ตอนที่ 225 อัจฉริยะ
“พูดถูกต้องเลย” แม่ของเจียงตอบอย่างสมเหตุสมผลว่า
“แม่มีสมบัติอยู่แค่พวกเธอสองคน คือจิ้งสือกับเชี่ยนเชี่ยน ตั้งแต่เด็กจนโตเมื่อไหร่แม่ไม่ใส่ใจล่ะ? ก็แค่ช่วงนี้งานบริษัทมันยุ่งมาก แม่ถึงไม่ได้มีเวลา ไม่งั้นถ้าเชี่ยนเชี่ยนมีคนที่ชอบ แม่ก็คงให้คนไปสืบดูตั้งนานแล้ว”
นางมองลูกสาวคนโตต่อแล้วพูดว่า “แม่ได้ยินมาว่าลูกไปสืบเรื่องนี้มาแล้ว แม่ถึงได้วางใจไม่เข้าไปยุ่ง งั้นเด็กผู้ชายนั่นชื่ออะไร? บ้านช่องฐานะเป็นยังไง?”
เจียงจิ้งสือหันไปมองน้องสาวที่ยืนอยู่ไกล ๆ อย่างเจียงเชี่ยนหนึ่งครั้ง
เจียงเชี่ยนที่ใบหน้าเย็นชา ก็กำลังมองมาทางนี้เหมือนกัน แววตาช่างมีนัยยะลึกซึ้ง
มุมปากเจียงจิ้งสือกระตุกยิ้มขึ้น เพื่อช่วยปกป้องทั้งตัวเองและน้องสาว
“เรื่องนี้หนูไม่กล้าพูดชัด อย่างน้อยก็ไม่กล้ายืนยันว่าเชี่ยนเชี่ยนจะต้องชอบเขาแน่ ๆ ตามข้อมูลที่หนูรู้มา ตอนเพิ่งเปิดเทอมใหม่ ๆ ผลการเรียนเชี่ยนเชี่ยนสู้เขาไม่ได้ ผลกีฬาเองก็โดนเขาเหยียบขยี้ พอเป็นแบบนี้เลยคิดจะเอาชนะเขา ก็เลยเริ่มใส่ใจเขาขึ้นมา
ส่วนจะเรียกว่าชอบได้ไหม อย่างน้อยตอนที่หนูถามเธอก่อนหน้านี้ เธอก็บอกว่าไม่ใช่ความชอบ แค่ใส่ใจเท่านั้น อาจจะแค่เรื่องเข้าใจผิดก็ได้”
แววตาแม่ของเจียงแหลมคม ราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่าง “เป็นอย่างนั้นหรือ?”
เจียงจิ้งสือพยักหน้า “หนูพูดความจริงทุกคำ ไม่มีโกหกสักประโยค”
นางเองก็ไม่รู้สึกผิดอะไร เพราะตอนก่อนหน้านี้เคยถามเจียงเชี่ยนตรง ๆ ว่าเธอชอบหลินเจิ้งหรานหรือไม่ และคำตอบก็เป็นแบบที่ตนพูดนี่แหละ
แม่ของเจียงพยักหน้าอีกครั้ง “เอาล่ะ คำพูดของลูกแม่ก็เชื่ออยู่แล้ว แค่พูดถึงนิสัยของเชี่ยนเชี่ยนเธอจะไปชอบคนแบบไหนแม่ยังนึกไม่ออกเลย งั้นเรื่องนี้พักไว้ก่อนก็แล้วกัน ตอนนี้สำคัญที่สุดก็คือเรื่องของลูกกับหลินเจิ้งหราน
พอเขากำหนดวันแน่ชัดว่าจะมาบ้านเรา แม่กับพ่อ เชี่ยนเชี่ยน แล้วก็คุณปู่ คงจะอยู่พร้อมหน้ากัน ตอนนั้นก็มานั่งกินข้าวด้วยกัน”
“เอ๊ะ ถึงกับต้องจริงจังขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“แน่นอนสิ! คนมาบ้านเราครั้งแรก แม่กับพ่อจะทำตัวไม่เป็นทางการได้ยังไง?!”
ระหว่างที่พูดอยู่นั้น เจียงจิ้งสือก็รู้สึกเวียนหัวขึ้นมาทันที
แม่ของเจียงรีบประคองไว้ “เป็นอะไรไปจิ้งสือ? ลูกนี่มัน...”
