ตอนที่ 58: หลับบนเตียงเซียวหยาง
ตะลอนไปตลอดทั้งวันกับลู่ซิง เซียวหยางก็ได้เข้าใจจริง ๆ ว่าอะไรคือคำว่าเหนื่อย
ตัวเขาเองยังพอไหว แต่ลู่ซิงน่ะสิ เห็นได้ชัดว่าเหนื่อยล้าเต็มที พอพากลับไปพักได้ เซียวหยางก็ค่อยกลับไปพักเองบ้าง
ตอนนี้ร้านก็จัดการเกือบเรียบร้อยแล้ว สองคนตกลงกันว่าจะใช้ชื่อร้านว่า "ซิงหยาง" แม้ลู่ซิงจะคัดค้านหัวชนฝา บอกว่าใส่ชื่อเขาไปมันดูไม่เหมาะ เพราะไม่ได้ทำอะไรมาก แถมเงินก็เป็นของเซียวหยางทั้งหมด
แต่สุดท้ายก็อย่างที่รู้กัน ใครมันจะเถียงกับเซียวหยางได้ล่ะ ยิ่งทั้งคู่เป็นพวกตั้งชื่อไม่เก่งด้วยแล้ว…
เช้าวันถัดมา เซียวหยางค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นอย่างงัวเงีย
แปลกดี วันนี้หลินฉีเย่ว์ไม่โผล่มาเลย
เซียวหยางแวะไปดูร้านนิดหน่อย ตอนนี้การตกแต่งก็เสร็จสมบูรณ์แล้ว โต๊ะเก้าอี้จะขนเข้ามาคืนนี้ ลู่ซิงก็ออกไปจัดหาวัตถุดิบ ใบอนุญาตก็จัดการเรียบร้อย พรุ่งนี้พร้อมเปิดร้านได้เลย
ระหว่างทาง เขาก็บังเอิญเจอเจียงซ่างเสวี่ยกับพรรคพวก แวะมาดูร้านให้แน่ใจก่อนจะทำงาน
หลังจากเซ็นสัญญาเรียบร้อย พวกเธอก็ตกลงว่าจะมาทำงานหลังห้าโมงเย็น และกลับหอให้ทันสิบเอ็ดโมงตรง
ช่วงกลางดึก ลู่ซิงก็ไปหาคนอื่นมาผลัดเวรอีก เรียกได้ว่าทุกอย่างเตรียมพร้อมหมด เหลือแค่รอเปิดร้านเท่านั้น
…
ในขณะเดียวกัน ที่หอหญิง
หลินฉีเย่ว์นั่งอยู่ริมเตียง ขาที่ยาวเรียวงดงามแกว่งเบา ๆ ปลายเท้าที่ขาวอมชมพูดูน่ารักน่าชังอย่างที่สุด
แต่ในเวลานั้น ใบหน้าของเธอกลับมีแววเจ็บปวดเล็กน้อย ริมฝีปากเม้มแน่น
เสียงของเซียวหยางดังลอดออกมาจากหูฟัง ทำให้หลินฉีเย่ว์รู้สึกดีขึ้นมาหน่อย
เธอขดตัวอยู่ในผ้าห่ม พลางมองเพดานแล้วพึมพำ “วุ่นวายชะมัด…”
“วันนี้ไม่ได้ไปสารภาพรัก เซียวหยางจะโกรธไหมเนี่ย…”
เธอส่ายหัวเบา ๆ สีหน้าลังเลเต็มที่
พอค่อย ๆ ลุกจากเตียง ก็รู้สึกปวดท้องขึ้นมาอีก
พยายามฝืนเปลี่ยนชุด ใส่รองเท้า แล้วเดินออกจากหอพักอย่างช้า ๆ
…
อีกด้านหนึ่ง งานในร้านก็มีลู่ซิงคอยจัดการแทบทั้งหมด เซียวหยางแทบไม่ต้องห่วงอะไรเลย
เดินเล่นสักพัก เซียวหยางก็กลับมาที่มหาลัย
แล้วที่หน้าโรงเรียน เขาก็เห็นภาพประหลาด
เด็กผู้หญิงคนหนึ่งก้าวเท้าอย่างช้า ๆ สีหน้าซีดเผือด ก้มหน้ามองพื้น มือถือถุงหมั่นโถวไว้แน่น
“หลินฉีเย่ว์!”
ถึงแม้เจ้าตัวจะก้มหน้าจนมองไม่เห็นหน้า แถมผมยาวปิดครึ่งหน้า แต่เซียวหยางก็จำได้ทันที
ชุดเดรสสีชมพู รองเท้าแตะขนปุกปุยนั่นมัน…
เซียวหยางรีบเดินเข้าไปหา “หลินฉีเย่ว์!”
