ตอนที่ 80 – บุฟเฟ่ต์สุดโหด!
เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ เสียงจิ้มจุ่ม เสียงหั่นเนื้อ เสียงหัวเราะเริ่มกระจายทั่วร้าน
ลูกค้าเริ่มกินกันเพลินขึ้นเรื่อย ๆ อะไรที่เคยวางไว้ยังไม่ทันถึงครึ่งชั่วโมงก็หมดเกลี้ยง
คนเดินเข้าออกร้านไม่ขาดสาย แทบจะทั้งหมดเป็นนักศึกษาจากมหาลัยใกล้ ๆ
บางคนมาเพราะ “เจียงซั่งเสวี่ย” โดยเฉพาะ
บางคนโดนเพื่อนลากมา
และบางคน...ก็แค่เดินผ่านแล้วโดนกลิ่นยั่วน้ำลาย!
“โอ้โห! กลิ่นอะไรฟะ หอมเว่อร์!”
“เห้ย พวกเขาให้ลูกค้าใช้เตาเองเหรอ?”
“บ้าเอ๊ย! ฉันเพิ่งกินมาเองนะ ทำไมตอนนี้โคตรหิวอีกแล้ว!”
ผู้คนแห่กันเข้าร้านอย่างกับแจกทอง
เจียงซั่งเสวี่ยยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ ใบหน้ามีแต่รอยยิ้ม
ในร้านมีพนักงานแค่หกถึงเจ็ดคน แถมทั้งหมดเป็นสาว ๆ หมดเลย
เซียวหยางเลยต้องลงไปลุยงานเองด้วย
“เถ้าแก่! ขอเนื้อแพะเพิ่มอีกยี่สิบไม้!”
“โต๊ะฉันขอเต้าหู้ปลาด้วย!”
“เอาหมูย่างมาอีกจาน!”
“ปลาเผาด่วน ๆ!”
เสียงสั่งอาหารลั่นร้านอย่างกับตลาดนัด
เซียวหยางเริ่มเหงื่อตก ไม่คิดว่าร้านตัวเองจะคึกคักขนาดนี้!
โชคดีที่เป็นร้านบุฟเฟ่ต์ ลูกค้าหลายคนเลยเดินไปหยิบของเอง ช่วยลดภาระไปได้หน่อย
ร้านเต็มทุกโต๊ะ หน้าร้านก็มีคนรอคิว บรรยากาศคึกคักสุด ๆ
เซียวหยางเห็นแบบนี้ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
เปิดร้านวันแรกก็ประสบความสำเร็จแล้วสินะ!
ตอนนั้นเอง กลุ่มนักศึกษาที่เดินผ่านร้านก็หยุดดู
ตอนนี้เพิ่งจะสองทุ่มกว่า ๆ กำลังเป็นเวลาทองของการกินปิ้งย่างพอดี
“เฮ้ย ร้านอะไรเนี่ย คนเยอะชิบหาย!”
“ดูเหมือนจะเป็นร้านปิ้งย่างบุฟเฟ่ต์นะ เพื่อนฉันโพสต์ว่าอร่อยมากเลย!”
“จริงดิ? ไหนขอดูเฟซหน่อยดิ เผื่อมีใครแชร์บ้าง”
“งั้นไปลองกัน!”
แล้วก็มีคนเดินเข้ามาอีกรอบ
“เฮ้ย พึ่งเปิดร้านเองไม่ใช่เหรอ ทำไมคนแม่งเยอะอย่างกับแจกฟรี?”
“ถ้าเป็นหน้าม้าจริง นายเอาซักคนมายืนให้ดูหน่อยดิ!”
แล้วก็มีคนเพิ่มขึ้นอีก...อีก...และอีก!
