ตอนที่ 78 – เปิดร้านอย่างเป็นทางการ
"ฉันโดนมหาลัยไล่ออกแล้ว"
คำพูดของเซียวหยางไม่ดังนัก แต่กลับดังชัดเจนเข้าไปถึงหูของทุกคนในห้อง
เสียงเฮฮาที่เพิ่งจะกึกก้องเมื่อครู่ กลับเงียบลงทันใด ราวกับถูกตัดด้วยมีด
ทุกคนตะลึงงัน มองเซียวหยางกันด้วยสีหน้างุนงง ยังไม่ทันได้เปลี่ยนสีหน้าที่เพิ่งหัวเราะกันมาหยก ๆ เลยด้วยซ้ำ
“พ่อเซียว นายพูดอะไรนะ?” ลี่จี๋ขมวดคิ้ว ถามอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง
“ฉันบอกว่า...ฉันโดนไล่ออกแล้ว” เซียวหยางตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ใบหน้าก็ไม่แสดงอารมณ์
ครั้งนี้ ทุกคนได้ยินชัดเจนแน่นอน
เวลาผ่านไปทีละวินาที ไม่มีใครพูดอะไรสักคำ สีหน้าทุกคนเริ่มค้างแข็ง
“จะ...จะเป็นไปได้ยังไง?” หลี่จี๋ถามขึ้นเป็นคนแรก
“ไม่จริงมั้ง นายอย่ามาแหกตานะพ่อเซียว!” เพื่อนอีกคนทำหน้าขมวด
เซียวหยางยิ้มมุมปากเบา ๆ แต่นั่นก็เป็นรอยยิ้มที่ฝืนสุด ๆ
“ไม่ได้ล้อเล่นหรอก พรุ่งนี้คงประกาศทั่วทั้งมหาลัยแล้วด้วยซ้ำ” เขาถอนหายใจยาว ๆ
คราวนี้เพื่อนทั้งห้องหันมาสบตากันแบบไม่ได้นัดหมาย
“นี่มันอะไรกันวะ?”
“จริงสิวะ แค่มีเรื่องกันนิดหน่อยเองนะ เมื่อก่อนพวกคณะพละออกไปตีกันเป็นแก๊งยังไม่โดนอะไรเลย!”
“ใช่! แล้วอาจารย์ที่ปรึกษาไม่พูดอะไรบ้างเหรอ?”
แต่สุดท้าย ไม่มีใครพูดอะไรได้อีก
พวกเขารู้ดีว่า เซียวหยางไม่ใช่คนชอบล้อเล่นกับเรื่องแบบนี้
ดังนั้น...เรื่องนี้ต้องเป็นเรื่องจริงแน่ ๆ
แม้จะอยากไม่เชื่อแค่ไหน แต่สีหน้าของเซียวหยางพูดทุกอย่างแล้ว
หลี่จี๋นิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะเตะเก้าอี้ตัวข้าง ๆ สุดแรง
“เชี่ยเอ๊ย!”
เสียงกระแทกดังสนั่นลั่นห้อง
ปกติถ้าใครทำแบบนี้คงโดนด่าเละไปแล้ว แต่คราวนี้...ไม่มีใครว่าอะไรเลย
“ไม่เป็นไรหรอก” เพื่อนอีกคนพยายามปลอบ
“ใช่ แค่ใบปริญญาใบเดียว เดี๋ยวนี้เขาดูกันที่ฝีมือล้วน ๆ!”
“ใช่แล้ว พ่อเซียวเก่งอย่างนี้ ไม่ต้องมีใบก็มีคนแย่งตัว!”
“ดูแต่ละปีสิ เด็กจบมหาลัยออกมาตั้งเท่าไร มีไม่กี่คนหรอกที่ใช้วุฒิสมัครงานได้จริง ๆ!”
“ฉันมีเพื่อนบ้านคนนึงนะ ตอนเรียนก็วิศวะคอม พอจบออกมาขายของ ขายดีชิบหาย!”
“พ่อเซียวของพวกเราเกิดมาเพื่อเป็นเจ้าของกิจการ ใครมันจะมานั่งพึ่งวุฒิ!”
“โคตรจะพูดถูก!”
ทุกคนพูดกันไปยิ้มกันไป ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เซียวหยางหัวเราะออกมาเบา ๆ
แม้จะรู้ว่าเพื่อน ๆ พยายามปลอบเขาอยู่ แต่เขาก็อดซาบซึ้งใจไม่ได้
เขาตบไหล่พวกเพื่อน ๆ เบา ๆ ความรู้สึกอัดแน่นจนตาแดงขึ้นมาหน่อย ๆ
ตั้งแต่เดินออกจากห้องอาจารย์ที่ปรึกษา เซียวหยางก็คิดอะไรหลายอย่าง
แน่นอน ถ้ามีระบบเศรษฐีขั้นเทพอยู่แบบนี้ ใบปริญญาใบนั้นอาจจะไม่จำเป็นเลยก็ได้
แต่เขารู้ดีว่า เรื่องทั้งหมด...ต้องมีเงาของตระกูลฟางแน่นอน
ไม่งั้น มหาลัยจะลงโทษเร็วขนาดนี้ได้ยังไง?
