ตอนที่ 280 : เค้กกระต่าย
เหอฉิงค้นเจอโพสต์เก่า ๆ เรื่องประเพณีพื้นบ้านที่เธอเคยเก็บสะสมไว้ แล้วเอามาให้หลินเจิ้งหรานดู
พอเขาเลื่อนอ่านจบก็เข้าใจความคิดของเธอทันที
โพสต์นั้นเล่าว่าที่แถบภูเขาหลินมีประเพณีโบราณกำลังจะสูญหายไปหนึ่งอย่าง
ว่ากันว่าในทุกปี หากวันเกิดของเด็กผู้หญิงได้รับการล้างผมล้างหน้าโดยคนที่เธอรัก จะช่วยให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ยืนยาวไปชั่วกาล แถมถ้าต้องการมีลูก ก็ยังส่งผลดีต่อการให้กำเนิดอีกด้วย
เชื่อกันว่านี่เป็นธรรมเนียมที่สืบทอดมาตั้งแต่หลายร้อยปีก่อนในยุคสงคราม การล้างผมล้างหน้าจึงสื่อถึงความสะอาดบริสุทธิ์ของหญิงสาวต่อคนที่ตนรัก และเป็นการให้คำมั่นว่าจะมั่นคงต่อกันตลอดไป
“ว่าแล้วเชียว ทำไมวันนั้นถึงเห็นคุณตาคุณยายล้างผมกันใต้ต้นไม้ กลายเป็นเรื่องแบบนี้นี่เอง”
หลินเจิ้งหรานคิดว่าเรื่องประเพณีแปลก ๆ แบบนี้มีอยู่แทบทุกท้องถิ่นจริง ๆ เกือบทุกที่มักจะมีพิธีกรรมเกี่ยวกับเรื่องความรักอยู่บ้างเสมอ
“งั้นปีนี้สิ่งที่เธออยากได้ก็คือให้ฉันล้างผมล้างหน้าให้ใช่ไหม?”
เหอฉิงพยักหน้ารัวแรง ๆ
เขาไม่ได้ตอบตกลงทันที แต่กลับทำท่าคิดจนเธอสงสัย
จนเขาพูดขึ้นว่า “แต่เรานอนอยู่บนเตียงแล้วนะ แค่ล้างผมล้างหน้าเฉย ๆ มันดูแปลก ๆ ไปหน่อย งั้นให้ฉันอาบน้ำให้เลยดีกว่า”
เหอฉิงอึ้งไปทันที แก้มขึ้นสีแดงจัด “หา? อะ…อาบน้ำ…”
“ใช่สิ ไหน ๆ ตัวเธอก็มีเหงื่อออกอยู่ด้วย” เขายื่นมือแตะเส้นผมที่ปรกหน้าผากของเธอ หัวใจของเหอฉิงถึงกับเต้นแรงเป็นจังหวะ “รออีกหน่อยแล้วไปอาบน้ำเลยดีกว่า”
“หมายความว่า…อาบด้วยกันเหรอ?”
“แน่นอนอยู่แล้ว”
ในหัวของเหอฉิงพลันลอยภาพฉากห้องน้ำที่เคยอ่านในหนังสือขึ้นมา รู้ดีว่าการอาบน้ำร่วมกันนั้นหมายถึงอะไร
หัวใจสาวน้อยสั่นไหว แต่ก็พยักหน้าค่อย ๆ เสียงเบา “ก็…ก็ได้ งั้นเดี๋ยวเราไปอาบด้วยกัน”
…
เที่ยงคืนมาถึง หลินเจิ้งหรานแกะกล่องเค้กวันเกิดออก
เหอฉิงนั่งซุกอยู่ในอ้อมกอดของเขา ไม่กล้าแตะต้องเอง เพราะกลัวทำลายรูปทรงเค้ก
“เจิ้งหราน นายซื้อเค้กแบบไหนมาเหรอ เป็นเค้กครีมคลาสสิกหรือว่าเค้กผลไม้?”
“ไม่ใช่ทั้งสองแบบ ฉันให้ร้านทำเค้กออกแบบพิเศษตามภาพลักษณ์ของเธอ”
“ภาพลักษณ์ของฉัน?”
เมื่อเขาเปิดฝากล่องออก เหอฉิงถึงกับตาโต อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง
ตรงหน้าเป็นเค้กก้อนใหญ่ปูด้วยช็อกโกแลตและเศษคุกกี้ให้ดูเหมือนพื้นดิน ด้านบนมีครีมรูปกระต่ายสีขาวสิบกว่าตัว ทำท่าทางต่างกันน่ารักเหมือนมีชีวิตจริง ๆ รอบ ๆ ยังประดับด้วยดอกไม้และต้นหญ้า กลายเป็นภาพทุ่งหญ้าเต็มรูปแบบ
ตรงกลางที่เป็นลานว่าง เขาเสียบเทียนเลขอายุ 18 สีรุ้ง ทำให้ดูเหมือนกระต่ายทั้งหมดกำลังล้อมวงฉลองวันเกิดให้เธอ
“เป็นยังไงบ้าง?”