เซียวหยางต้องขนโต๊ะเก้าอี้ออกมาทั้งหมดจนเต็มลานหน้าร้าน กลายเป็นซีนอลังการมาก
จานที่ใช้แล้วก็เริ่มกองพะเนินเป็นภูเขาเลากา
เซียวหยางมองแล้วถึงกับยิ้มแฉ่ง
คนแน่นขนาดนี้ เพื่อน ๆ ของเขาที่กินฟรีกันอยู่ก็เริ่มเกรงใจ
แม้เซียวหยางจะบอกว่าเลี้ยง แต่พวกเขาก็เริ่มลุกเก็บโต๊ะเองอย่างรู้งาน
มีคนเห็นแล้วถึงกับอุทาน “ไอ้เชี่ย! เดี๋ยวนี้ลูกค้าต้องล้างจานเองด้วยเหรอวะ!”
แต่พอเห็นว่าหลี่จี๋กับพรรคพวกช่วยเดินเสิร์ฟด้วย ทุกคนก็เริ่มคิดว่า...
“เฮ้ย! หรือว่าพวกนี้เป็นหน้าม้า?”
“เวรเอ๊ย! โดนหลอกแล้ว!”
“แต่เดี๋ยวนะ...ของแม่งอร่อยขนาดนี้ จะโดนหลอกก็ยอมอ่ะ!”
เสียงบ่นเสียงชมปนกันไป แต่ร้านยังคงครึกครื้นต่อไป
การที่หลี่จี๋และเพื่อน ๆ มาช่วย ทำให้สาว ๆ พนักงานในร้านเหนื่อยน้อยลงเยอะ
พอถึงสี่ทุ่มกว่า คนเริ่มบางลง
เซียวหยางไล่นักศึกษาที่อยู่หอพักให้กลับไปก่อน ส่วนหลี่จี๋กับพวกก็เหนื่อยจนแทบล้ม ก่อนจะโบกมือบ๊ายบายแล้วกลับหอ
เหลือแค่นักศึกษาปี 4 ที่เช่าหออยู่ข้างนอกอีกสามคน พวกนั้นยังชิลล์อยู่ไม่กลับง่าย ๆ
เจียงซั่งเสวี่ยเองก็ยังอยู่
เธอกำลังนั่งคิดเงินด้วยความรวดเร็ว หน้าผากมีเหงื่อซึมจนเป็นประกาย
เซียวหยางหยิบโซดาเย็น ๆ จากตู้แช่มาวางตรงหน้าเธอ
“เหนื่อยไหม?”
“เหนื่อยสิ!” เจียงซั่งเสวี่ยเงยหน้าขึ้นยิ้มอ่อน
“ฉันเองก็ไม่คิดว่าเปิดร้านวันแรกจะคนเยอะขนาดนี้!”
ร้านบุฟเฟ่ต์คิดเงินตามหัว ยิ่งคนเยอะรายได้ก็พุ่ง
เซียวหยางถามเสียงจริงจัง “วันนี้คนเท่าไร?”
“2,326 คน” เจียงซั่งเสวี่ยตอบพลางเท้าคาง
“เยอะขนาดนั้นเลย?”
แม้จะเห็นกับตา แต่เซียวหยางก็ยังตกใจอยู่ดี
“ใช่แล้ว!” เจียงซั่งเสวี่ยหัวเราะเบา ๆ เห็นร้านรุ่งแบบนี้ เธอก็อดดีใจแทนเขาไม่ได้ แต่ในใจก็อดสงสัยไม่ได้ว่า...ของปิ้งย่างของเซียวหยางมันอร่อยเว่อร์ไปมั้ย?
พวกผู้ชายที่มองเธอแทบตาไม่กระพริบตอนแรก สุดท้ายก็กินกันจนลืมเป้าหมาย บางคนจับไหล่กัน บางคนพิงกัน สภาพเหมือนหมดแรงจากความฟิน
“รายได้วันนี้ 90,714 หยวน” เจียงซั่งเสวี่ยพูดเสียงเบา
“เชี่ย! จริงดิ?”
เซียวหยางอึ้งหนัก!