หลินฉีเย่ว์สะดุ้งเล็กน้อยแล้วเงยหน้าขึ้น “เซียวหยาง นายมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง!”
“คำนี้น่าจะต้องเป็นฉันที่ถามเธอมากกว่านะ?” เซียวหยางขมวดคิ้ว เสียงเข้มขึ้นเล็กน้อย
หลินฉีเย่ว์ก้มหน้าหนักกว่าเดิม “ขอโทษนะเซียวหยาง ฉัน…ฉันไม่ได้ไปสารภาพรักวันนี้…”
เธอเข้าใจผิด คิดว่าเซียวหยางโกรธเพราะเรื่องนั้น
“อะไรของเธอเนี่ย ไม่อยู่ในหอนอน กลับออกมาเดินทำไม?” เซียวหยางรู้ตัวตั้งแต่แรกแล้วว่าวันนี้หลินฉีเย่ว์ไม่ได้มาเพราะอะไร
เพราะตลอดสามเดือนที่ผ่านมา เซียวหยางศึกษาพฤติกรรมหลินฉีเย่ว์จนรู้ละเอียด รวมถึง…เรื่องรอบเดือนด้วย
ดูจากการที่เธอเอาหมั่นโถวร้อน ๆ กอดไว้แน่น ๆ แล้วหน้าซีดขนาดนั้น ชัดเลย
“ฉัน…ก็แค่ออกมาหาอะไรกินน่ะ” หลินฉีเย่ว์หน้าแดง แกว่งถุงหมั่นโถวเล็กน้อย
เซียวหยางถามเสียงเข้ม “แล้วเพื่อนร่วมหอเธอไปไหนกันหมด ไม่รู้เหรอว่าเธอปวดท้อง?”
“ก็แค่ปวดประจำเดือนเอง ไม่ใช่ว่าฉันเดินไม่ได้สักหน่อย!” หลินฉีเย่ว์ตอบเสียงเบา แต่ในใจกำลังหวานหยด
เซียวหยางห่วงฉัน…
เขารู้ด้วยว่าฉันปวดท้อง!
“ดูเธอตอนนี้สิ กลัวจะเป็นลมตายตรงนี้มากกว่า!” เซียวหยางลูบหัวหลินฉีเย่ว์เบา ๆ ใบหน้าเริ่มเคร่งเครียด “แล้วเพื่อนร่วมหอเธอไปไหนหมดล่ะ? ตอนเธอมาแสดงความรักต่อหน้าฉันแต่ละคนโหดจะตาย หายหัวกันหมดรึไง?”
“พวกเธอไปเรียนกันหมดแล้ว…” หลินฉีเย่ว์พูดเสียงเบาอย่างน้อยใจ
เธอยังไม่เคยเห็นเซียวหยางโกรธขนาดนี้เลย
เซียวหยางเหลือบดูนาฬิกา แล้วก็เข้าใจ
ถ้ามีเรียนจริง ๆ ก็คงยังไม่เลิกคลาส
“ทำไมไม่โทรหาฉัน?” เซียวหยางถอนหายใจอย่างหงุดหงิด
“ก็…โอเค…” หลินฉีเย่ว์ตอบเบา ๆ แม้ยังปวดท้อง แต่ใบหน้าก็เปื้อนรอยยิ้ม
แค่นี้ก็สุขใจแล้วล่ะ
แค่ปวดประจำเดือนนิดเดียวเอง ผู้หญิงทุกคนก็ต้องผ่านเรื่องนี้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?
แต่ความรู้สึกที่ว่า “เขาใส่ใจฉัน” มันช่างแสนหวานเหลือเกิน
“ต่อไปถ้าเป็นแบบนี้ โทรหาฉันด้วย เข้าใจไหม?” เซียวหยางถอนหายใจเฮือกใหญ่
“เข้าใจแล้วน่า เข้าใจแล้ว~” หลินฉีเย่ว์โบกมือหงุดหงิดเล็กน้อย
“งั้นฉันกลับก่อนนะ” เธอพูดเสียงเบา ใบหน้าขึ้นสีระเรื่อ
“เดี๋ยว ฉันไปส่งเอง” เซียวหยางพูดทันที
“อืม…” หลินฉีเย่ว์เริ่มออกเดินอย่างช้า ๆ แต่ยังไม่ทันก้าวพ้นสองสามก้าว ก็ร้อง “โอ๊ย!” ออกมาเบา ๆ เพราะความเจ็บปวดที่ท้องจู่โจมอีกระลอก
เซียวหยางถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วจู่ ๆ ก็โน้มตัวลงมา
“พอแล้ว ไม่ต้องเดินแล้ว!”
