ตอนที่ 275 : ห้ามใจไม่อยู่
หลินเจิ้งหรานเห็นแก้มเล็ก ๆ ของเจ้าจิ้งจอกน้อยแดงระเรื่อ
ประกอบกับเพิ่งออกจากบ่อน้ำพุร้อนแล้วยังไม่ได้เช็ดตัว ทำให้ผิวกายยังคงมีหยดน้ำเกาะพราวอยู่ประปราย
โดยเฉพาะตรงบ่าและกระดูกไหปลาร้า ยิ่งทำให้ทั้งตัวเจ้าจิ้งจอกดูน่าลิ้มลองเป็นพิเศษ
เขาเม้มปากเบา ๆ “เธอดื่มเหล้ามาเหรอ? ปากมีกลิ่นเหล้าอ่อน ๆ อยู่เลย”
หานเวินเวินตอบแบบซุกซน “เมื่อกี้พอเจิ้งหรานออกไป ฉันก็ดื่มกับลี่ลี่กับเสี่ยวฉิงนิดหน่อย เห็นพวกเธอสองคุยกันเพลิน ฉันเลยเบื่อ ๆ ก็เลยแอบมาหานายนี่แหละ”
“เบื่อ ๆ เลยมา?”
หานเวินเวินกลั้นยิ้ม “ก็แกล้งมาตั้งใจหานายนั่นแหละ แอบหนีออกมาเองเลย”
พูดจบยังเอานิ้วจิ้มปากเขา แล้วกลับทำหน้าจริงจังขึ้นมา “อย่าเปลี่ยนเรื่องสิ! ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครกันแน่? เจิ้งหรานคิดจะปิดบังฉันอีกเหรอ?”
เขารีบอธิบาย “ไม่ได้ปิดบังหรอกนะ แค่ฉันจะไปพูดลอย ๆ ก็ไม่ได้ คิดไว้ว่าหลังทริปนี้จะพาเธอมารู้จักกัน แต่ไม่คิดว่า…”
“แต่ไม่คิดว่าเธอดันโผล่มาเองใช่ไหม?” เจ้าจิ้งจอกหรี่ตาด้วยแววตาหึงหวงจัด “แล้วตอนนี้ล่ะ? นายซ่อนเธอไว้ที่ไหน?”
“เธอกลับไปแล้ว”
“กลับไปแล้ว? ไม่ใช่ว่าเพิ่งเจอกันเมื่อวานซืนเหรอ?”
“อืม ก็เธอเป็นรองประธานบริษัท เรื่องงานเยอะมาก คราวนี้ยังอุตส่าห์ปลีกเวลามาเจอฉัน เจอกันจริง ๆ ก็สิบกว่านาทีเอง จากนั้นก็ต้องรีบกลับ”
หานเวินเวินแปลกใจ “ขับรถจากเมืองจื่อเถิงมานี่ไกลขนาดนั้น แค่เพื่อจะเจอเจิ้งหรานแป๊บเดียวเนี่ยนะ? ต้องชอบมาก ๆ แน่เลย แบบนี้นายกับเธอต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่ใช่ไหม?”
เขาพยักหน้า “ก็มีบ้าง”
เจ้าจิ้งจอกทำเสียงฮึในคอ พลางพึมพำงอน ๆ “ฉันเข้าใจแล้ว ถึงฉันจะเกาะติดเจิ้งหรานทั้งวันทั้งคืน แต่สุดท้ายเจิ้งหรานก็ยังไปแอบกุ๊กกิ๊กลับหลังฉันอยู่ดี ใช่ไหมล่ะ? เรื่องแบบนี้ฉันไม่รู้อะไรเลย!”
เขาเห็นเธอยังแอบชำเลืองมอง ก็โอบเอวบางนุ่มแน่นตอบ “ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกนะ ฉันเพิ่งคบกับเธอจริง ๆ แค่ไม่กี่วันก่อนออกทริปเอง ถ้าไม่งั้นฉันคงเล่าให้พวกเธอฟังไปแล้ว แล้วที่บอกว่าเจ้าชู้น่ะ ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก”
เขาพูดจริงจัง “ก็รู้จักกันมาหลายปีแล้ว เธอดีกับฉันแทบทุกเรื่อง ฉันเองก็ชอบเธอเหมือนกัน พอชอบแล้วก็ย่อมต้องเอาไว้”
หานเวินเวินทำตาโต “เจิ้งหรานกล้าพูดกับฉันโต้ง ๆ แบบนี้เลยเหรอ! บอกว่าชอบผู้หญิงอีกคนต่อหน้าฉันเนี่ยนะ?!”
