ตอนที่ 26 ความรู้แปลก ๆ เพิ่มขึ้นอีกแล้ว
ทันทีที่ได้ยินภารกิจ เซียวหยางก็หน้ามืดสนิท!
โธ่เว้ย!
ดาวโรงเรียนอย่างฉินซวียนถงเนี่ยนะ…แค่สี่ล้าน? เพิ่มให้หน่อยเถอะ!
ขอเถอะระบบ เพิ่มให้ฉันอีกสักหน่อยจะได้ไหม? แบบนี้มันเกินไปแล้ว!
แต่ไม่ว่าเซียวหยางจะค้านยังไง ภารกิจก็ยังคงเป็นภารกิจเดิมอยู่ดี
อืม...
เขาหันไปมองหน้าใส ๆ ของฉินซวียนถง
"ไม่น่าเชื่อเลยแฮะ ว่าเธอจะมีมูลค่าแค่สี่ล้านเอง!"
แต่ยังไม่ทันที่เซียวหยางจะตัดสินใจ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาข้าง ๆ
“ไม่ได้!”
“เซียวหยางเป็นแฟนเธอไม่ได้หรอก เขาเป็นของฉัน!”
“เจียงเหยียน หลบไปเลยเธอน่ะ คิดว่าฉันไม่รู้หรือไงว่าเธอเพิ่งรู้จักกับเซียวหยางเมื่อวาน เขาไม่ใช่ของเธอสักหน่อย รู้จักคำว่าใครมาก่อนมาหลังไหม…”
“เรื่องแบบนี้จะมาใช้หลักใครมาก่อนมาหลังได้ยังไงล่ะ ยังไงฉันก็ไม่ยอมอยู่ดี ฉันกับเขาน่ะ…”
พูดถึงตรงนี้ เจียงเหยียนก็หน้าแดงเถือก
ก็เราเพิ่งนอนด้วยกันมาเลยนะ!
“แหวะ เมื่อกี้เธอไม่ได้ยินเหรอ เซียวหยางเขาพูดเองเลยนะว่าเขาเป็นแฟนฉัน ทุกคนที่อยู่ตรงนี้ก็ได้ยินหมดแล้วล่ะ!”
“เธอ...!”
จู่ ๆ สองสาวก็เริ่มโต้เถียงกัน เสียงไม่ดังนัก แต่ก็ดึงดูดสายตาของทุกคนในร้าน
“เอ่อ…”
“พวกเธอคุยกันต่อเลยนะ...” ทุกคนรีบหลบฉาก ย้ายโต๊ะกันเป็นแถวอย่างรู้หน้าที่
...
“เขาว่ากันว่า ภูเขาหนึ่งลูก ไม่อาจมีเสือสองตัว…”
“ต้องว่า ภูเขาหนึ่งลูก ไม่อาจมีแม่เสือสองตัวต่างหาก…”
“เฮ้ย นายพูดงี้เท่ากับด่าฉินซวียนถงเป็นแม่เสือเลยนะ กล้าดียังไงมาด่าคนในดวงใจฉัน?”
“เพ้อเจ้อ ฉันว่าเธอไม่ใช่คนในดวงใจนายหรอก มองดูสิ ตอนนี้นางโดนเซียวหยางจัดการเรียบร้อยแล้ว!”
“ไม่รู้ทำไม ฉันก็ยังอิจฉาอยู่ดี…ว่าแต่แม่เสือสองตัวนั้น จะแบ่งให้ฉันสักตัวได้ไหม…”
“ฝันไปเถอะ…”
ฝั่งนี้ เซียวหยางถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วเงยหน้ามองฉินซวียนถง
“เอ่อ...ตอนนั้นมันก็…”
“เมื่อวานไม่ใช่เธอขอให้ฉันแกล้งเป็นแฟนเธอเหรอ วันนี้มีเพื่อนร่วมชั้นอยู่กันเยอะ ฉันก็เลยต้อง...เล่นละครให้เนียนหน่อยไงล่ะ…”
พูดไม่ทันขาดคำ เจียงเหยียนก็ยิ้มออกมาทันที
“ได้ยินไหม เขาบอกเองเลยว่าเล่นละครกับเธอ แล้วเธอจะอินไปทำไมกันล่ะ!” ว่าแล้วเจียงเหยียนก็เกาะแขนเซียวหยางอย่างสนิทสนม
“หึ เธอก็ไม่ต่างกันหรอก คนแค่ช่วยเล็ก ๆ น้อย ๆ กลับตามเขาตื๊อไม่เลิกเหมือนตัวติดกันเลย แถมยังทำเป็นไม่ยอมปล่อยอีกต่างหาก”
พูดจบ ฉินซวียนถงก็เกาะแขนอีกข้างของเซียวหยาง ยักคิ้วใส่เจียงเหยียนอย่างท้าทาย “ตามตื๊อ ไม่รู้จักอาย!”
