ตอนที่ 285 : สัญญาแต่งงาน
หลินเจิ้งหรานพูดด้วยท่าทีสุภาพ “จะขอบคุณอะไรกันครับ แค่ผู้น้อยทำเพื่อผู้ใหญ่ด้วยความกตัญญูเท่านั้น คุณป้าเหอไม่ต้องเก็บไปใส่ใจหรอกครับ”
คุณป้าเหอแม้ตลอดหลายปีนี้จะไม่ได้เจอหลินเจิ้งหรานบ่อยนัก แต่จากถ้อยคำและการพบปะไม่กี่ครั้ง ก็ทำให้เธออดคิดไม่ได้ว่าเด็กคนนี้ยิ่งโตยิ่งเก่งเกินใครจริง ๆ
ไม่ใช่สิ่งที่คนวัยเดียวกันทั่วไปจะเปรียบเทียบได้เลย
อนาคตเขาจะก้าวไกลได้แค่ไหน นั่นก็ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาอย่างตนจะคาดเดาออก
จึงได้เอ่ยปากอย่างจริงใจ “ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่ของขวัญใหญ่โตแบบนี้ ป้าจะทำเป็นขอบคุณแค่ปากเปล่าก็ไม่ได้หรอก คราวหน้าเธอมาที่บ้านบ้างสิ ป้าจะทำกับข้าวเลี้ยงหนึ่งโต๊ะเต็ม ๆ ต่อไปถ้ามีอะไรให้ป้าช่วยก็บอกได้เลยนะ”
“คุณป้าเหอเกรงใจเกินไปแล้วครับ แต่พูดถึงเรื่องไปเยี่ยมเล่น ผมก็เคยบอกเสี่ยวฉิงไว้เหมือนกัน ว่าอีกไม่นานผมอาจจะลงไปทางใต้สักครั้ง ถึงตอนนั้นคงต้องรบกวนคุณป้าแล้ว”
“ไม่เป็นการรบกวนเลย ป้ายินดีต้อนรับมาก ๆ!”
ยายที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ ก็พูดเสริมอย่างยินดี “ยายเองก็อยากให้หรานหรานมาเยี่ยมบ้านบ้าง ยายยังไม่เคยเจอเธอเลยนะ”
พูดคุยกันต่ออีกไม่กี่ประโยค คุณป้าเหอก็วางสายโทรศัพท์ลง ถอนหายใจยาวแต่ริมฝีปากยังคงยิ้ม
ยายเอียงหน้ามาถามเสียงเบา “คุยเสร็จแล้วเหรอ?”
“เสร็จแล้ว”
ยายพูดด้วยแววตาเป็นประกาย “แฟนของฉิงฉิงนี่ช่างเป็นคนหนุ่มที่หายากจริง ๆ! แบบนี้ต้องถือว่าเป็นพรของตระกูลเราเลยนะ คราวหน้าถ้าเขามา ต้องต้อนรับให้ดีที่สุด”
คุณป้าเหอยิ้มรับ “แน่นอนอยู่แล้ว เรื่องบุญคุณใหญ่ขนาดนี้ บ้านเราจะทำเป็นเล่นไม่ได้หรอก”
เสี่ยวฉิงที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ มองเห็นแม่แสดงท่าทีเคารพหลินเจิ้งหรานอย่างมาก ก็เริ่มคิดอะไรขึ้นมาได้
เธอจึงเอ่ยเสียงเบา “แม่…”
คุณป้าเหอหันมามอง “หืม? ว่าไงเสี่ยวฉิง?”
ใบหน้าเธอขึ้นสีแดงทันที แถมยังยิ้มเขิน ๆ “ฉันอยากจะคุยเรื่องหนึ่ง…คือยังไงหนูก็ต้องแต่ง…แต่งกับหลินเจิ้งหรานแน่ ๆ อยู่แล้วใช่ไหมล่ะ?”