วันนี้ยังลดราคาอยู่เลย จากคนละ 50 เหลือ 39 หยวน
ถ้ายังขายดีแบบนี้ต่อไปอีก เดือนสองเดือนก็รวยเละแล้ว
หลังจากหักค่าแรงพนักงาน ค่าวัตถุดิบ ยังเหลือกำไรเพียบ!
“โอเคละ...เลิกงานได้แล้วล่ะ กลับไปพักเถอะ ดึกแล้ว” เซียวหยางพูดพลางมองนาฬิกา
“เดี๋ยวฉันไปส่ง”
“อืม!” เจียงซั่งเสวี่ยพยักหน้า
มหาลัยอยู่ไม่ไกล เซียวหยางเลยฝากร้านไว้กับเพื่อนอีกคน แล้วออกไปเดินส่งเธอ
“วันนี้รู้สึกยังไงบ้าง?” เขาถามระหว่างเดิน
“ดีมากเลย!” เธอยิ้มสดใส
ดูออกว่าเธอมีความสุขกับงานนี้
“ฉันยังกลัวเธอจะเหนื่อยน่ะสิ”
เซียวหยางรู้ดีว่า เจียงซั่งเสวี่ยไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน ทั้งหน้าตาและการแต่งตัวก็รู้แล้วว่าเป็นลูกคุณหนู
แต่กลับมาช่วยทำงานในร้านที่วุ่นวายแบบนี้โดยไม่บ่นเลยแม้แต่นิด
“เรื่องของวันนี้ ฉันยังไม่ได้ขอบคุณเธอเลยนะ”
เขาหมายถึงตอนโดนเรียกไปสถานีตำรวจ
“เธอก็รู้ว่าตระกูลฟางมันน่ากลัวแค่ไหน ทำไมถึงช่วยฉันล่ะ?”
“กลัวสิ! พ่อฉันดุฉันไปชุดใหญ่เลยนะ!”
“แค่โดนดุน่ะเหรอ?” เซียวหยางหัวเราะออกมา
ดูท่าแล้วเธอคงไม่เจอปัญหาใหญ่อะไร เขาเลยโล่งใจไปเปลาะหนึ่ง
“แล้วเรื่องทนายล่ะ ได้ข่าวว่าทนายลุงเธอค่าตัวแพงไม่ใช่เหรอ?”
“ไม่ต้องพูดถึงเลย! ยังจะกลัวนายหักเงินเดือนฉันอีกนะเนี่ย!”
ทั้งสองหัวเราะกันตลอดทาง
พอถึงหน้ามหาลัย เซียวหยางก็โบกมือส่งเธอเข้าไป แล้วเดินกลับร้าน
เขาเปิดคอมดูยอดรวมของร้านวันนี้
พอหักต้นทุนหมดแล้ว...กำไรสุทธิวันเดียว หกหมื่นหยวนกว่า!
และนี่ยังเป็นวันเปิดร้านที่ลดราคาอีกต่างหาก!
“เชี่ยเอ๊ย ร้านนี้แม่งโคตรจะทำเงิน! ถ้าไปแบบนี้เรื่อย ๆ ไม่เกินสามเดือนก็เคลียร์ภารกิจแน่นอน!”
เซียวหยางพึมพำไป ยิ้มไป
เขาเก็บของ ปิดร้านลงประตู
ลูกค้าหลักคือเด็กมหาลัย เขาเลยไม่เปิดดึกเกินไป ปิดเที่ยงคืนตรงเป๊ะ
แต่คืนนี้...กลับเข้าหอไม่ได้แล้ว
เซียวหยางคิดอยู่พักนึง ก่อนจะตัดสินใจไปนอนโรงแรมแถว ๆ นี้แทน แต่พอเดินออกมาที่หน้าร้าน กลับเจอรถคันหนึ่งจอดเทียบพอดี
มีคนเดินลงมา
ชายคนนั้นเดินตรงเข้ามาแล้วพูดขึ้น “เจ้านายของพวกเราขอพบคุณครับ”
เซียวหยางเลิกคิ้ว “เจ้านายคุณคือใคร?”
“ฟางจิ้งหยางครับ”
(จบตอน)