เขารีบกอดปลอบ “โอ๋ ๆ อย่าหึงไปเลยเวินเวิน”
เจ้าจิ้งจอกซบหน้าลงที่ไหล่เขา กัดริมฝีปากแน่น “ฮึ ตั้งแต่เมื่อหลายปีก่อนที่นายพูดถึงชื่อเธอ ฉันก็รู้แล้วว่า ผู้หญิงที่ชื่อเจียงจิ้งสือต้องไม่ธรรมดา ยิ่งพอลี่ลี่เล่าว่าเธอเป็นรองประธานบริษัท ตอนนั้นฉันก็เริ่มรู้สึกแล้วว่ามีเรื่องไม่ชอบมาพากล ไม่คิดเลยว่าจะเร็วขนาดนี้ นายก็คว้ามาได้แล้ว…”
ว่าแล้วเธอก็กัดหูเขาเบา ๆ “งั้นตอนนี้นายก็มีแฟนตั้งสี่คนแล้วใช่ไหม?!”
“อืม”
แม้จะงอนอยู่แต่เสียงเธอก็ยังอ่อนหวาน เจ้าจิ้งจอกจ้องหน้าเขาตาเขียว “ยังจะอืมอีก! ฉันจำได้ชัด ตอนที่เธอมาวันก่อน นายกับเธอต้องได้จูบกันแน่ ๆ รสลิปสติกนั่นฉันจำได้ แล้วก่อนทริป นายก็เอาแต่กอดเธอบ่อย ๆ ใช่ไหม? เพราะช่วงนั้นฉันได้กลิ่นของเธอติดอยู่บนตัวนายตลอดเลย!”
เขาไม่ตอบ แต่เพียงยิ้มมองเจ้าจิ้งจอกที่กำลังหึงแรง แล้วถามกลับเบา ๆ “อยากให้ฉันจูบตอนนี้ไหม?”
หานเวินเวินอ้ำอึ้ง สุดท้ายก็พยักหน้าเสียงเบา “อยาก”
เขาโน้มตัวลงแตะริมฝีปากเธอ
แก้มเจ้าจิ้งจอกแดงจัดทันที หัวใจละลาย หึงก็หึง แต่พอโดนปลอบด้วยการจูบแบบนี้ก็หายโกรธไม่ลง
ไม่มีผู้หญิงที่ไหนทนได้หรอก เมื่อเจิ้งหรานเป็นฝ่ายโน้มมาจูบเอง
เธอเลยกระซิบงอน ๆ “เจิ้งหรานร้ายจริง ๆ ฉันยังอยากจูบอีกนาน ๆ เลย”
“ได้สิ”
เธอคล้องคอเขาแน่น แล้วทั้งคู่ก็จูบกันอีกครั้ง
แต่คราวนี้ไม่นาน ประตูห้องพักกลับถูกผลักเข้ามา เสียงใสของเจียงเสวี่ยลี่ดังขึ้น “เวินเวิน! ฉันว่าแล้วเธอแอบอยู่ในนี้แน่ ฉันได้ยินเสียงเธอจากข้างนอกเลย!”
ไม่ทันตั้งตัว สองสาว—เจียงเสวี่ยลี่กับเหอฉิง—ก็เดินออกมาจากบ่อน้ำพุร้อน เห็นภาพตรงหน้าพอดี—หานเวินเวินกำลังจูบกับหลินเจิ้งหรานบนโซฟา
เหอฉิงถึงกับหน้าแดงจัด รีบยกมือปิดหน้า “เวินเวิน…เจิ้งหราน…”
เจียงเสวี่ยลี่ก็ตาโต แก้มแดง หัวใจเต้นแรง กำหมัดแน่นร้องลั่น “เวินเวิน! เธอนี่มันแอบทำใช่ไหม! ห้ามจูบแล้วนะ!”
