ตอนที่ 205 การเปิดห้องครั้งที่สอง
การย้อมผมใช้เวลาราว ๆ สองชั่วโมง
ตลอดเวลานั้น เจ้าสุนัขจิ้งจอกน้อยก็เอาแต่นั่งอยู่ในร้านชานมฝั่งตรงข้ามถนน จิบชานมไปพลาง จับตาดูสถานการณ์ไปพลาง
ไม่รู้จักเบื่อเลยจริง ๆ
ถึงจะมองไม่เห็นว่าในร้านทำผมเกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่ตราบใดที่สองคนนั้นไม่ไปเปิดห้องกัน หานเวินเวินก็ยังพอรับได้อยู่
แต่ไม่คิดเลยว่า พอหลินเจิ้งหรานกับเจียงเสวี่ยลี่เดินออกจากร้านทำผมมา พวกเขากลับไม่ได้ไปกินข้าว แต่ไปซื้ออาหารจากร้านฟาสต์ฟู้ดแทน
หานเวินเวินแอบตามอยู่ข้างหลังอย่างเงียบ ๆ หลบอยู่หลังมุมตึก พร้อมซ่อนหางจิ้งจอกเก้าหางของตัวเองไว้ด้านหลัง
อย่าเผลอให้หางจิ้งจอกโผล่มาเชียวนะ
เธอทำหน้าสงสัย “ซื้อฟาสต์ฟู้ด? นัดเดทกันทำไมไม่หาร้านนั่งกินดี ๆ ล่ะ?”
สายตาจิ้งจอกของเธอจ้องไปที่ผมบลอนด์ทองคู่ที่ไหลลงมาบนบ่าของเจียงเสวี่ยลี่อย่างไม่วางตา ก่อนจะเผลอชมออกมาจากใจจริง “ลี่ลี่ทำผมสีทองแล้วสวยขึ้นจริง ๆ ความสวยพุ่งขึ้นไปอีกหลายขั้นเลย”
เธอเหลือบมองผมยาวประบ่าของตัวเอง คิดในใจ “ฉันควรจะไปย้อมบ้างดีไหมนะ? แต่รู้สึกไม่มีสีไหนที่เหมาะกับฉันเลย ไว้มีเวลาค่อยถามพี่เจิ้งหรานดีกว่า”
ระหว่างที่บ่นกับตัวเองนั้น หลินเจิ้งหรานกับเจียงเสวี่ยลี่ก็ซื้ออาหารเสร็จ จับมือกันขึ้นแท็กซี่ไป หานเวินเวินก็รีบตามไป แล้วก็พบว่าปลายทางที่พวกเขาไปนั้น…
คือโรงแรม!
เจ้าสุนัขจิ้งจอกน้อยที่ตามมาเห็นทั้งคู่ลงจากรถแล้วเดินตรงเข้าไปในโรงแรม ก็แทบจะช็อก
เธอนั่งตัวแข็งอยู่ในแท็กซี่ ราวกับขนลุกตั้งชัน “จริงเหรอเนี่ย! โรงแรมจริง ๆ ด้วย!”
หานเวินเวินรีบลงจากรถ มองเห็นว่าทั้งคู่เดินเข้าไปด้านในแล้ว จึงหยิบมือถือออกมาส่งข้อความหาเขาทันที
เป็นสติกเกอร์รูปจิ้งจอกทำหน้าเหี้ยมกัดจอรัว ๆ ราวสิบภาพติดกัน
แล้วพิมพ์ต่อท้ายว่า “พี่เจิ้งหรานกับลี่ลี่ไปทำอะไรกันน่ะ? นัดเดทกันอยู่ที่ไหน?” พยายามจะเปลี่ยนสถานการณ์ให้ดูธรรมดา
ในล็อบบี้ชั้นหนึ่งของโรงแรม หลินเจิ้งหรานที่จับมือเจียงเสวี่ยลี่อยู่ก็ได้ยินเสียงมือถือสั่นรัว ข้อความเด้งขึ้นมาไม่หยุด
เขาเปิดดูแล้วยิ้มน้อย ๆ
เจียงเสวี่ยลี่ที่หน้าแดง ๆ เห็นเขากำลังเล่นมือถือก็ถามอย่างสงสัย “มีอะไรเหรอเจิ้งหราน? ใครส่งข้อความมาหาเหรอ?”