เหอฉิงเหมือนหูกระต่ายโผล่ขึ้นจริง ๆ ส่ายหัวรัวแรง “น่ารักมาก! ฉันชอบสุด ๆ เลย เค้กกระต่าย! ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย แบบนี้ทำมาเฉพาะเลยใช่ไหม?”
เขาพยักหน้า “ใช่ ฉันไปร้านนี้เพราะรับทำเค้กตามสั่ง เลยลองวาดรูปกระต่ายให้เขาไปหนึ่งภาพ ให้ทำออกมาเหมือนเป๊ะ”
เธอได้ยินว่าเขาเป็นคนวาดแบบเองถึงกับน้ำตาคลอ รีบหอมแก้มเขา “ขอบคุณนะเจิ้งหราน! ขอบคุณจริง ๆ!”
เขายกมือขยี้ผมเธอเบา ๆ “จะซึ้งอะไรนักหนา แค่ฉันวาดรูปให้เอง”
แต่เหอฉิงกลับสะอื้นเบา ๆ “ไม่มีใครเคยทำแบบนี้ให้ฉันเลยสักครั้ง”
เขาหัวเราะเบา ๆ “ทุกปีเธอก็พูดแบบนี้แหละ จำได้ว่าครั้งหนึ่งฉันยังเคยแกล้งเอาใบไม้ให้แทนเค้ก เธอก็ยังพูดว่าประทับใจเหมือนกัน”
เธอยิ่งน้ำตาไหล “ก็จริงสิ ถึงเป็นใบไม้ แต่ก็เป็นใบที่นายตั้งใจเลือกมา ฉันก็ชอบอยู่ดี”
เขาส่ายหน้า “เอาล่ะ ๆ ไม่พูดแล้ว มาเป่าเทียนกินเค้กกันเถอะ”
“อื้ม!”
เหอฉิงพนมมือแนบอก หลับตาอธิษฐานแรง ๆ แล้วเป่าเทียนจนดับ
เธอยิ้มตาหยีเสียงหวาน “คำอธิษฐานก็คือ…ได้อาบน้ำกับเจิ้งหราน!”
พูดเสร็จก็หันมาถามทันที “กินได้แล้วใช่ไหม ฉันอยากลองชิมเค้กกระต่ายแล้ว!”
“กินสิ”
เขาตัดมาให้หนึ่งชิ้น เธอใช้ส้อมเล็กตักกระต่ายครีมขึ้นมาแล้วจ่อไปที่ปากเขา “นายกินก่อน!”
เขากินโดยไม่อิดออด เพราะรู้ดีว่าถ้าเขาไม่กิน เธอก็ไม่ยอมกิน
พอเขากินเสร็จ เธอก็ตักเข้าปากตัวเอง รสชาติหวานละมุนจนเธอร้องตื่นเต้น “อร่อยมากเลย!”
“สุขสันต์วันเกิดนะ เหอฉิง”
เธอหยุดเคี้ยวทันที มองหน้าเขาตาโต ก่อนจะยิ้มกว้างเขินอาย
…
แม้จะกินข้าวเย็นมาแล้ว แต่ด้วยนิสัยนักกีฬาที่ใช้พลังงานเยอะ บวกกับความเป็นสายกิน ทั้งคู่ก็ช่วยกันกินจนเค้กหายไปเกือบครึ่ง
พอเหอฉิงกินหมดชิ้นสุดท้ายก็เลียครีมที่ติดปลายนิ้วอย่างเผลอตัว ก่อนจะเงยหน้ามองเขาด้วยสายตาแฝงนัย
“เจิ้งหราน…”
“หืม?”
เธอค่อย ๆ เอานิ้วออกจากปาก ก้มหน้าพูดเสียงแผ่ว “ฉันเคยอ่านหนังสือมาว่า ความใกล้ชิดของผู้ชายผู้หญิงมันมีหลายแบบ…ฉันอยากลองหมดเลย นายเข้าใจใช่ไหม?”
เธอพูดพร้อมก้มหน้าจับริมฝีปากตนเองด้วยความเขินอาย “ฉันจะพยายามดูแลนายให้ดีที่สุด”
เขาหัวเราะเบา ๆ ลูบหัวเธอจนเธอหน้าแดง “งั้นก็ลองดูตอนอาบน้ำด้วยกันเลยสิ”
“อื้ม…”
ทั้งสองจูงมือกันเข้าห้องน้ำ ล็อกประตูไว้แน่นหนา
ในเมื่อคืนนี้ตัดสินใจกันแล้ว หลินเจิ้งหรานก็จัดให้เหอฉิงเต็มที่ จนกระทั่งรุ่งเช้า
ดวงอาทิตย์ส่องแรงกล้า แต่ในผ้าห่มอุ่น ๆ เหอฉิงกอดเขาไว้แน่น แก้มแดงระเรื่อยังไม่หายละเมอพึมพำ “เค้กที่นายซื้อมาอร่อยมากเลย…ฉันชอบที่สุดเลย…ปีนี้ถ้านายถึงวันเกิด ฉันก็จะเตรียมให้เหมือนกัน”
หลินเจิ้งหรานโอบกอดเจ้าสาวน้อยที่เผลอหลับ รู้สึกถึงลมหายใจอุ่น ๆ ที่ซบอกเขาเบา ๆ “นอนเถอะ”
…
(จบตอน)