เจียงจิ้งสือคิดในใจว่าน่าจะเป็นโรคเดิมอีกแล้ว พอประคองตัวให้ยืนมั่นคงก็รีบตอบแก้เก้อ
“ไม่เป็นไรค่ะ คงเพราะช่วงนี้เหนื่อยเกินไปเลยรู้สึกมึน ๆ เท่านั้นเอง”
น้ำเสียงแม่ของเจียงเปลี่ยนเป็นห่วงใยขึ้นมา “อืม ลูกต้องคอยดูแลทั้งสองด้านก็เหนื่อยจริง ๆ อีกไม่นานพอเชี่ยนเชี่ยนมารับช่วงงานบางส่วนแทน ลูกก็คงจะเบาขึ้นหน่อย”
ทั้งคู่คุยกันอีกเล็กน้อย
จากนั้นแม่ของเจียงก็พาเจียงจิ้งสือกลับไปที่หน้าประตู
ฝ่ายพ่อของเจียงนั่งรออยู่บนรถแล้ว แม่หันกลับไปมองลูกสาวทั้งสองกับพ่อเฒ่าที่อยู่ไกล ๆ
“จิ้งสือ เชี่ยนเชี่ยน แล้วก็พ่อ เข้าห้องพักกันเถอะ พวกเราไปล่ะ”
สองพี่น้องเอ่ยพร้อมกัน “พ่อแม่ เดินทางปลอดภัยนะคะ”
คนขับรถปิดประตูให้ทั้งคู่ แล้วขับรถออกไปไกล
บนรถ พ่อเจียงเอ่ยเสียงเบา “ถามได้ว่าไงบ้าง?”
แม่เจียงนั่งเคียงข้างสามี ยิ้มบาง ๆ “ดูเหมือนจะเป็นไปได้ดีนะ ดูจากท่าทีของจิ้งสือ อย่างน้อยก็มีแววอยู่บ้าง”
“ทำไมถึงแค่แววล่ะ?” พ่อเจียงขมวดคิ้ว “เรื่องที่เจ้าเด็กนั่นทำ ฉันตรวจสอบชัดเจนแล้ว เขาคืออัจฉริยะของแท้ มีความสามารถรอบด้านแบบนั้น ลูกเขยดี ๆ อย่างนี้ปล่อยไปไม่ได้เด็ดขาด ต้องให้จิ้งสือคว้าไว้ให้ได้! มีเขาอยู่ ตระกูลเจียงของเราก็เหมือนได้ปีกเสริมพลัง!”
แม่เจียงถึงกับแลบลิ้น แล้วตีแขนสามีไปหนึ่งที “ฟังดูแล้วไม่มีหัวใจเอาซะเลยนะ ธุรกิจก็คือธุรกิจ ความรักก็คือความรัก ถึงแม้หลินเจิ้งหรานจะเก่งแค่ไหน แต่เรื่องนี้ก็ต้องดูที่ความรู้สึกของจิ้งสือด้วยใช่ไหม? ถ้าเธอไม่ชอบ ต่อให้เขาเก่งกว่านี้ก็ไม่ควรจะจับคู่ให้ฝืนกันนะ”
ว่าจบก็ถลึงตาใส่เขาหนึ่งที “ดูสิว่าคุณเห็นแก่ประโยชน์แค่ไหน แบบนี้มันใช่พ่อคนหรือเปล่า?”
พ่อเจียงถึงกับจนคำ พูดเสียงอ้อมแอ้ม “ฉันไปเห็นแก่ประโยชน์ตอนไหนกันเล่า? ที่พูดก็เพราะรู้ดีว่าจิ้งสือชอบเจ้าเด็กนั่นอยู่แล้ว ไม่งั้นฉันจะพูดออกมาเหรอ? คนที่ฉันห่วงที่สุดก็คือลูกสาวสองคนอันเป็นสมบัติของเรานี่แหละ! สมบัติใหญ่ขนาดนี้จะไม่ทิ้งให้เธอสองคนได้ยังไง?”
แม่เจียงฮึดฮัด แต่ก็ยอมรับอยู่ในที
“แต่ก็ว่าไป คนอายุยังน้อยแต่เก่งขนาดนี้ ใครเห็นก็ต้องอิจฉา จิ้งสือบอกว่าช่วงนี้เขาอาจจะมาบ้านเรา ก็ตอนนั้นแหละที่เราจะได้เจอกันจริง ๆ”
“เขาจะมาบ้านเรางั้นเหรอ? ดีเลย! ฉันเองก็อยากเจอเด็กหนุ่มคนนี้อยู่แล้ว”