ตอนที่ 250 น้ำพุร้อน
หลินเจิ้งหรานลุกขึ้นเดินออกไป หานเวินเวินยังคงมองตามเขาด้วยความอาลัย
จากนั้นเธอก็ทรุดตัวนั่งอย่างหมดแรงบนชักโครก
หลังจากนั่งเงียบไปครู่หนึ่ง เธอล้วงเอาทิชชู่ห่อหนึ่งที่หยิบมาจากโรงแรมแล้วยังไม่ได้แกะออกมา นิ้วเรียวยาวค่อย ๆ แกะซีลบนซองทิชชู่
เธอกัดริมฝีปากเบา ๆ ใช้กระดาษชำระค่อย ๆ เช็ดคราบน้ำบนพื้นอย่างประณีต
พอเช็ดเสร็จไปหนึ่งรอบ ยังรู้สึกว่าไม่สะอาดพอ จึงเช็ดซ้ำอีกครั้ง แล้วเอาทิชชู่ใหม่ห่อรวมกับอันเก่า
จากนั้นจึงทิ้งลงในถังขยะในห้องน้ำ
เมื่อเปิดฝาชักโครก เธอถอนหายใจยาวออกมา
สายตาออดอ้อนจ้องมองพื้น เสียงเบา ๆ ลอยออกมา “ยังไม่พอหรอก ฉันต้องได้ครอบครองพี่เจิ้งหรานทั้งหมด พี่เจิ้งหรานเป็นของฉัน ของหานเวินเวิน”
หลังจากออกจากห้องน้ำแล้ว เหอฉิงกลับมาที่ห้องพักโรงแรม เธอเปิดประตูเพียงครึ่ง โผล่หัวกลม ๆ น่ารักเข้าไป มองเจียงเสวี่ยลี่ที่กำลังนั่งกอดเข่าเล่นมือถือบนเตียง
“ลี่ลี่ หลินเจิ้งหรานยังไม่กลับมาเหรอ?”
เจียงเสวี่ยลี่ตอบ “ยังเลย แล้วหานเวินเวินล่ะ เป็นไงบ้าง ปวดท้องมากมั้ย?”
เหอฉิงเปิดประตูตอบกลับ “เธอบอกว่าไม่เป็นไร กินยาสองเม็ดดูก่อน ถ้าไม่หายค่อยไปโรงพยาบาล ฉันว่าจะลงไปชั้นล่างหาหลินเจิ้งหรานหน่อย ทำไมเขายังไม่กลับมาอีกนะ”
เจียงเสวี่ยลี่พอได้ยินว่าเหอฉิงจะไปหาหลินเจิ้งหรานก็ลุกขึ้นทันที เพราะตัวเองก็สงสัยเหมือนกันว่าเจ้านั่นทำอะไรอยู่ “เดี๋ยวก่อน ฉันไปด้วย!”
แต่ยังไม่ทันลุกดี เสียงมือถือก็ดังขึ้นมา
เจียงเสวี่ยลี่เห็นว่าเป็นหวังหลานจากเจิ้งซื่อมิวสิกโทรมา จึงกดรับอย่างงง ๆ “ฮัลโหล พี่จาง?”
หวังหลานพูดจากปลายสาย “ฮัลโหล ลี่ลี่ ตอนนี้เธอว่างไหม? ที่บริษัทมีเอกสารหนึ่งต้องให้เธอกรอก ฉันส่งไปให้แล้วนะ”
เจียงเสวี่ยลี่ตอบ “ก็ว่างอยู่นะ เอกสารอะไรเหรอ?”
“ก็เรื่องที่เธอเคยได้รางวัลดาวน้อยหน้าใหม่ แล้วได้สิทธิ์เข้าร่วมการคัดเลือกในงานที่เมืองเซี่ยงไฮ้ ตอนนี้ทางนั้นติดต่อมาแล้ว บอกว่าถ้าเธอกรอกเอกสารนี้เสร็จก็สามารถไปแข่งขันปีนี้ได้เลย”
พอได้ยินดังนั้น เจียงเสวี่ยลี่ก็ตื่นเต้นสุด ๆ “จริงเหรอ?! ฉันจะได้ไปแข่งในรายการคัดเลือกนักดนตรีแล้ว?!”
เวทีคัดเลือกนักดนตรีนั้นเป็นการประกวดดนตรีที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ นักร้องดัง ๆ หลายคนก็แจ้งเกิดจากเวทีนี้จนรุ่งโรจน์ ถึงแม้ตอนนี้เจียงเสวี่ยลี่จะเริ่มมีชื่อเสียงในวงการเพลงแล้ว แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นเป็นที่รู้จักไปทั่ว
และเวทีนี้ก็คือโอกาสทองที่จะทำให้เธอได้แจ้งเกิดอย่างแท้จริง
“โอเค ๆ ฉันกรอกเดี๋ยวนี้เลย!”
