ตอนที่ 69 – ทุบรถ
เมื่อเห็นเซียวหยางเดินตรงเข้ามา ฟางจิ้งหยวนถึงกับตั้งตัวไม่ทัน รีบถอยหลังหลายก้าว สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว พลางพูดเสียงสั่น
“น...นายจะทำอะไรอีก?”
“อย่ากลัวไป!” เซียวหยางพูดเรียบ ๆ
“นี่รถของนายใช่ไหม?” เขายิ้มมุมปากพลางมองไปยังเฟอร์รารีที่จอดอยู่ข้าง ๆ
“ชอบทุบรถนักใช่ไหม? ให้คนมาทุบรถฉันด้วยล่ะสิ?”
ว่าแล้วเซียวหยางก็เดินไปอีกด้าน ค่อย ๆ ดึงถังขยะที่ตั้งอยู่ข้างทาง
“นาย...นายจะทำอะไรน่ะ!” ฟางจิ้งหยวนเหมือนเริ่มจับทางได้ รีบร้องเสียงหลง
“ฉันเป็นคนยึดหลักความยุติธรรมเสมอ” เซียวหยางพูดพลางย่นคิ้ว “นายซัดเพื่อนฉัน ฉันก็ซัดนายคืน นายทุบรถฉัน ฉันก็ทุบรถนาย ไม่เกินไปใช่ไหม?”
เขาออกแรงมากขึ้นเล็กน้อย ถังขยะที่ทำจากเหล็กแถมยังถูกฝังติดกับพื้นถนน แต่กลับถูกเขาดึงขึ้นมาจากพื้นได้ง่ายดาย ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคนที่อยู่รอบข้าง
“เหวออออ...!”
“แรงบ้าอะไรเนี่ย...!”
เสียงอุทานดังขึ้นไม่ขาดสาย
ถังขยะพร้อมพื้นอิฐข้างใต้ที่หลุดติดมาด้วย ทำเอาทุกคนหายใจไม่ทั่วท้อง
เซียวหยางยกถังขยะขึ้นอย่างง่ายดาย ก่อนจะฟาดใส่เฟอร์รารีคันงามอย่างไม่ลังเล
โครม!
เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่น
ตัวถังรถบุบยุบเข้าไปเป็นแอ่งใหญ่ทันที
แต่เซียวหยางไม่หยุดแค่นั้น เขาเงื้อมือขึ้นอีกครั้ง แล้วฟาดซ้ำไม่ยั้ง
เสียงกระแทกดังขึ้นรัว ๆ ราวกับระบายความอัดอั้นทั้งหมดลงไปที่รถ
ภายในเวลาไม่นาน เฟอร์รารีคันหรูราคาหลายล้านก็กลายเป็นเศษเหล็ก
ไม่มีใครกล้าขยับแม้แต่นิด ทุกคนยืนตะลึงพูดไม่ออก
แม้แต่พวก รปภ. ของโรงเรียนก็ได้แต่ยืนอึ้ง ไม่มีใครกล้าเข้าไปห้าม
เซียวหยางตอนนี้ดูเหมือนคนบ้าพลัง ใครกล้าเข้าไปขวางก็มีหวังโดนถังขยะฟาดหัวแหลก
ฟางจิ้งหยวนจ้องมองรถหรูของตัวเองที่กลายเป็นซากด้วยสายตาเลื่อนลอย ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ
แต่ถึงจะโกรธแค่ไหน เขาก็ไม่กล้าเข้าไปขวางอีกแล้ว เพราะกลัวฟันจะหลุดเพิ่ม
เซียวหยางโยนถังขยะที่ตอนนี้บุบเบี้ยวใส่ซากรถ แล้วหันไปมองหน้าฟางจิ้งหยวน
“ทุบรถนี่มันสะใจดีแฮะ!”
ฟางจิ้งหยวนกัดฟันแน่น พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว
ขณะนั้นเอง ฉิงซวนถงก็วิ่งมาหาเขาด้วยสีหน้าเป็นห่วง
“เซียวหยาง นายเป็นอะไรหรือเปล่า?”
“ไม่เป็นไร” เซียวหยางตอบเรียบ ๆ
ฉิงซวนถงเหลือบมองมือของเขา เห็นมีแผลถลอกเลือดซึมออกมาเล็กน้อย
ดูท่าจะเป็นตอนฟาดถังขยะเมื่อครู่
“แล้วตอนนี้จะทำยังไงดีล่ะ นายเล่นซัดเขาเละขนาดนี้...” ฉิงซวนถงพูดด้วยน้ำเสียงเกือบจะร้องไห้
เธอรู้ดีว่าสิ่งที่เซียวหยางทำนั้นจะต้องมีผลตามมาแน่นอน
เซียวหยางเองก็ขมวดคิ้ว สีหน้าเคร่งเครียด
“ก็จริง ฉันคงใจร้อนไปหน่อย”
เขาถอนหายใจยาว
ที่ผ่านมานิสัยเขาค่อนข้างใจเย็น แต่ครั้งนี้กลับควบคุมตัวเองไม่ได้อย่างที่เคย
ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่ได้รู้สึกเสียใจ เพราะทั้งหมดคือ “ตาต่อตา ฟันต่อฟัน”
“เซียวหยาง หนีเถอะนะ ก่อนที่พวกตำรวจจะมา...” ฉิงซวนถงพูดเสียงเบา
“ตอนนี้ล่ะอยากให้ฉันหนี? แล้วทำไมเมื่อกี้ไม่ห้ามฉันก่อน!” เซียวหยางหัวเราะเยาะ
เจียงซั่งเสวี่ยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถึงกับถอนหายใจ “ใครว่าฉันไม่ห้ามล่ะ...”