แต่หานเวินเวินกลับแอบลืมตาหนึ่งข้าง มองทั้งคู่แวบหนึ่ง ก่อนจะจงใจเมินแล้วหลับตาต่อ ยังคงจูบต่อไม่สนใจอะไรทั้งนั้น
เจียงเสวี่ยลี่ถึงกับกรีดร้อง “ยังจะต่ออีก!”
แล้วก็รีบวิ่งไปดึงเธอออกมา เหอฉิงเองก็เข้ามาช่วย
ครู่ต่อมา หานเวินเวินนั่งบนโซฟา หน้าแดงหูแดง หอบเบา ๆ
เจียงเสวี่ยลี่เท้าสะเอว “เวินเวิน! แอบหนีมานี่ใช่ไหม?!”
เธอแก้ตัวเบา ๆ “ฉันก็แค่จะมาถามเจิ้งหรานเรื่องหนึ่งเท่านั้นเอง”
เจียงเสวี่ยลี่ถลึงตา “ถามไปถามมาแล้วจูบเลยเนี่ยนะ?! แถมพวกเรามาแล้วเธอยังไม่ยอมเลิกอีก!”
“ก็ห้ามใจไม่ได้นี่นา อีกอย่างลี่ลี่ก็น่าจะรู้ดี ว่าจูบกับเจิ้งหรานมันเลิกง่ายซะที่ไหนกัน?”
เจียงเสวี่ยลี่ทั้งเขินทั้งโกรธ “เจ้าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์! กล้าหนีมาแบบนี้ได้ไง! ถ้าฉันไม่มาเจอเข้า…”
ยังไม่ทันพูดจบก็หันไปเห็นว่า เหอฉิงเองก็กำลัง…จูบกับหลินเจิ้งหราน!
“เสี่ยวฉิง! เธอทำอะไรเนี่ย!!”
เหอฉิงสะดุ้ง รีบผละออก หน้าแดงลนลาน “กะ…ก็แค่จูบน่ะสิ! พอเวินเวินจูบ ฉันก็อยากบ้าง แล้วเจิ้งหรานก็ไม่ได้ห้าม…”
เจียงเสวี่ยลี่แทบช็อก “ไม่เข้าใจเลยจริง ๆ! แล้วเจิ้งหราน! นายคิดอะไรอยู่กันแน่?!”
หลินเจิ้งหรานกลับยกมือเรียก “ลี่ลี่ มานี่สิ”
เธอถอยหลังไปสองก้าว หน้าแดง “มะ…มาอะไรล่ะ!”
เขาพูดนิ่ง ๆ “พวกเธอสองก็จูบไปแล้ว แล้วเธอไม่อยากบ้างเหรอ?”
“จะ…จะบ้ารึไง! นี่มีคนอยู่ตั้งเยอะ!” แต่ขากลับค่อย ๆ ก้าวไปเอง
เขากอดเอวเธอให้นั่งลงบนตัก พลางพูดเรียบ ๆ “ยังไงอนาคตเราก็ต้องอยู่ด้วยกัน จะให้แอบกันไปตลอดเหรอ? ฉันอยากอยู่ด้วยกันอย่างเปิดเผย ให้ชินไว้ซะ”
สุดท้ายเจียงเสวี่ยลี่ก็หลับตาพริ้ม เผยอปากยอมจูบกับเขาเช่นกัน
หานเวินเวินกับเหอฉิงที่นั่งข้าง ๆ ได้แต่เมินหน้าหนี หึงก็หึง แต่ก็พูดอะไรไม่ออก
พอทุกคนได้จูบไปคนละที ก็เลยไม่มีใครว่าอะไรอีก
กับหลินเจิ้งหรานแล้ว มันก็ห้ามใจไม่อยู่จริง ๆ
ทั้งสามสาวน้อยนั่งเรียงกันบนโซฟา หน้าแดงไปหมด
เขาลุกขึ้น ยิ้มบาง “ในเมื่อเมื่อกี้บอกเวินเวินแล้ว งั้นก็บอกพวกเธอด้วยเลยละกัน—สัปดาห์ก่อนฉันเพิ่งคบแฟนเพิ่มอีกคน”
เจียงเสวี่ยลี่กับเหอฉิงถึงกับตาค้าง
เจ้าจิ้งจอกน้อยก็นั่งคอตก หึงจนแทบร้องไห้
(จบตอน)