ที่แท้เมื่อคืนฉินซวียนถงก็ไปถามลู่ซิงมาเรียบร้อยแล้ว เรื่องระหว่างเซียวหยางกับเจียงเหยียนเธอก็รู้หมด
เจียงเหยียนหน้าเจื่อนทันที
“ย่ะ! กล้าด่าฉันอีกสิ!”
“แบร่~ ตัวติด~!”
“ก็ยอมเป็นตัวติดเซียวหยางนั่นแหละ ทำไมล่ะ หึงเหรอ?”
“หน้าด้าน!”
“ฉันต้องการเซียวหยาง ใบหน้ามีไว้ทำไม!”
“ยัยปีศาจ!”
“ก็ใช่ไง! ฉันนี่แหละปีศาจที่จ้องจะงาบเซียวหยาง!” เจียงเหยียนเชิดหน้าภูมิใจ แล้วยื่นหน้าเข้าไปกระซิบเบา ๆ ว่า “จะบอกให้ก็ได้ เมื่อคืนฉันนอนกับเซียวหยางมาด้วยแหละ!”
เสียงนั้น…เหมือนฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ!
ฉินซวียนถงถึงกับชะงักไปทันที
นอน…นอนด้วยกัน…เหรอ…
นี่มัน...
“เซียวหยาง…นี่มันเรื่องจริงเหรอ นายกับเจียงเหยียนนอนด้วยกันจริง ๆ เหรอ?”
“มากกว่านั้นอีก พวกเราพบผู้ปกครองกันแล้วด้วย! คุณน้าเซียวชอบฉันมากเลยนะ ยังบอกให้ฉันพาเซียวหยางกลับไปกินข้าวเย็นที่บ้านด้วยอีก!”
ดาเมจทะลุทะลวง...
เจ็บจนแทบกระอัก...
เจ็บแบบตายคาที่!
ระดับดาเมจเทียบเท่าโดนหมัดต่อยเต็มแรงจากพี่จิ้งฝู*ที่สะสมความโกรธไว้เต็มที่!
ฉินซวียนถงอ้าปากพะงาบ ๆ อยู่นานก็ยังพูดไม่ออก
เจียงเหยียนชูมือทำท่าชัยชนะทันที
เชอะ! มาสู้กับฉันเรอะ!
ฉันนอนกับเซียวหยางมาแล้วนะ เธอเคยเหรอ หืม?
เซียวหยางเห็นท่าไม่ดี รีบออกตัว “พวกเราไม่ได้ทำอะไรเลยนะ!”
“ฉันเมา จำอะไรไม่ได้เลยจริง ๆ!”
ได้ยินคำอธิบายของเซียวหยาง ฉินซวียนถงก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ทันที
ใช่เลย!
เมื่อคืนเซียวหยางเมาซะขนาดนั้น จะไปทำอะไรได้ยังไง!
แน่นอน ต้องเป็นเจียงเหยียนนั่นแหละ ยัยปีศาจฉวยโอกาสตอนเซียวหยางเมาแน่ ๆ!
“เจียงเหยียน! เธอมันไร้ยางอาย! ฉวยโอกาสตอนคนเมา! ไม่สิ ต้องเรียกว่า ฉวยโอกาสตอนเมา!”
“อีกอย่าง พวกเธอก็ไม่ได้มีอะไรกันสักหน่อย เซียวหยางยังบริสุทธิ์อยู่นะ!”
“ใครบอกล่ะ!” เจียงเหยียนเชิดหน้าทำท่าภูมิใจ “เธอไม่ฟังที่เซียวหยางพูดเหรอ เขาเมาจนจำอะไรไม่ได้เลยนะ!”
พูดจบ เจียงเหยียนก็ก้มหน้าลง แววตาเขินอายเต็มที่
ท่าทางแบบนี้ สีหน้าแบบนั้น…
ทำเอาเซียวหยางกับฉินซวียนถงช็อกจนตาค้าง!
