ตอนที่ 270 ชัยชนะของการร่วมมือของแฟนสาว
เจียงเสวี่ยลี่กับเหอฉิงเดินออกมาจากเต็นท์ เห็นทั้งสองคนกลับมา ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความคาดหวังปนสงสัย
เจียงเสวี่ยลี่ถามขึ้น “พวกนายไปทำอะไรกันมา ทำไมถึงหายไปตั้งนาน?”
หานเวินเวินกำมือแน่น เดินควงแขนไปพร้อมกับหลินเจิ้งหรานทีละก้าว
ความรู้สึกตรงต้นขานั้นแตกต่างจากปกติจริง ๆ
หลังจากถูกพี่เจิ้งหรานเอาใจอยู่นาน ตอนนี้เธอรู้สึกว่าร่างกายเบาหวิวเหมือนจะหมดแรง แต่ก็ไม่ใช่ว่าเหนื่อยล้าเสียทีเดียว
ขาเหมือนจะไร้เรี่ยวแรง แต่กลับไม่ได้รู้สึกอ่อนเพลีย แค่คล้ายกับร่างเพิ่งตื่นนอน กำลังค่อย ๆ ฟื้นคืนพลัง
เธอเม้มริมฝีปากเบา ๆ รสชาติของพี่เจิ้งหรานนี่มันอร่อยเกินห้ามใจ
ตั้งแต่ครั้งแรกในโรงแรมที่ได้ลิ้มลอง เธอก็ไม่เคยลืมลง
เมื่อครู่ในรถ เธอก็เพิ่งได้ลิ้มรสความหอมหวานนั้นอีกครั้ง
ถึงตอนนี้แม้จะอิ่มแล้ว แต่ก็อดคิดถึงครั้งต่อไปไม่ได้ ใจยังคงโหยหา
เธอจึงโบกมือพูดขึ้น “เสี่ยวฉิง ลี่ลี่ พวกเรากลับมาแล้วนะ เมื่อกี้พี่เจิ้งหรานพาฉันไปเดินเล่นบนเขา แต่ฟ้าเริ่มมืดเลยกลับมาช้าไปหน่อย ขอโทษนะ”
เจียงเสวี่ยลี่พยักหน้า “อ๋อ แบบนี้นี่เอง ไม่เป็นไรหรอก กลับมาปลอดภัยก็ดีแล้ว”
เพราะเห็นเวินเวินเดินกลับมาด้วยตัวเอง คราวนี้เหอฉิงกับเสวี่ยลี่ก็ไม่ได้คิดมากอะไร
ก็อย่างที่ทั้งสองรู้ดี—หากเวินเวินมีอะไรกับเจิ้งหรานจริง ๆ ล่ะก็ เธอต้องถูกอุ้มกลับมาแน่ ๆ ไม่ใช่เดินกลับมาแบบนี้
ทว่าเวินเวินเองก็รู้ทันความคิดพวกเธอ ตอนอยู่ในรถเขาเกือบจะอุ้มเธออยู่แล้ว แต่เธอก็อ้อนวอนขอเดินเอง
เพราะเธออยากสร้างภาพให้เสี่ยวฉิงกับลี่ลี่เข้าใจว่าเธอยังไม่ได้ “ทำอะไร” จริง ๆ เพื่อที่ว่าอนาคตหากเธออยากใกล้ชิดกับเจิ้งหรานอีก สองคนนั้นก็คงไม่เข้ามาขัดจังหวะ
เจิ้งหรานเองก็พอเข้าใจ เลยตามใจเธอ
แม้เจ้าจิ้งจอกน้อยจะมีเล่ห์เหลี่ยม แต่ก็ไม่ได้ร้ายกาจอะไร เขาจึงยังคงเอ็นดูเธอตามเดิม
เขาหัวเราะพูดขึ้น “พวกเธอคงหิวกันแล้วล่ะสิ งั้นคืนนี้มากินบาร์บีคิวกันต่อเถอะ ของกลางวันยังเหลือ ต้องกินให้หมดนะ”
สามสาวตอบพร้อมกัน “อื้ม!”