“หือ?” หลินฉีเย่ว์งงเล็กน้อย
ทันใดนั้นเอง เซียวหยางก็เอื้อมมือเข้าไปช้อนใต้หัวเข่าเธอ
พริบตาเดียว เท้าทั้งสองของหลินฉีเย่ว์ก็ลอยขึ้นจากพื้น
เมื่อหันไปมอง เธอก็พบว่า ตัวเองโดนเซียวหยางอุ้มขึ้นมาในท่าเจ้าหญิงแบบในซีรีส์เป๊ะ ๆ
“เกาะให้แน่นนะ” เซียวหยางพูดเสียงเบา
หลินฉีเย่ว์รีบยกแขนโอบรอบคอเขาโดยอัตโนมัติ
“เซียวหยาง นายทำอะไรเนี่ย?” เธอหน้าแดงก่ำ ไม่รู้จะเอาหน้าไปซุกไว้ตรงไหนดี เหลือบตามองไปรอบ ๆ คนในมหาลัยเดินขวักไขว่ เธอไม่กล้าเงยหน้าขึ้นเลย ได้แต่ซุกหน้าไว้ที่ไหล่ของเซียวหยาง หลับตาลงเล็กน้อยแอบสอดส่องดูรอบข้างว่ามีใครเห็นพวกเขาหรือเปล่า
“ฉันอุ้มเธอกลับไง ถ้าให้เดินเองแบบนี้ เดี๋ยวกว่าจะถึงหอ ฟ้าก็มืดพอดี” เซียวหยางพูดเรียบ ๆ
“…” หลินฉีเย่ว์พยักหน้าช้า ๆ ในใจเต้นรัวไม่หยุด
“ไม่ต้องห่วง เอาผมปิดหน้าไว้หน่อย ไม่มีใครรู้หรอกว่าฉันอุ้มดาวมหาลัยหลินฉีเย่ว์อยู่” เซียวหยางแซวเล่น
หลินฉีเย่ว์เม้มปากน้อย ๆ ส่งเสียงงอน “หึ!”
ในใจกลับอยากให้คนทั้งโลกมาเห็นให้หมดว่าเธอกำลังถูกอุ้มอยู่แบบนี้ต่างหาก!
แบบนี้แหละ! โรแมนติกสุด ๆ ไปเลย!
“เอาล่ะ ไปกันเถอะ!” เซียวหยางว่า
“อื้ม…” หลินฉีเย่ว์ตอบเบา ๆ
สองคนเดินตัดผ่านร่มเงาต้นไม้ไปตามทางในมหาลัยอย่างช้า ๆ
จนกระทั่งมาถึงหน้าตึกหอหญิง เซียวหยางก็ขมวดคิ้วขึ้นมา เพราะแม่บ้านที่เฝ้าหอไม่ยอมให้เขาเข้าไป
เซียวหยางมองใบหน้าซีดเซียวของหลินฉีเย่ว์แล้วก็รู้สึกกังวล
“ไปพักที่ห้องฉันแล้วกัน!” เขาตัดสินใจในทันที
“หา?” หลินฉีเย่ว์ถึงกับเบิกตาโต
แล้วทั้งคู่ก็หมุนตัวกลับทันที
จริง ๆ หอหญิงกับหอชายก็อยู่ไม่ห่างกันนัก เดินไม่กี่ก้าวก็ถึง
พอเดินเข้ามาในหอชาย แม่บ้านก็รีบลุกมาขวางไว้
“เซียวหยาง อุ้มผู้หญิงเข้ามาทำอะไรเนี่ย?” แม่บ้านจำเขาได้ทันที รีบถามขึ้นเสียงเขียว
“แม่!” หลินฉีเย่ว์โผล่หน้าออกมายิ้มแหย ๆ
“อ้าว! ลูกสาวฉันเอง เป็นอะไรล่ะเนี่ย?” พอเห็นหน้าซีด ๆ ของหลินฉีเย่ว์ แม่บ้านก็รีบถามด้วยความห่วงใย
“ฉีเย่ว์ปวดท้องนิดหน่อยครับ ผมจะพาเธอขึ้นไปพัก” เซียวหยางตอบเรียบ ๆ
หลินฉีเย่ว์หน้าแดงนิด ๆ พยักหน้าเงียบ ๆ
“งั้นรีบขึ้นไปพักเลยลูก!” แม่บ้านรีบหลีกทางให้
“ขอบคุณค่ะ แม่~” หลินฉีเย่ว์ตอบเบา ๆ เสียงเบาราวเสียงยุง
“เรียกแม่แล้ว จะขอบคุณทำไม!” แม่บ้านหัวเราะ แล้วหันไปกำชับเซียวหยางว่า “ดูแลลูกสาวฉันดี ๆ ล่ะ!”