เซียวหยางเบ้ปากใส่เธอ “ช่างเถอะ ถึงตอนนี้แล้วจะหนีไปก็ไม่มีประโยชน์”
เขาหันไปมองฝูงชนรอบ ๆ
พอเซียวหยางจ้องหน้า คนทั้งแถบก็เผลอถอยหลังกรูด
“พวกนายมีใครว่างโทรแจ้งตำรวจให้ทีสิ” เขาพูดหน้าตาย
???
ทุกคนทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก
เล่นซัดคนเละ รถพังยับ แล้วเรียกให้พวกเราช่วยโทรแจ้งตำรวจ?
นี่มัน...สุดยอดพลเมืองดีของแท้!
ที่จริงเซียวหยางไม่ได้ตั้งใจจะหนีอยู่แล้ว ถึงจะเหงื่อชุ่มตัว แต่ทั้งหมดนั้นไม่ได้มาจากตอนต่อยคนหรอก มันมาจากการซัดรถจนมือแทบหลุดมากกว่า
เจียงซั่งเสวี่ยเดินเข้ามา พลางพูดเบา ๆ “เมื่อกี้ฉันอัดคลิปไว้หมดแล้วนะ”
เซียวหยางพยักหน้า
“แล้วจะเอายังไงต่อ?” เธอถาม
“ไปโรงพักไง จะเอายังไงได้ล่ะ” เซียวหยางตอบพร้อมกับยักไหล่ สีหน้าไม่ทุกข์ร้อน
“ซวนถง”
“หือ?” ฉิงซวนถงยืนเหม่ออยู่ พอได้ยินชื่อก็สะดุ้ง
ตอนนี้ในหัวเธอวุ่นวายไปหมด ยิ่งคิดถึงผลที่ตามมายิ่งรู้สึกเป็นห่วงเซียวหยางมากขึ้นทุกที น้ำตาคลอหน่วยทันที
เธอเข้าใจผิดคิดว่าเซียวหยางโมโหเพราะเธอ
“ร้องไห้ทำไมเนี่ย...” เซียวหยางบ่น พลางจะยกมือเช็ดน้ำตาให้ แต่คิดไปคิดมาก็ชักกลับ
“เปล่า...” ฉิงซวนถงสะอื้นเบา ๆ
ทันใดนั้นก็เกิดเสียงวุ่นวายขึ้นด้านนอก
รถตำรวจมาแล้ว
ฝูงชนรีบแหวกทางให้
ไม่กี่อึดใจ เจ้าหน้าที่หลายนายก็เดินเข้ามา สีหน้าทุกคนเคร่งเครียด
เมื่อเห็นสภาพตรงหน้า โดยเฉพาะซากรถทั้งสองคัน ทุกคนถึงกับคิดว่านี่คืออุบัติเหตุร้ายแรง
“เป็นนายอีกแล้ว?” เจ้าหน้าที่คนหนึ่งจำหน้าเซียวหยางได้
“มาได้ทันพอดีเลยครับ ผมเพิ่งจะโทรหาตำรวจว่าจะขอแจ้งความคนที่ทำลายร้านผมน่ะ” เซียวหยางยิ้มพูด
“หา?”
“คนพวกนี้ นายเป็นคนซัดเหรอ?” เจ้าหน้าที่ถึงกับอึ้ง
“ใช่ครับ รถสองคันนั่นก็ผมทุบเองด้วย ทุกคนที่นี่เห็นหมดครับ” เซียวหยางตอบหน้าตาเฉย
???
เจ้าหน้าที่หลายคนทำหน้าสับสนหนัก
อะไรกันเนี่ย?
คนเดียวซัดร่วงหมด?
แถมยังพูดแบบไม่อ้อมค้อมเลยสักนิด?
“จับไว้! พาไปโรงพักให้หมด!” เจ้าหน้าที่ตะโกน
เซียวหยางยื่นมือออกไปโดยดี
แกร๊ก!
เสียงกุญแจมือดังกริ๊กขึ้น
แถมยังชมในใจว่า “โห้...กุญแจมือรุ่นใหม่ สีสวยดีแฮะ”
ส่วนฟางจิ้งหยวนกับพวก ถูกพาตัวส่งโรงพยาบาลไปก่อน
“ฉันเป็นพยาน! พาฉันไปด้วย!” เจียงซั่งเสวี่ยรีบพูด
“ฉันด้วย ฉันเป็นคนโดนด้วยนะ!” ฉิงซวนถงก็รีบเสริม
“ไม่จำเป็นครับ เดี๋ยวเราจะออกหมายเรียกเอง”
เจ้าหน้าที่พูดแค่นั้นแล้วพาเซียวหยางขึ้นรถไป
เจียงซั่งเสวี่ยกับฉิงซวนถงได้แต่ยืนกังวลใจอยู่ที่เดิม
เจียงซั่งเสวี่ยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วค่อย ๆ กดโทรออก...
จบตอน