เหอฉิงพูดเสียงใส “เราเตรียมเตาปิ้งไว้เรียบร้อยแล้วนะ!”
เจิ้งหรานยื่นมือไปลูบแก้มเธอเบา ๆ ทำเอาเวินเวินยืนเม้มปากหึง แต่ก็พูดอะไรไม่ได้
ไม่กี่อึดใจ เขาก็นั่งอยู่กลางเต็นท์ทั้งสี่หลัง พลิกไม้เสียบบนเตาปิ้ง ไฟลุกพรึบพร้อมกลิ่นหอมลอยฟุ้ง
เวินเวินที่ร่างแทบหมดแรง ได้กลิ่นก็แทบจะน้ำลายสอ แต่ยังถูกเพื่อนสองสาวดึงไปถาม
เจียงเสวี่ยลี่รีบถาม “ว่าไงเวินเวิน สำเร็จไหม?”
เหอฉิงก็กระซิบ “เธอได้พูดออกไปหรือเปล่า?”
เวินเวินทำตาหรี่ยิ้มเจ้าเล่ห์ “แน่นอน ฉันพูดหมดแล้ว พี่เจิ้งหรานก็ฟังจนจบด้วย”
สองสาวอ้าปากตะลึง พูดพร้อมกัน “จริงเหรอ?! แปลว่ามีหวังแล้วใช่ไหม?!”
เวินเวินหัวเราะเบา ๆ “เสียดายหน่อยนะ ล้มเหลวสนิท พี่เจิ้งหรานไม่ยอมลดจำนวนหรอก”
เหอฉิงกับเสวี่ยลี่ถึงกับนิ่งค้าง
เหอฉิงอุทานเสียงเบา “งั้นทำไมเธอยังยิ้มอยู่ล่ะ ฉันนึกว่าทำสำเร็จแล้วซะอีก”
เวินเวินหน้าแดง เอามือปิดแก้มเขิน “ก็เพราะ…ฉันดันทำเกินกว่าแค่กอดน่ะสิ แถมยังจูบกันตั้งนาน สุดท้ายก็ต้องกลับไปโดนลงโทษแช่น้ำแข็งสามรอบอีกแล้ว”
เหอฉิง : “…”
เจียงเสวี่ยลี่ : “…”
แผนการร่วมมือของแฟนสาว ล้มเหลวไม่เป็นท่า
เสียงเจิ้งหรานตะโกนมาจากเตา “พวกเธอทั้งสาม มากินเนื้อย่างได้แล้ว!”
ทั้งสามหันขวับ รับคำพร้อมกัน ก่อนจะรีบวิ่งกลับไปนั่งล้อมวงข้าง ๆ เขา
เจิ้งหรานยื่นไม้เสียบเนื้อแกะชิ้นโตให้แต่ละคน
ทั้งสามสาวพร้อมใจกันจะยื่นไม้มาให้เขากินก่อน แต่เขาส่ายหัว “ไม่ต้องหรอก ฉันมีของฉันอยู่แล้ว พวกเธอกินได้เลย”
พอเห็นเขากัดคำแรกลงไป ทั้งสามถึงได้กัดตามอย่างว่าง่าย
ถึงแผนล้มเหลว แต่บรรยากาศยังเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ กลิ่นหอมของอาหารทำให้ทุกคนลืมความผิดหวังชั่วขณะ
เจิ้งหรานมองสามสาวตรงหน้าเคี้ยวเนื้อย่างกันอย่างเอร็ดอร่อย แล้วก็พูดขึ้นจริงจัง
“เรื่องที่พวกเธอมาคุยกับฉันวันนี้ ฉันก็คิดดูแล้วล่ะ ตอนแรกฉันว่าเจ็ดคนน่าจะพอดี แต่พอเจอมาวันนี้แล้ว ฉันก็รู้สึกว่ามีแฟนเยอะเกินไปมันไม่ใช่เรื่องดี ทั้งเวลาที่แบ่งให้แต่ละคนก็น้อยลง แค่คุยกันวันหนึ่งก็หมดเวลาแล้ว…ดังนั้น ฉันจะเปลี่ยนใหม่ จำกัดสูงสุดไม่เกินหกคนพอ”
สามสาวที่กำลังเคี้ยวเนื้อถึงกับชะงัก หันขวับมามองตาโต
จนกระทั่งเขาพูดจบ พวกเธอถึงได้หันไปสบตากันอีกครั้ง ก่อนจะยิ้มกว้างพร้อมกัน
“แผนการร่วมมือของแฟนสาว—สำเร็จแล้ว!”