คุณป้าเหอถึงกับชะงักไป แต่ก็ยิ้มพลางพยักหน้า ลูกสาวกับเด็กหนุ่มคู่นี้โตมาด้วยกันตั้งแต่เล็ก อีกทั้งตัวเขาก็มีทั้งคุณสมบัติและนิสัยเป็นเลิศ ถือว่าเป็นลูกเขยในฝันที่ใคร ๆ ก็อยากได้
“อืม…แล้วทำไมทำหน้าประหลาดแบบนั้นล่ะ?”
เสี่ยวฉิงหัวเราะคิกคัก เอานิ้วชี้กด ๆ กันด้วยท่าทางเก้อเขิน “หนูแค่อยากให้แม่กับยายสัญญา ว่าในวันที่เขามาขอแต่งงาน แม่กับยายอย่าทำให้เขาลำบากได้ไหม? เขาขออะไรไว้ก็อยากให้แม่กับยายตอบตกลงทั้งหมดเลย”
ยายงง “จะทำให้เขาลำบากไปทำไมกัน?”
คุณป้าเหอเองก็ไม่คิดมากนัก เธอรู้ดีว่าลูกสาวเป็นคนขี้กลัว จึงตอบไปตรง ๆ “แม่จะไปทำให้หรานหรานลำบากทำไมกัน เขานิสัยดี บ้านก็มั่นคง แม่เองก็วางใจมาตลอด ไม่อย่างนั้นจะยอมให้เธอตามไปอยู่ทางเหนือได้ตั้งแต่แรกเหรอ? หรือว่า…ที่ลูกพูดถึงคือเรื่องสินสอด?”
เสี่ยวฉิงเหงื่อซึมเล็กน้อย แต่ยังยิ้มเก้อ ๆ
ในใจเธอคิดอยู่แล้ว—สินสอดหรือไม่มันไม่สำคัญ สิ่งที่สำคัญคือหลินเจิ้งหรานมีแฟนหลายคนต่างหาก! วันหนึ่งเขาจะพูดเรื่องนี้ต่อหน้าแม่กับยายแน่นอน ดังนั้นต้องรีบหาทางไว้ก่อน
คุณป้าเหอตัดบททันที “ไม่ต้องห่วงหรอกเสี่ยวฉิง เธอกับหรานหรานโตมาด้วยกันตั้งแต่เล็ก เขาเองก็ดูแลเธอกับเวินเวินมาตลอด ถ้าจะแต่งจริง ๆ บ้านเราจะไม่เรียกสินสอดเลยด้วยซ้ำ ส่วนสินเดิมของเธอแม่จะให้มากที่สุดเท่าที่ให้ได้ ไม่ต้องกังวลเรื่องนี้หรอก”
“ถ้าอย่างนั้นก็ดีเลย” เสี่ยวฉิงรีบพูดเสียงใส “แต่สิ่งที่ฉันหมายถึงจริง ๆ คือ…ไม่ว่าหลินเจิ้งหรานจะพูดอะไรขึ้นมา ขอให้แม่กับยายสัญญาว่าจะไม่โกรธ ไม่ขัดข้อง แล้วต้องตกลงทุกอย่าง—เพราะถ้าเขาพูดออกมา นั่นแปลว่าฉันเองก็ตกลงแล้วเหมือนกัน”
คุณป้าเหอขมวดคิ้วเล็กน้อย “เธอนี่พูดอะไรของเธอนะเสี่ยวฉิง?”
ยายก็ส่ายหัว “ยายยังไม่เข้าใจเลย”
เสี่ยวฉิงรีบยืนยัน “ก็ที่ฉันพูดมันชัดเจนแล้วนี่นา! แม่กับยายก็แค่รับปากไว้ก็พอ”
คุณป้าเหอเหลือบตามองแม่ของตน ก่อนทั้งคู่จะหลุดหัวเราะพร้อมกัน
คุณป้าเหอเลยเอ่ยจริงจัง “เอาเถอะ ๆ แม่สัญญากับลูกก็ได้ ต่อไปถ้าหรานหรานมาขอแต่งงาน แม่จะไม่เรียกสินสอด ไม่ทำให้เขาลำบาก ไม่ว่าเขาขออะไร ถ้าเป็นสิ่งที่ลูกตกลงแล้ว แม่ก็จะตกลงด้วย แค่นี้พอใจหรือยัง?”