และนั่นแหละคือสิ่งที่เซียวหยางไม่อาจยอมรับได้
เขาอยู่ที่นี่มาเกือบสามปี ถึงจะไม่ได้รู้สึกผูกพันมากมาย แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีเลย
เขาไม่ได้เสียใจที่มีเรื่อง แต่เขาเสียใจ...ที่ตอนนั้นยังลงมือเบาไป!
“ตระกูลฟาง...หึ” เขาพึมพำเบา ๆ แล้วก็สลัดความคิดทั้งหมดทิ้ง
“เอาล่ะ ไม่พูดเรื่องน่าเบื่อแล้ว คืนนี้...เมาให้สุด!” เซียวหยางตะโกนบอก
“เมาให้สุด!” เพื่อน ๆ ตะโกนตาม เสียงหัวเราะกลับมาอีกครั้ง แต่มันก็แฝงความขมอยู่ไม่น้อย
“ไปชวนห้องข้าง ๆ มาด้วยดิ วันนี้น่ะ...พี่เซียวเลี้ยงเอง!”
“โอ้ย พ่อเซียวใจป๋าชิบหาย!”
นักศึกษาที่สนิทกันหลายคนพากันมารวมตัวจนแน่นห้อง ทุกคนรู้แล้วว่า เซียวหยางอาจจะไม่ได้อยู่ที่นี่อีกนาน ดังนั้นคืนนี้...ต้องให้สุด!
เซียวหยางมองดูเพื่อน ๆ แล้วยิ้มอย่างโล่งใจ ตกลงแล้ววันนี้จะไปกินเลี้ยงกันที่ร้านไหน?
แต่จู่ ๆ เขาก็คิดขึ้นได้
จะไปหาร้านที่ไหนให้ยุ่งยาก ในเมื่อเขามี “ซิงหยางบุฟเฟ่ต์” อยู่แล้ว!
ว่าแล้วเขาก็เปิดมือถือ เข้าไปในกลุ่มแชตของพนักงานร้าน
@พนักงานทุกคน ใครว่าง มาที่ร้านเลย วันนี้เปิดร้านวันแรก!
ข้อความถูกส่งออกไปไม่นาน ก็มีคนตอบกลับรัว ๆ
“ว่างค่า!”
“กำลังไป!”
“ถึงแล้วค่า!”
แม้แต่เจียงซั่งเสวี่ยก็ส่งข้อความมาว่า “เดี๋ยวไป!”
ตอนนั้นเซียวหยางก็โล่งอกสุด ๆ
จากนั้นเขาก็ประกาศกับเพื่อน ๆ “พวกนาย! ฉันเปิดร้านเองนะเว้ย วันนี้เปิดวันแรก พาไปฉลองเลย!”
“หาาาา พ่อเซียว! ล้อเล่นปะเนี่ย?”
“นายเปิดร้าน?” ทุกคนอึ้งกันหมด
แต่พอไปถึงที่หมาย เห็นหน้าร้านที่ตกแต่งเรียบร้อย ทุกคนก็พูดไม่ออก
ร้านของเซียวหยาง...เปิดจริง!
แม้เคยโดนพังยับจากแก๊งของฟางจิ้งหยวน แต่สองสามวันที่ผ่านมา เซียวหยางก็จ้างคนมาซ่อมแซมใหม่หมด
โชคดีที่โครงสร้างเดิมเป็นแบบพรีเมียมอยู่แล้ว เลยซ่อมไวมาก
ส่วนเรื่องวัตถุดิบก็ไม่มีปัญหาอะไร เพราะช่องแช่แข็งของครัวใหญ่เต็มตู้ไปด้วยของสด
ขณะเดียวกัน ฝั่งสาว ๆ พนักงานก็เดินมาถึงแล้ว นำโดยเจียงซั่งเสวี่ย
เซียวหยางไขกุญแจเปิดร้าน ส่วนเพื่อน ๆ ก็ยืนตะลึงกันหมด
“โอ้โห สาว ๆ สวยทั้งนั้นเลย!”
แม้ไม่รวมเจียงซั่งเสวี่ย สาวอีกหลายคนก็น่ารักสุด ๆ ซึ่งก็คือพนักงานร้านทั้งหมดนั่นเอง
แต่เพื่อน ๆ ของเซียวหยางไม่รู้ไง...ก็เลยได้แต่ยืนอึ้งตาค้าง น้ำลายแทบไหล
จนกระทั่งสาว ๆ เดินมาหยุดตรงหน้าเซียวหยาง
“เจ้านายคะ!”
“มากันครบเลย?” เซียวหยางประหลาดใจไม่น้อย
“เจ้านายเรียก เราจะกล้าไม่มากันได้ไงล่ะ!” สาว ๆ พูดยิ้ม ๆ
“งั้น...งั้นวันนี้เปิดร้านแล้ว!” เซียวหยางยิ้มเต็มที่
(จบตอน)