ค่ำคืนนั้น หลังจากกินอิ่ม พวกเธอก็ช่วยกันจัดเตรียมที่นอนในเต็นท์อย่างตั้งใจ
โดยเฉพาะเต็นท์ของเจิ้งหราน ทั้งสามยืนยันจะช่วยกันจัดแจงให้อย่างเรียบร้อย เขาเลยยอมปล่อยให้พวกเธอทำ
เขาลุกไปที่รถเพื่อเอาน้ำดื่มเพิ่ม แต่ทันทีที่หันกลับมาก็เห็นเงาร่างคุ้นตา
ส้นสูงสีแดงประดับด้วยถุงน่องยาว กระโปรงพลิ้ว เสื้อไหมพรมหรูหราบางเบา สร้อยคอกับต่างหูแวววาวสะท้อนแสงจันทร์
สายตาอ่อนโยนปนคิดถึงกำลังจ้องเขาอยู่เต็มเปี่ยม
เขาแปลกใจจนหลุดยิ้ม “จิ่งสือ?”
หญิงสาวคนนั้นก้าวเข้ามา “เจิ้งเจิ้ง…”
ทั้งสองเดินเคียงกันท่ามกลางแสงจันทร์ที่ลานจอดรถ หญิงสาวที่ปกติเป็นถึงนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพล ตอนนี้กลับดูอ่อนหวานราวเด็กสาวยี่สิบปี
เขาถามขึ้น “เธอมาที่นี่ได้ยังไง ที่นี่ก็ไม่ได้ใกล้เมืองจื่อเถิงเลยนะ?”
เสียงของเธอนุ่มนวล “ฉันเพิ่งรู้ตอนเช้าเองว่าคุณอยู่ที่นี่ มีพนักงานคนหนึ่งมาเที่ยวแล้วเห็นเข้า เลยบอกต่อให้ฉันรู้ ตอนแรกก็ไม่ได้คิดจะมา แต่…ฉันคิดถึงคุณมาก เลยตัดสินใจมาเจอสักครั้ง”
เขาขมวดคิ้ว “จากเมืองจื่อเถิงมาที่นี่ใช้เวลาเป็นวันเลยนะ เธอนั่งรถมาทั้งวันแค่เพื่อเจอฉันเนี่ยนะ?”
เธอเองก็รู้สึกว่าการกระทำครั้งนี้เกินไป แต่ความคิดถึงมันเกินห้ามใจ
“ใช่ เดี๋ยวฉันก็ต้องกลับแล้ว พรุ่งนี้เช้ายังมีงานรออยู่”
เขายิ้มอย่างจนใจ
เธอก้มหน้ากล่าวเสียงเบา “อาจจะดูหุนหันไปหน่อย แต่ได้เห็นคุณสักครั้ง ฉันก็ดีใจแล้ว”
เขาพูดเบา ๆ “อีกสี่ห้าหวันฉันก็จะกลับแล้ว”
เธอพยักหน้ารับ “ไม่ต้องรีบหรอก ขอแค่คุณพักผ่อนให้สบายก็พอ”
ทั้งสองสบตากัน สุดท้ายเขาก็โอบเอวเธอไว้ ก่อนจะก้มลงจูบกันเบา ๆ ใต้แสงจันทร์
จบตอน