เสี่ยวฉิงยิ้มกว้างทันที “พอใจแล้ว!”
เธอยกนิ้วขึ้น “แต่ให้พูดปากเปล่าก็ดูไม่น่าเชื่อถือ ฉันจะเขียนเป็นสัญญาแต่งงานขึ้นมาเลยดีกว่า จากนั้นให้แม่กับยายเซ็นชื่อประทับลายนิ้วมือด้วย จะได้ไม่มีวันผิดสัญญา!”
พูดปุ๊บก็วิ่งไปหยิบกระดาษขาวขึ้นมา เขียนอย่างจริงจังว่า
《วันนี้ ฉัน แม่ และยาย ตกลงกันเป็นพยาน ถ้าในอนาคตหลินเจิ้งหรานมาขอแต่งงาน แม่กับยายจะต้องไม่ทำท่ารังเกียจ ไม่โกรธ ไม่ทำให้เขาลำบาก ไม่ว่าเขาจะขอสิ่งใดก็ตาม ขอเพียงฉันตกลงแล้ว แม่กับยายก็ต้องตกลงด้วย และจะไม่เรียกสินสอด》
จากนั้นเธอใช้ปากกาสีแดงทาลงที่นิ้วหัวแม่มือ กดประทับลงบนกระดาษ แล้วเซ็นชื่อ ก่อนจะยื่นให้แม่กับยายบ้าง
ทั้งคู่คุ้นชินกับนิสัยลูกสาวที่บางครั้งก็ทำตัวเหมือนเด็กเล่นสนุก จึงไม่ได้คิดมาก ต่างก็จรดนิ้วและเซ็นชื่อร่วมลงไปด้วย
เรียบร้อยแล้ว เสี่ยวฉิงก็ยกกระดาษนั้นขึ้นสูง ดีใจสุด ๆ—
ในใจคิดอย่างภาคภูมิใจ คราวนี้แหละ ต่อไปถ้าเขาพูดว่าจะมีภรรยาหลายคน แม่กับยายก็ต้องยอมหมดแล้ว!
เธอรีบเก็บกระดาษนั้นไว้ในกล่องอย่างดี แล้วซ่อนในที่ปลอดภัยสุด ๆ
คืนนั้นคุณป้าเหอก็ได้ลองกินยาดำเม็ดเล็กที่หลินเจิ้งหรานส่งมา
ผลลัพธ์ก็อย่างที่ยายบอกไว้—เพียงกลืนลงไปไม่นาน ร่างกายก็รู้สึกอุ่นขึ้นเหมือนมีพลังบางอย่างไหลเวียนทั่วทั้งตัว
เช้าวันถัดมา เธอลุกขึ้นจากเตียง รู้สึกคอไหล่เบาสบายผิดหูผิดตา
พอรีบเข้าห้องน้ำตรวจเช็กด้วยตัวเอง ก็ยิ่งแน่ใจว่าโรคเก่าหายไปแล้วจริง ๆ
คุณป้าเหออุทานอย่างทึ่ง “ยาเม็ดนี้สุดยอดจริง ๆ ไปหาหมอกี่ครั้ง ๆ ยังไม่ดีขึ้นแบบนี้เลย!”
เสี่ยวฉิงก็ตื่นเต้น รีบถ่ายรูป “สัญญาแต่งงาน” นั้นส่งไปให้หลินเจิ้งหรานดู
พร้อมพิมพ์ข้อความไปว่า “ให้ดูของดีหน่อย นี่คือสัญญาแต่งงานนะ! ต่อไปไม่ว่านายจะอยากแต่งกับใครเพิ่มอีกกี่คน แม่กับยายก็ต้องยอมหมดแล้ว!” พร้อมอีโมติคอนร่าเริง
หลินเจิ้งหรานเห็นแล้วก็อดยิ้มไม่ได้ ไม่คิดว่าเสี่ยวฉิงจะเล่นอะไรแบบนี้กับแม่และยายได้ด้วย
ก็สมแล้วที่เป็นสไตล์ของยัยบ๊องนี่จริง ๆ
(จบตอน)