เหอฉิงที่ยืนอยู่ตรงประตู เห็นเจียงเสวี่ยลี่ดีใจจนออกนอกหน้า ก็ถามเสียงเบา “เป็นอะไรเหรอ?”
เจียงเสวี่ยลี่วางสายแล้ว กระโดดดีดตัวจากเตียงด้วยความตื่นเต้น ผมเปียคู่สีทองแกว่งไปมา “เหอฉิง ฉันได้สิทธิ์ไปแข่งคัดเลือกนักดนตรีแล้ว! ฉันต้องรีบกรอกเอกสาร แล้วเอาข่าวดีนี้ไปบอกเจิ้งหรานด้วย!”
เหอฉิงเองก็เคยดูรายการคัดเลือกนักดนตรี รู้ดีว่ามันดังขนาดไหนในประเทศ
เธอจึงดีใจแทน “จริงเหรอ แบบนี้เธอต้องดังแน่เลย!”
เจียงเสวี่ยลี่เกาหลังหัวเขิน ๆ “ยังไม่แข่งเลยนะ จะดังไม่ดังก็ยังไม่รู้ ฮะฮะ”
เหอฉิงรีบให้กำลังใจ “ต้องดังแน่ โดยเฉพาะมีหลินเจิ้งหรานคอยสอนอีก ยินดีด้วยนะ! งั้น…งั้นเธอจะไปหาหลินเจิ้งหรานกับฉันไหม?”
เจียงเสวี่ยลี่มองเอกสารในมือถือ “ฉันขอกรอกใบสมัครก่อน เหอฉิงไปก่อนก็ได้ เดี๋ยวฉันตามไป”
เหอฉิงเห็นเธอนั่งตาเป็นประกายจิ้มมือถืออยู่บนเตียง
ก็ยินดีแทนจริง ๆ
เลยไม่รบกวนแล้วปิดประตูเงียบ ๆ จากนั้นลงไปหาหลินเจิ้งหรานที่ชั้นล่าง
เธอบ่นกับตัวเองเบา ๆ “เวทีคัดเลือกนักดนตรีเหรอ นั่นมันข่าวดีจริง ๆ เลย แต่ฉันก็ต้องพยายามหาเงินด้วยเหมือนกัน ไม่ใช่เอาแต่ใช้เงินของหลินเจิ้งหราน ต้องให้เขาได้ใช้เงินของฉันด้วยสิ รอขึ้นมหาลัยแล้วจะเริ่มฝึกซ้อมเลย”
เหอฉิงเดินมาถึงโถงใหญ่ชั้นล่าง เห็นหลินเจิ้งหรานนั่งอยู่บนโซฟา พลิกดูนิตยสารที่เหมือนเป็นคู่มือท่องเที่ยว
ดูเหมือนจะนั่งอยู่นาน แต่จริง ๆ เพิ่งจะมาที่นี่
พอเห็นเขา เธอก็รีบก้าวเร็ว ๆ พร้อมรอยยิ้มบนหน้า “หลินเจิ้งหราน!”
หลินเจิ้งหรานเงยหน้ามอง “ทำไมถึงลงมาล่ะ?”
เหอฉิงเดินมาหยุดข้าง ๆ “เห็นคุณออกมานานแล้วไม่กลับ เลยอยากมาดูว่าทำอะไรอยู่”
“ดูแหล่งท่องเที่ยวไง”
“ที่นี่มีสถานที่ท่องเที่ยวเยอะแบบนี้เลยเหรอ? ฉันจำได้ว่าหลินซานไม่ค่อยดังเท่าไหร่ใช่ไหม?”
หลินเจิ้งหรานให้เธอนั่งลง เหอฉิงมองไปทางเคาน์เตอร์ด้านหน้า ก่อนจะนั่งลงอย่างว่านอนสอนง่าย
เขาชี้ไปที่สถานที่แรกในหนังสือ นั่นคือสิ่งที่เขาเพิ่งเจอเมื่อกี้
“ดูเหมือนเราจะมาได้จังหวะพอดี อีกไม่กี่วันบนยอดเขาจะเห็นฝนดาวตกสวย ๆ หลายคนก็มาที่นี่เพื่อสิ่งนี้เลย”
“ฝนดาวตก?!”
เหอฉิงรีบหยิบหนังสือมา มองภาพโฆษณาที่เต็มไปด้วยดาวตกบนท้องฟ้า
ตื่นตะลึงสุด ๆ “จริงด้วย! สวยมาก อีกสามวันเอง แบบนี้เราก็ไปดูได้พอดีเลยใช่ไหม?!”