เซียวหยางก้มหน้าลง…
หรือว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นจริง ๆ!?
ฉินซวียนถงก็ชะงักไปเหมือนกัน แต่แล้วเธอก็เปลี่ยนสีหน้า ยิ้มออกมาอย่างเย้ยหยัน
“หึ เจียงเหยียน เธอไม่มีความรู้เหรอ อ่านนิยายมากไปใช่ไหม ผู้ชายตอนหมดสติทำอะไรไม่ได้นะ…”
“เอ่อ…”
เซียวหยางกับเจียงเหยียนถึงกับอึ้ง แล้วหันไปมองฉินซวียนถงพร้อมกัน
อะไรกัน...
เรื่องแบบนี้เธอก็รู้ด้วยเหรอ!? มีความรู้แปลก ๆ เพิ่มขึ้นอีกแล้ว!
ฉินซวียนถงหน้าแดงแปร๊ด รีบเบือนหน้าหนีแล้วพึมพำ “ก็...มันเป็นอย่างนั้นจริง ๆ นี่นา…”
“หึ! ยังไงพวกเราก็นอนด้วยกันมาแล้ว!”
“เจียงเหยียน! เธอมันไร้ยางอาย!”
“แล้วไงล่ะ! ฉันจะไร้ยางอายก็เถอะ!”
“เจียงเหยียน เธอไม่มีมารยาท!”
“ใช่! ฉันนี่แหละไม่มีมารยาท!”
“เธอ...” แล้วทั้งคู่ก็เริ่มทะเลาะกันอีกรอบ
เซียวหยางที่ยืนมองสองสาวทะเลาะกันอยู่ตรงกลางก็ได้แต่ยืนหน้าเซ็ง
โชคดีที่ระบบโอนเงินเข้าบัญชีเพิ่มมาอีกห้าล้าน ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมานิดหน่อย!
อืม...ไม่ใช่แค่นิดหน่อย แต่คือดีมาก!
แน่นอน ถ้าเด็กผู้หญิงสองคนนี้จะเงียบลงอีกนิดก็คงจะดีขึ้นมากเลยแหละ
...
ขณะเดียวกัน ในตึกหลังหนึ่ง
“ท่านประธานเจียง พวกที่ก่อเรื่องในโรงแรมสลายตัวไปหมดแล้วครับ!”
“อืม เรื่องเล็ก ๆ แบบนี้ไม่ต้องมารายงานฉัน!”
“ครับ ๆ ๆ แต่ท่านประธานเจียงครับ”
“อะไรอีกล่ะ?”
“เรื่องนี้...ดูเหมือนจะเกี่ยวกับคุณหนูนะครับ?”
“ว่าไงนะ!” ชายวัยกลางคนลุกพรวดขึ้นมาทันที
“หาตัวเจียงเหยียนเจอแล้วเหรอ?”
“คืออย่างนี้ครับ หลังเกิดเรื่องเราก็เช็กกล้องวงจรปิด ถ้าดูไม่ผิด เมื่อคืนคุณหนูอยู่ที่โรงแรมในเมือง JM…”
“กล้องล่ะ?”
“เอามาแล้วครับ…”
พูดจบ เลขาก็เปิดแล็ปท็อปขึ้นมาทำงานทันที
ภาพจากกล้องวงจรปิดปรากฏขึ้นต่อหน้าชายวัยกลางคน
ในภาพคือเหตุการณ์เมื่อคืนที่ผ่านมา
“ไอ้หนุ่มนี่...เป็นใครกัน?” เขากัดฟันพูดด้วยสีหน้าโกรธจัด
“กำลังตรวจสอบอยู่ครับ!”
“รีบเลย! ภายในหนึ่งชั่วโมง ฉันต้องได้ข้อมูลของไอ้หนุ่มนี่ครบทั้งหมด!” ชายวัยกลางคนเสียงเข้ม
เขาไม่คาดคิดเลย ว่าลูกสาวตัวเองจะไปเกาะแขนผู้ชายคนเดียวพร้อมกับผู้หญิงอีกคน!
อับอาย...อับอายยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด…
(จบตอน)
* พี่ชายจิ้งฝู เป็นมีมจีนจากวิดีโอที่ชายคนหนึ่งต่อยแรงมาก ๆ แบบเต็มพลังแล้วกล้องซูมถ่ายไว้ได้ ถูกใช้เปรียบเปรยว่า "หมัดที่ทรงพลังแบบสุดขีด"