หลินเจิ้งหรานตอบเรื่อย ๆ ว่า “ก็สัตว์ตระกูลสุนัขที่สวยงามตัวหนึ่งน่ะ”
ตอนนี้สมองของเจียงเสวี่ยลี่แทบจะหยุดคิดไปครึ่งหนึ่งแล้ว ยิ่งเขาพูดอ้อม ๆ แบบนี้ เธอยิ่งไม่รู้ว่าสัตว์ตระกูลสุนัขคืออะไร ยิ่งนึกไม่ถึงว่าจะเป็นหานเวินเวิน
หลินเจิ้งหรานตอบกลับหานเวินเวินไปสั้น ๆ
เจ้าสุนัขจิ้งจอกน้อยที่ดักรออยู่ข้างนอกเห็นข้อความว่า “เดี๋ยวพี่จะออกไปคุยกับเธอข้างนอก รอก่อนนะ”
หานเวินเวินที่แอบอยู่ข้างนอกถึงกับทั้งตกใจและสงสัย พึมพำกับตัวเอง “หมายความว่ายังไงเนี่ย? พี่เจิ้งหรานรู้ว่าฉันแอบตามเหรอ? เป็นไปไม่ได้ ฉันแอบเนียนขนาดนี้” แล้วก็ส่ายหัว “ช่างเถอะ ไม่สำคัญ”
เธอกำลังจะส่งข้อความต่อ
แต่หลินเจิ้งหรานส่งมาอีกว่า “พี่กับลี่ลี่ขอเปิดห้องก่อน เดี๋ยวค่อยคุยกัน แถวนั้นมีร้านเครื่องดื่ม เธอก็ไปนั่งรอก่อนนะ กว่าพี่จะลงไปคงอีกนาน”
หานเวินเวินเบิกตากว้างแทบจะลุกพรวด “อะไรนะ!”
แต่ถึงจะร้อนใจแค่ไหน ในฐานะสุนัขจิ้งจอกน้อยที่เขาเลี้ยงไว้ เธอก็ไม่สามารถพรวดพราดเข้าไปขัดได้ ไม่อย่างนั้นเขาต้องโกรธแน่
แต่จะทำยังไงดีล่ะ!
เธอหันมามองโรงแรมตรงหน้า ตาเป็นประกายด้วยความหึง หัวคิ้วขมวดแน่น
“พี่เจิ้งหรานจะไม่ยอมมอบครั้งแรกให้ลี่ลี่จริง ๆ ใช่ไหม… มันควรจะเป็นฉันก่อนสิ”
ในล็อบบี้ หลินเจิ้งหรานเก็บมือถือแล้วหันไปที่เคาน์เตอร์ “เอาห้องเตียงใหญ่หนึ่งห้อง พักชั่วคราวก็ได้ นี่บัตรประชาชนของผม” เขาหันไปถามเจียงเสวี่ยลี่ “เธอเอามาด้วยไหม?”
เจียงเสวี่ยลี่พยักหน้าเขิน ๆ แล้วหยิบบัตรประชาชนออกมา ตอนออกจากบ้านตอนเช้าเธอหยิบมาเผื่อไว้ แม้จะไม่คิดว่าจะได้ใช้ แต่กันไว้ก่อน
ใครจะรู้ว่ามันจะได้ใช้จริง!
พนักงานรับบัตรไป ลงทะเบียน แล้วส่งคีย์การ์ดคืนมาให้ “ห้อง 207 ชั้นสองค่ะ”
หลินเจิ้งหรานรับบัตร ขอบคุณ แล้วก็จูงมือเธอขึ้นไป
นี่เป็นครั้งที่สองในชีวิตที่เจียงเสวี่ยลี่มาเปิดห้องกับเขา คราวนี้มีประสบการณ์แล้ว จึงไม่รู้สึกแปลกตากับบรรยากาศโรงแรมเหมือนครั้งก่อน
สิ่งที่เธอกังวลคือสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้…
ขณะที่เดิน มือที่ว่างอีกข้างกำแน่น ปากเม้มตลอดเวลา ได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังชัดเจน
เงยหน้ามองใบหน้าของเขาที่ดูหล่อเหมือนเดิม
“เจิ้ง…เจิ้งหราน”
“หืม?” เขาหันมามอง ขาก็ยังไม่หยุดเดิน
เธอสะดุ้งเล็กน้อย พูดตะกุกตะกัก “ค…คือ ฉันแอบตื่นเต้นนิดหน่อย ไม่ใช่กลัวนะ! แค่ตื่นเต้น… นายตื่นเต้นไหม?”