หลินเจิ้งหรานพยักหน้าแล้วพูดต่อ
“ฉันยังถามพนักงานว่าแถวนี้มีที่เหมาะทำปิคนิคที่ไหนบ้าง เขาก็บอกมาแล้ว รอฝนหยุดพรุ่งนี้มะรืน เราก็ไปปิ้งบาร์บีคิวกัน”
“ดีเลย!”
เธอดีใจพลิกคู่มือท่องเที่ยวไปมา เห็นว่ามีบ่อน้ำพุร้อนในร่ม จึงถามเสียงเบา “จริงสิ แล้วน้ำพุร้อนของโรงแรมอยู่ตรงไหนเหรอ เราจะไปแช่เมื่อไหร่ดี?”
“อันนี้ฉันยังไม่ได้ถาม” เขาหันไปถามพนักงานตรงเคาน์เตอร์ทันที “ขอโทษครับ น้ำพุร้อนของโรงแรมอยู่ตรงไหนเหรอ?”
พนักงานตอบ “น้ำพุร้อนเป็นจุดเด่นของเรา อยู่หลังโรงแรม มีสองแบบ แบบแรกคือบ่อรวมแยกชายหญิง ราคาถูกหน่อย แต่คนเยอะ อีกแบบคือบ่อส่วนตัว เงียบสงบไม่มีใครรบกวน”
เหอฉิงหน้าแดงทันทีที่ได้ยินคำว่า “บ่อส่วนตัว”
หลินเจิ้งหรานแทบไม่ต้องคิด “แล้วบ่อส่วนตัวนี่กี่คนแช่ได้?”
พนักงานว่า “ห้าหกคนก็ยังได้ แต่ราคาค่อนข้างสูงนะคะ สองคน…ใช่แล้ว พักห้องสี่คนใช่ไหม?”
พนักงานผู้หญิงจำหน้าเขาได้แม่น โดยเฉพาะหน้าหล่อ ๆ ของหลินเจิ้งหรานจำง่ายมาก
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงที่ข้างกายเขามีสาวสวยตั้งสามคน
“ถ้าไม่ติดราคา ฉันแนะนำบ่อส่วนตัวจะดีกว่า สบายกว่า”
หลินเจิ้งหรานตัดสินใจทันที “งั้นเอาบ่อส่วนตัว”
เหอฉิงหันมองหน้าเขา หน้าแดงไม่พูดอะไร
พนักงานก้มดูคอมพิวเตอร์ “วันนี้เต็มหมดแล้วค่ะ ฉันจองให้เป็นพรุ่งนี้ตอนเย็นได้ไหมคะ? กรุณาชำระเงินที่นี่เลย”
หลินเจิ้งหรานลุกไปจ่ายเงิน เหอฉิงคิดในใจ บ่อส่วนตัว… แบบนี้ก็ไม่ได้แยกชายหญิงน่ะสิ
เขินชะมัดเลย
ฝนบนภูเขาเริ่มเบาลงแล้ว กลายเป็นตกโปรยบาง ๆ
หลินเจิ้งหรานกับเหอฉิงไม่ได้กลับไปนั่งที่โซฟา เพราะไปเจอสถานที่ชมฝนอีกแห่งที่สวยกว่า
ตรงหน้าต่างบานใหญ่ด้านหน้าของโรงแรม มีบันไดเล็ก ๆ ให้นั่งได้ ข้าง ๆ ยังมีตู้กดน้ำอัตโนมัติ
แต่เพราะราคาของมันแพง และเคาน์เตอร์ก็ขายน้ำอยู่แล้ว เลยแทบไม่มีใครมา
ที่นี่เหอฉิงเป็นคนเจอก่อน ตอนที่หลินเจิ้งหรานกำลังจ่ายเงิน เธอเห็นว่ามีตู้ขายน้ำเลยเดินมา แล้วถึงรู้ว่าจุดนี้มองวิวป่าภูเขาที่เปียกฝนได้ชัดกว่า
ยังเห็นเทือกเขาไกล ๆ ได้อีกด้วย
เลยเรียกหลินเจิ้งหรานมาดูด้วยกัน
หลินเจิ้งหรานมาถึงก็ตกใจเหมือนกัน ทั้งสองคนยืนพิงกระจกมองไปไกล ๆ
เหอฉิงเกาะกระจกแล้วพูดเบา ๆ อย่างตะลึง “สวยจริง ๆ เลยนะ”
ทันใดนั้น ของบางอย่างก็ร่วงออกจากกระเป๋าเสื้อ
คือถุงถุงน่องสีขาวขนาดเล็กม้วนหนึ่ง