“ครับ ๆ…” เซียวหยางพูดพลางทำหน้าเบื่อ ๆ
หลินฉีเย่ว์นี่มันเอาอยู่ทุกเพศทุกวัยจริง ๆ แม้แต่แม่บ้านยังหลงเธอได้…
“เธอนี่มัน…” เซียวหยางกระซิบเบา ๆ
“ก็อยากให้สะดวกเวลามาสารภาพรักไง…” หลินฉีเย่ว์ตอบเขิน ๆ
“เอาล่ะ เกาะแน่น ๆ จะขึ้นบันไดแล้วนะ”
“อื้ม~” หลินฉีเย่ว์ซุกหน้าลงในอกของเซียวหยาง ตอบเสียงเบา
เซียวหยางยิ้ม แล้วเดินขึ้นบันไดอย่างมั่นคง
หออยู่ชั้นสี่ แต่เขาเดินขึ้นด้วยท่าทีสบาย ๆ ไม่มีท่าทีเหนื่อยเลยแม้แต่น้อย
ระหว่างที่ถูกอุ้ม หลินฉีเย่ว์แอบมองใบหน้าของเซียวหยางอย่างเงียบ ๆ ใบหน้าที่ดูอ่อนเยาว์แต่ก็อบอุ่น
ส่วนอาการปวดท้อง?
หายไปหมดแล้ว!
ขณะเดียวกัน ด้านล่างหอชาย ก็มีนักศึกษาชายกลุ่มหนึ่งกำลังจะออกจากหอพอดี แล้วก็บังเอิญเห็นเหตุการณ์เข้าเต็มตา
“เมื่อกี้กูตาฝาดรึเปล่าวะ?”
“เซียวหยางอุ้มหลินฉีเย่ว์กลับหอจริงดิ?”
“เชี่ย!”
“เชี่ยเอ๊ย ๆ ๆ!”
“ยังจะเป็นอุ้มเจ้าหญิงอีก!?”
“ฉันไม่ไปโรงอาหารตอนเช้า จะได้ไม่ต้องฟังคำสารภาพรักตอนเช้า เลือกเวลากินข้าวตอนนี้แท้ ๆ ยังโดนป้อนอาหารหมาอีก!?”
“ใจสลายแล้ว… ฉันสลายไปแล้ว”
…
ทางด้านเซียวหยางก็อุ้มหลินฉีเย่ว์ขึ้นมาถึงห้องพักอย่างรวดเร็ว
ช่วงเวลานี้เพื่อนร่วมห้องของเขาก็ออกไปข้างนอกกันหมด ห้องเลยว่างเปล่า
เซียวหยางคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็พูดว่า
“งั้น…เธอไปนอนที่เตียงฉันก่อนละกัน”
หลินฉีเย่ว์มองเตียงที่ปูเรียบร้อยสะอาดเอี่ยม แล้วพยักหน้าแรง ๆ
นี่มัน…
เตียงของเซียวหยางเลยนะ!
เซียวหยางวางเธอลงเบา ๆ แล้วเก็บกวาดเล็กน้อย
จริง ๆ เขาก็ไม่ได้เป็นคนสกปรกอะไร เตียงก็จัดไว้เรียบร้อย ผ้าห่มก็ใหม่หมด
หลินฉีเย่ว์ค่อย ๆ ถอดรองเท้า ยังไม่ทันให้เซียวหยางตั้งตัว ก็พุ่งหัวซุกเข้าไปในผ้าห่มของเขาทันที
“สบายสุด ๆ เลย~” หลินฉีเย่ว์หัวเราะคิกคัก เอาหัวซุกในผ้าห่ม สูดลมหายใจเบา ๆ
ไม่มีกลิ่นอะไร
แต่ก็เหมือนจะมีกลิ่นบางอย่าง
ถึงยังไง…ก็เป็นกลิ่นของเซียวหยางนั่นแหละ! ก็เตียงที่เซียวหยางนอนทุกวันนี่นา!
หลินฉีเย่ว์หน้าแดงเป็นลูกตำลึง
แบบนี้…นับว่าได้นอนด้วยกันแล้วรึเปล่านะ?
ภาพในหัวเธอก็เริ่มลอยไปไกล…ไกลเกินควร
จนเธอเริ่มหัวเราะคิก ๆ เหมือนแมวน้อยที่กำลังซุกซน ทำเอาเซียวหยางที่ยืนอยู่มองแล้วงงไปหมด
(จบตอน)