื่นเต้นจนพังในช่วงสอบใหญ่ เช่นตอนสอบวัดผลช่วงเปิดเทอมมัธยมปลาย หลินเจิ้งหรานก็เพราะเหตุผลนี้ถึงคิดว่าเธอจะได้อยู่ห้องเดียวกับหานเวินเวินและเจียงเสวี่ยลี่
ดังนั้นในช่วงติวหนังสือ หลินเจิ้งหรานไม่ได้สอนเหอฉิงในเชิงลึกมากนัก แต่จะคอยสังเกตว่าเธอเครียดตอนไหน แล้วจะยื่นมือมาลูบหัวเบา ๆ
“อย่าเครียดนะ ค่อย ๆ ทำไปก็ได้ เวลาสอบก็เหมือนกัน หลายข้อเธอทำได้อยู่แล้ว แค่ไม่ต้องตื่นเต้นเกินไป รับรองเลยว่าจะทำได้เกินความคาดหมายแน่”
เหอฉิงเห็นหลินเจิ้งหรานอ่อนโยนแบบนี้ หน้าแดงนิด ๆ ก้มหน้าพยักเบา ๆ พูดเสียงแผ่ว “อื้อ... รู้แล้วค่ะ คุณครูหลินเจิ้งหราน...”
ระหว่างที่เจียงเสวี่ยลี่กับหานเวินเวินทำโจทย์อยู่ เหลือบตามามองอย่างน้อยใจกันเล็กน้อย
แต่ต้องยอมรับว่าในช่วงไม่กี่สัปดาห์นี้ หลินเจิ้งหรานก็ปฏิบัติกับทั้งสามคนอย่างยุติธรรม ในด้านการเรียนก็ช่วยเสริมจุดอ่อนให้แต่ละคน
เขาหวังให้พวกเธอสามารถทำคะแนนออกมาได้อย่างที่ตั้งใจ
ประตูห้องเปิดออก แม่ของหลินเจิ้งหราน หลินเสี่ยวลี่ เดินถือถาดผลไม้เข้ามา “คุณครูเจิ้งหราน ถาดผลไม้มาถึงแล้ว~” แม่ผู้แสนซื่อชอบมีส่วนร่วมในบรรยากาศการเรียน
หลินเจิ้งหรานรับไว้ “เดี๋ยวผมจัดการเองครับ”
หลินอิงจวิ้นก็เดินเข้ามาร่วมแจม “สู้ ๆ นะ พวกเธอสี่คน!”
สามสาวน้อยพร้อมใจกันตะโกน “ค่ะ!”
สองเดือนต่อมา การสอบเข้ามหาลัยก็มาถึงตามกำหนด
ในวันสอบบรรยากาศตึงเครียดเป็นพิเศษ หน้าประตูโรงเรียนเต็มไปด้วยผู้ปกครอง ถนนด้านหน้าโรงเรียนมีป้ายผ้าแขวนเขียนว่า “ห้ามสัญจรในช่วงสอบเข้ามหาลัย”
พ่อแม่ของเจียงเสวี่ยลี่ หลินอิงจวิ้นกับหลินเสี่ยวลี่ รวมถึงแม่ของเหอฉิง ต่างก็มาร่วมให้กำลังใจ ยืนเบียดอยู่ตรงหน้าประตูโรงเรียนกันหมด
ตอนเข้าโรงเรียน เด็กหลายคนได้รับกำลังใจจากพ่อแม่
แม้จะเป็นคำพูดให้คลายความกังวลอย่าง “อย่าเครียดนะ ทำให้เต็มที่” ที่ฟังดูธรรมดา แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรเลย
เว้นแต่หานเวินเวินที่ไม่มีใครมาด้วย แต่ก็ได้รับข้อความจากคุณน้าว่า
“วันนี้เจ้าเฮ่าไม่สบาย น้าไปไม่ได้นะ สู้ ๆ กับสอบเข้าล่ะ เวินเวิน”
เจ้าเฮ่าเป็นชื่อเล่นลูกชายของคุณน้า
หานเวินเวินอ่านข้อความให้กำลังใจจากน้า แล้วหันไปมองหลินเจิ้งหรานที่เดินตรงเข้ามา
ทั้งสองสบตากัน แล้วพากันเดินไปที่มุมที่ไม่มีคน
จิ้งจอกน้อยโผเข้ากอดหลินเจิ้งหรานแน่น รู้สึกทั้งเครียดและน้อยใจ
หลายปีมานี้เธอชินแล้วก็จริง แต่ถ้าไม่มีใครปลอบ หานเวินเวินก็จะไม่รู้สึกอะไร แต่พอหลินเจิ้งหรานเข้ามากอด ความรู้สึกเศร้าที่เก็บไว้ลึก ๆ กลับพรั่งพรูออกมาโดยไม่รู้ตัว
หลินเจิ้งหรานกระซิบ “ไม่ต้องกลัว ตั้งใจสอบนะ ฉันอยู่ตรงนี้กับเธอแล้ว”
หานเวินเวินกัดคอเขาเบา ๆ “ฉันจะตั้งใจสอบที่สุด จะได้ไปมหาลัยเดียวกับพี่เจิ้งหรานให้ได้เลย”
จิ้งจอกน้อยมองตาหลินเจิ้งหราน ดวงตาจิ้งจอกเต็มไปด้วยความรักและหัวใจที่เต้นแรง
แล้วเธอก็กัดคอเขาอีกที
ที่จริงแล้วสิ่งที่ตึงเครียดที่สุดไม่ใช่ตอนรอลุ้นผลสอบ แต่คือช่วงก่อนสอบต่างหาก พอการสอบเริ่มขึ้น ความเครียดกลับลดลงอย่างเห็นได้ชัด
ในห้องสอบ หลินเจิ้งหรานมองข้อสอบตรงหน้า—โจทย์ที่ทำให้คนอื่นถึงกับกุมขมับ
แต่กับเขากลับง่ายจนเหมือนมีคำตอบแปะอยู่ด้านหลัง
มือขยับ เขียนคำตอบลงไปอย่างไม่ลังเล
การสอบเข้ามหาลัยจบลงอย่างเงียบงัน โดยแทบไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