เขารู้สึกได้ว่าฝ่ามือเธอมีเหงื่อ จึงยิ้มบาง “ไม่ต้องกังวล เดี๋ยวก็สนุกเอง”
เธอฟังแล้วหัวใจเต้นแรงขึ้น มองไปทางอื่น “สนุก… คำอะไรของเขาเนี่ย”
ถึงห้อง เขาเปิดประตูด้วยเสียง “ติ๊ด”
โรงแรมนี้ดีกว่าคราวก่อนที่อยู่ใกล้โรงเรียนเยอะ ภายในดูอบอุ่น ห้องน้ำกว้าง ไม่มีโซฟา มีเพียงเตียงใหญ่หนึ่งเตียง บนเตียงมีดอกกุหลาบกับรีโมต
พอเห็นรีโมตบนเตียง หน้าเธอก็แดงวาบ “รี…รีโมต!”
เขามองตามแล้วพูด “เดี๋ยวได้ใช้ ฉันมานี่ก็เพราะมัน”
“หา…” หูของเธอร้อนผ่าว เขาคิดจะทำอะไรกับเธอกันแน่เนี่ย
เขาวางถุงเสื้อผ้าที่ซื้อไว้ข้าง ๆ เธอก็วางอาหารลงบนโต๊ะ
เขาถอดแจ็กเก็ตกับเสื้อออก เผยให้เห็นกล้ามเนื้อชัดเจน ทำให้เธอหายใจถี่ขึ้น ก่อนจะเดินไปปิดม่านให้ห้องมืดลง
เขาเห็นท่าทางเก้อ ๆ ของเธอแล้วก็ขำในใจ
“เธอคงอาบน้ำตอนเช้ามาแล้วสินะ ฉันเจอก็ได้กลิ่นหอมอยู่”
“อืม… ทุกครั้งที่ออกมาหาเธอ ฉันก็จะอาบน้ำให้สะอาด”
“ฉันเมื่อคืนนอนไม่ได้อาบ เดี๋ยวขอไปอาบแป๊บ สิบนาที”
เธอกลืนน้ำลาย “อืม… ไม่ต้องรีบหรอก ยังไงก็มีเวลาสนุกตั้งสี่ชั่วโมง…”
“สนุก?”
เธอรีบปฏิเสธ “ฉันไม่ได้พูดนะ!”
เขาลูบแก้มเธอ ทำให้เธอรู้สึกเหมือนร่างกายไม่ใช่ของตัวเองแล้ว เงยหน้ามองเขาอย่างประหม่า
เขาลูบผมบลอนด์คู่ของเธอ “สวยจริง เดี๋ยวจะเล่นสนุกให้เต็มที่”
พูดจบก็เข้าห้องน้ำล็อกประตู
เธอนั่งลงบนเตียง มือปิดหน้า นอนเอนตัว แล้วกำผ้าห่มแน่น “ตื่นเต้นจัง! จะรู้สึกยังไงนะ… คงไม่เจ็บใช่ไหม?”
เธอกลืนน้ำลาย “คงไม่หรอก ฉันอ่านมาเยอะ ถ้าไม่กลัวก็จะมีแต่ความสุข… ผู้ชายก็จะมีความสุขเหมือนกัน”
เสียงเขาดังออกมาจากห้องน้ำ “ห้องน้ำนี้แทบไม่กันเสียงนะ ที่เธอพูดฉันได้ยินหมด”
“หา?!”
เธอลุกพรวด หน้าแดงจัด “บ้าเอ๊ย! เจิ้งหรานบ้า! ทำไมไม่บอกก่อน!”